Spoon Fed Novels & Stories

Sumunod naman sa akin si kiel sa likod sa may bandang CR. "Uhh... Is it okay if I feed him?" Tiningnan ko ito at cheneck ko muna kong gutom na si primo. "He looks hungry to me." "Sure, sure thank you Mister." Dahil hindi pa kami gaanong magkakilala ay timawag ko itong mister. Kaagad nitong kinuha ang feeding bottle sa upuan namin kanina, nakapatong lang naman ang feeding bottle sa maliit na table.

"Mabuti pa, dalhan mo siya ng pagkain. Alas-sais na ng umaga. Kailangan niyang kumain para hindi bumigay ang katawan niya." Kinuha ni Spencer ang isang tray ng almusal—isang mangkok ng mainit na sopas at isang baso ng tubig. Alam niyang kailangan niyang harapin si Ally, hindi bilang ang lalaking nagmamahal sa kaniya, kundi bilang ang Commander na kailangan nitong kapootan.

Nang bumaba nga siya ay nakaayos na ang baby chair kung saan i-uupo nito ang kambal. "Sige na V, kuhanin mo na si Adiole para sabay ko na silang mapakain. Si Von hayaan mo muna,"pag-i-instruct ni Minnie na hinihipan na ang arozcaldo na ipapakain sa baby. Tahimik pa rin si Aziole habang iginagalaw-galaw ang kamay, mukhang natatakam na itong makakain dahil nag-uumpisa na itong mag-iiyak habang pilit na inaabot ang baby spoon nito. "Bakit hindi ko pa gigisingin si Von babe?"tanong ni Aevo.

" No. I am not hungry Cain." Bagong estratihiya ang naisip ni Cain. "Nais mong kargahin ang kambal di ba? Paano mo sila mabubuhat kung nanghihina ka? Kaya kumain ka na baby para sa kanila." Idinikit na ni Cain ang silver spoon sa bibig ng kaniyang asawa. Isang oras din niyang pinakain si Andromeda bago niya ito pinatulog.

Sabi nya habang inaayos ang pagkain ko. I was so hesitant to use the spoon and fork, diba nagamit na to ng iba? Bakit ipapagamit pa nya sakin? Mukhang napansin nya na hindi ako kumakain. “Wag ka mag alala, pinahugasan ko sa mainit na tubig, yan, kumain ka na, lalamig yan.” I was convinced kaya kumain na rin ako. Okay naman ang food, masarap naman. Medyo kalasa ng luto ni Mommy.

At may dala ring bagong plato, spoon, at fork. Napangiti ako. At least maruno silang sumunod ng maayos. Agad kong binuksan ang lalagyan ng pagkain. Mabilis na kumalat ang amoy ng inihaw na manok. Napalunok ako ng laway, sa wakas makakakain na rin ako. Tahimik akong kumain, at habang kumakain, unti-unti ring humuhupa ang inis ko. Kahit paano.

"Na-miss ko lang ang Mama ko." Nanigas ang buong katawan ni Joshua. Kumunot ang noo niya at lumingon para tignan siya. "Na miss mo ang Mama mo?" “Oo.” Tumango si Luna. “Sa tuwing nagkakasakit ako, lagi akong ginagawan ng Mama ko ng sabaw ng manok. Ang sabi niya, ang chicken soup ay mabuti para sa ating katawan, kaya mas mabilis akong gagaling kung iinom ako ng marami nito. Noong bata pa ako, hindi ako mahilig uminom ng chicken soup, at palagi niyang inuubos ang mahabang panahon na kinukumbinsi ako na inumin ito. Nagustuhan ko ito habang lumalaki ako, ngunit hindi ko na ito nainom pa." Kasabay nito, huminga siya ng malalim at idinagdag, “Ang pag-inom ng sopas na niluto ni Mrs. Lynch para sa a

nagmamakaawang saad ni Spade. "Umalis kana!" sigaw niya. Napatakbo siya sa kuwarto dahil narinig niyang umiiyak ang kambal. Nagulat sa sigaw niya kaya umiiyak ang mga ito. Binuhat niya ang panganay na si Sevyn nilagay niya sa stroller at ang bunso niyang si Sylvan kinarga niya at pinabreast feed. Iyak pa rin nang iyak si Sevyn, hindi niya alam ang gagawin. Nagulat siya nang biglang pumasok sa kuwarto si Spade, kinarga nito si Sevyn.

Mukhang makikipagmatigasan nga ito sa kanya pero kailangan nitong kumain. Naramdaman na lang niyang gumalaw ang kanyang kamay at sinubuan ito. Todo ang pagkakangiti ng kulugo at sarap na sarap sa kinakain. And the way she spoon-fed her seems so natural on her. Parang nag-eenjoy din siya. “Teka, kumain ka na?” “Hindi pa,” “Susubuan kita. Kailangan mo din—” Iniiwas niya ang bowl dito. “Hindi ko kailangan ito dahil hindi naman ako mabilis na tamaan ng alak at wala akong hangover.”

Kunti nalang talaga iisipin ko ng die hard fan 'to ni spongebob, just the thought of her fangirling over spongebob makes me laugh so hard. ''Let's eat, this one is yours and this is mine. Don't ask anything, I just don't want to eat alone.'' Sabi niya na parang nababasa niya ang na iisip ko, arte talaga, ayaw pang aminin na gusto niya lang talaga akong makasama. Ugat siguro ng family tree nila ay ang pagiging denial at its finest. She gave me one spoon and one fork na tinanggap ko naman.