Novel & Cerita Spoken Poetry Tagalog Pandemya

Hindi siya tunay na masaya – Oo, masaya siya pero alam niyo 'yung feeling na hindi masayang-masaya. Hindi nagtagal ay natapos na rin silang dalawa, papasok na sana kami sa loob nang pinigilan kami ni Timothy, "Teka lang! 'Wag na muna tayong pumasok sa loob! Hindi pa nga tapos ang picture e!"

Yuzon subalit kaagad siyang nagsalita, "Si Kath po, kamusta?" Sandali siyang nilingon ng matanda, "Maayos naman ang lagay niya. Kailangan lang niya ng pahinga sa ngayon." Pagsisinungaling na lang ng lolo dahil ayaw na niyang ipaalam pa ang tungkol sa tunay na kundisyon ng kanyang apo. Muli itong nakaranas ng trigger sa mga putok ng baril at dugo dahilan para muling makaranas ng depression.

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."

Dama ko ang pait at sarcasm sa mga salita ni Ashley. “Hindi ka kumain maghapon,” sabi ko na lang sa halip na patulan ang sarcasm niya. Ibinaba ko siya sa kama at inayos ang robe niya. Sumisilip ang mayayaman niyang dibdib, tila nang-aakit na naman. At hindi ito ang tamang oras para sa mga iyon. Hinila niya ang comforter patakip sa katawan. “At masama pala ang pakiramdam mo, hindi ka man lang tumawag sa akin para magpadala sa ospital.”

~ Every moments a day Every day seems a lifetime Let me show you the way To a joy beyond compare I can't wait a moment more Tell me quando quando quando Say its me that you adore And then darling tell me when" Pagkatapos ng isa pang liko, nakarating na siya sa wakas sa kaniyang destinasyon ngayong araw; ang Soro police station.

--- --- --- --- "Dalawa?" --- --- --- --- Tumango siya. --- --- --- --- "Ikaw at ako." --- --- --- --- Hindi ako agad nakapagsalita. --- --- --- --- "Ano ang ibig mong sabihin?" --- --- --- --- "Ang angkan natin ay hindi lamang may isang tagapagmana." --- --- --- --- "May dalawang sangay." --- --- --- --- "At kapag nagtagpo ang dalawang iyon..."

Dali-dali kong hinatak si gwapong nilalang papunta sa may altar. "Father, simulan na ang kasalan. Ngayon na, as in now na! GO! BILISAN NIYO NA, WALA NG KARAKARAKARAKA. GUMORABELS NA TAYO PARA MAKAPAG I-DO NA AKO!", sabi ko kay Father na nagulat pa at natatarantang sinimulan na ang seremonya. Lord, thank you talaga! Mahal niyo nga ako! Thank you! Five Million! Five Million! Five Million! This is it pancit!

Tahimik naming sinimulan ang pagkain. He poured a wine on my glass. "Cheers," aniya. Itinaas ko naman ang akin para makipag cheers sakanya. Tapos na kaming kumain nang maramdaman ako ang tawag ng kalikasan. "Sa'n ang cr nila dito?" tanong ko sakanya. "Why?" "Anong why? Ano bang ginagawa sa cr?" kunot noo kong tanong. "Pee or poo–"

pucha "Cal?" sabi ni Essay sa kabilang linya "Bakit?" "Wala lang di mo kasi ako tinawagan akala ko may sakit ka" Nagkunwari akong inuubo ng malala "Sa tingin ko nga may sakit ako... malala" sabi ko sakanya habang patuloy sa pag acting na may sakit "Ubo?" "Hindi... mas malala pa jan" "Huwag mong sabihing...covid?"

Oh, my God! “Anong mali? Anong mali sa babaeng babae rin ang nais? Anong mali? Anong mali na magpakatotoo hanggang sa huli? Bawal ba? Bawal ba na ipakita sa inyo? Kung ano ang tunay kong ninanais gumuho man ang mundo? Mahirap ba akong mahalin? Bawal ba akong mahalin? Dahil hindi kami kabilang sa mundo, hindi kabilang sa klasipikasyon? Hindi alam kung anong bibilugan, kung babae ba o lalaki? Pero may mali ba sa pag-ibig? Alam mo, lahat ng ‘yon nawala.” Nagsimula ng umagos ang luha ko sa mga mata ng marinig ko ang pa-spoken poetry ni Alex at ang pagbukas niya ng box ay tumambad ang kumikinang na singsing.