Story About Lapu-lapu นิยาย & เรื่องราว

Bumalikwas s'ya ng bangon at agad na kinuha ang baril sa tabi ngunit hindi n'ya naituloy ng biglang lumabas ang sakay ng naturang yati. "Lopez, long time no see, huh! Sa dinami-dami ng lugar na pwedeng mag krus ang landas natin ay dito pa talaga sa gitna ng Pacific ocean tayo nagpang-abot," nakangising sabi ng lalaki na sakay ng yati na nasa tabi ng sa kan'ya.

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

Napaupo ako nang hindi ko namamalayan. Napakinggan ko ang mga kuwento niya—tungkol sa negosyo, sa biyahe, sa lugar na hindi ko man lang alam kung paano puntahan. Unti-unting may humukay sa dibdib ko. At doon siya nanirahan. --- Present Day:

The Battle of Blood. "Nagsimula ang kwento ilang taon na ang nakararaan, ngunit hindi pa rin natatapos. Sana ito na ang huli. Upang tuluyan ng maputol ang sumpa." Kinuha niya ang libro saka inilahad iyon sa akin. Kinuha ko ang libro, aanohin ko namna 'to? "Eleastein," tawag niya sa akin. Mabilis ko naman siyang nilingon. "I hope you prove yourself to them."

DALAWA: KAKILALA Natapos ang seremonya at tuluyan nang ibinaba ang kabaong sa ilalim ng lupa. Lalong lumakas ang iyakan ng dalawang puslit na nasa bisig ng binata. Hindi ko man kita ang mga mukha nila ngunit alam kong puno iyon ng luha dahil sa pagluluksa. Hindi ko alam kung bakit pati ako ay naluluha sa nakikita. Hindi ko sila kilala ngunit nararamdaman ko ang nararamdaman nila ngayon. Alam kong sobrang sakit nawalan ng mahal sa buhay. Sobra na para bang ikamamatay mo.

“Eh, sunog?” “Magkakasunog ba dito?” turo nito sa kinaroroonan nila. Nasa itaas kasi sila ngayon ng Marcelo Fernan Bridge ng Lapu-Lapu City. Sa ibaba nila ay ang napakagandang kulay asul ng dagat ng Cebu. It was peaceful and the view looks so serene. Lalo na at malapit nang lumubog ang Haring Araw. Sa paligid naman nila ay ang mga taong nakikiusyoso sa eksena nilang dalawa.

"Anong sumpa? At bakit tayong dalawa?" "Katulad ng sabi ko sayo kanina, ang pag-ibig ko sayo ang nagdala sating dalawa sa pagkakataong to. Noong taong 1598 ay una kitang nakilala. Dito sa San Lazaro. Kabilang ka noon sa may mga dugong Espanyol. At ako ang datu sa lugar na to. Pinamunuan ko na to dati. At di ko hinahayaang may makapasok na dayuhan sa lupain ko. Pero simula nung makilala kita nagbago ang isip ko. Minahal kita, at minahal mo din ako. Pero nagalit sakin ang mga kababayan ko. Ginamit ka naman ng mga kamag-anak mo para makapasok dito sa San Lazaro. Nagkaroon ng digmaan. At dun ka namatay. Di ko kinaya yun. Wasak na wasak ako noong araw na yun. Gusto ko na ring magpakamatay pero ma

Nakapalibot sa sahig ang maraming lampara. "Padre, sinong santo to? Bakit nakahiwalay siya sa mga santo natin sa simbahan?" Lumapit si Mauricio dito. "Siya si San Serberus. Ang bago mong babantayan," taimtim na wika ni Padre Jose Epifañia. Nagsalubong ang kilay ni Padre Mauricio. Naguguluhan sa tinuran ng kausap. Lumapit sa kanya si Padre Jose Epifañia. "Marami ka pang dapat malaman tungkol sa misteryo ng langit at lupa at ng mundong nasa pagitan ng mga ito..."

Kaya halos naroon na rin ang mukha nito sa loob ng dalawang araw. Kung tutuusin, hindi na nila iyon kailangan. Bagong buhay ang hangad nila sa paglipat nila sa Pilipinas ngunit dahil ayaw silang tantanan ng mga kalaban ay napilitan si Lion na magtayo ng isang business, magpalago at mangarap ng higit pa sa hawak nitong kapangyarihan. Gusto nitong talunin ang taong iyon, ang taong patuloy na humahabol kay Lion, ang taong nagpapatay sa pamilya nila, at sa ama niya. Gusto nitong maghiganti at ubusin din ang lahi ng taong iyon.

Kabanata 22 Tahimik ako habang si Sir ay panay ang kuwento tungkol sa mga bagay-bagay. Naiilang ako dahil na rin sa nakatitig si Yohan sa akin. Ni hindi na niya pinapansin ang ka-date niya dahil nasa akin na lang ang tingin niya. “You are not from here?” he asked.