Spoken Poetry Tagalog Pandemya นิยาย & เรื่องราว

Napahinga ako ng malalim. "Fine, ano bang sasabihin mo? Shoot it," tumayo siya nang deretso, huminga nang malalim at bumulong ng alien words. "Gustokongmagsorrykasiangtangamo," napasimangot ako sa sinabi niya. "What the hell was that?" Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin.

Kahit may lahi sila, ang fluent nila mag-Tagalog. "Oo nga," sang-ayon ni Ranji, tapik pa sa balikat ko bago siya lumayo. Grabe ang tibok ng puso ko sa kaba dahil sa nangyayari. Nagkanya-kanya na sila ng mundo: yung dalawang Hapon, sinasabayan ang lyrics ng kanta; yung iba, abala sa paglalaro ng Mobile Legends, at samut-saring mura ang maririnig mo mula sa kanila.

"May aasikasuhin pa si Mommy" "Hindi pa tapos? Ang tagal naman po Mommy" "Opo anak ko, medyo matagal pa eh" "Mommy pwede ba dito muna ako sleep?" "Sorry baby, its not safe for you anak, sick ang mga tao dito" "Sick ka rin Mommy?" "Medyo anak, kaya nga nagpapagaling si Mommy" "Sige Mommy pagaling ka agad, magpepray ako na gumaling ka agad Mommy"

Baka kasi bigla na lang kaming mahuli at paglayuin na naman kami. Natahimik naman si Anthony mula sa kabilang linya. Hinayaan ko na lamang ito, baka kasi nag-iisip rin. "May naisip ako" ani nito ilang sandali pa. "Spill" "May ipapadala akong tauhan ko roon. Dapat maaga kang umalis diyan sa inyo para hindi tayo mahuli. Doon muna kayo tumambay sa Park ng San Fermin. May entrance f*e doon na 100 pesos per head, kapag may lumapit sa inyo na lalaking mag aabot ng flyers, go, tanggapin mo. Magtagal ka muna sa park ng kalahating oras para hindi makahalata ang guards mo na scripted ito. After half of an hour, ayain mo na sila. Sabihin mo may nag abot sa'yo ng flyers about sa ilang oras na pagstay sa

Chapter 21.1: Ang Malamig Na Kweba Written By: Cristina de Leon HINABOL ni Wayne si Lana na ngayon ay papasok na sa baryo ng mga ito. Nasa bukana pa lamang sila ng malaking pintuan ng baryo pero may nakasalubong na agad silang mga taga Slavery District. Hindi nagdalawang isip ang mga taga Slavery District, sinugod siya ng mga ito ng mga patalim at baril na para bang hindi siya nakikilala bilang magiging susunod na hari ng Wayne Kingdom.

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

*insert song for this part ~ Bulong by December Avenue 🎶"Hindi masabi ang nararamdaman Hindi makalapit Sadyang nanginginig na lang Mga kamay na sabik sa piling mo Ang iyong matang walang mintis Sa pagtigil ng aking mundo."🎶

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

He was so fluent speaking the Tagalog language. Sandali akong nahinto. Kung hindi lang talaga nila ako binubuwisit ay hindi ako makaramdam ng ganitong emosyon ngayon. Para bang hindi ako puwedeng makipag-usap kahit kanino man. “Please, kahit ngayon lang talaga ay huwag niyo akong kausapin. Ayaw ko talagang masira na lang talaga ang buo kong araw,” pagsumamo ko.

Thorne stepped up, holding the mic close, and spoke, not sang. "Kung bawat gabi ay sigaw, Bakit ang umaga ay ganito pa rin? Bakit ang katahimikan, parang parusa?" Spoken word. Slam poetry. Walang background noise. Just his voice and the static in the crowd's chest. It wasn't just a performance, parang therapy session. Sobrang bigat.