Spoken Word Poetry Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Akala mo talaga ngayon lang siya nakita. “Are you ready?” tanong nito nang makalapit na siya. Tipid siyang tumango rito. “Uh, I guess.” “Natawagan mo na ba ang lolo at lola mo?” tanong nito. “And oh, please stop talking English. Mas gaganahan akong makipagkwentuhan sa ‘yo kung magtatagalog ka, anak. Try to speak Tagalog more. At nang hindi mo makalimutan ang una mong lengwahe.”

*** shout out po kay Leslie Dayao, reading from Laur Nueva Ecija Wena Abarquez

tanong ko. "Of course apo. Your lola is a Filipina kaya lagi niyang luto noon is mga Filipino dishes na favorite ko," nagulat naman ako na marunong pala siyang magtagalog kahit na mapapansin mo ang accent niya sa ibang lengwahe. "Marunong po pala kayo mag tagalog?" natutuwa kong tanong sa kaniya. "Silly. Oo naman apo. Your lola taught me how to speak Tagalog." Natatawa ring sagot nito sa ‘kin.

-Liam “Bawasan mo nga ang pagiging englisero mo , okay? Dalagang filipina ang liligawan mo. Kaya dapat matuto kang magtagalog ng diretso.” “I can speak tagalog fluently. I don’t have a funny accent when I speak Tagalog-“ “Wala nga pero hindi ka sanay magtagalog sa isang litanya mo. Pansin ko.” “Does It matter?” “Yes- este oo. “ Pabirong sabi niya. Sa totoo lang, wala namang epekto kung hindi ito nagtataglog palagi ngunit kapag nagsasalita ito palagi ng purong english ay halatang-halata ang ang malaking agwat ng kanilang pamumuhay. Nakakailang at napanghihinaan siya ng loob kapag ganoon. “Ah basta, nanliligaw ka di’ba? Ako ang masusunod dito.”

sigaw ni Jairus na nasa gilid kung saan makikita mo yung tubig at mga puno. "Ano naman ang gagawin natin dito?" tanong ko at inayos ko ang buhok ko dahil humihip ang hangin. "Relax your mind, if you want to say something just say. I will not judge you kahit na ang tulay na 'to," biro pa niya. Natahimik kami at parehas naming tinitingnan ang agos ng tubig. Ang relaxing parang gusto ko na lang dito hanggang sa matapos ang araw na 'to.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Nakipagtagpo siya ng palad dito bilang pagbati bago tuluyang naupo. “Ziel,” pagbati nito sa kanya. Subalit taliwas sa atmospera ng paligid sa t’wing nagkikita sila ang dating ng boses nito. Lugmok. Nanghihina. Mapanglaw. [ mapanglaw - sad ] Wari’y binura ang dating galak sa tinig nito. Wari’y hinigop ang kabuhayan ng loob sa t’wing nagsasalita ito.

kwento niya. Naghagilap ako ng maisasagot pero wala akong mapiga sa utak. Natatakot akong magsalita dahil baka mautal lang o mali ang aking magiging sagot. Ni hindi ko nga alam kung bakit dinala niya ako rito na kaming dalawa lang. "Hey, are you okay?" untag niya sa akin. "Po? Ayos lang po ako," sagot ko kaagad. Mabuti na lang at hindi ako nabulol.