Story Libog Novels & Stories

tanong ni Anton. "May nagsasabing parang lobo ito, ngunit matalino raw na hayop. May iba namang nagsasabing mukha itong unggoy. Iba't ibang bersyon ang umiiral, pero ang pinakakaraniwang kuwento ay isa itong halimaw na may mukha ng tao. Iyon ang uri ng nilalang na sinasamba ng karamihan sa mga pamilya rito."

Ang amoy ng gas ay nagsimulang kumalat, ngunit hindi ito sapat para sumabog, sapat lang para makahilo. ​Pumasok ang tatlong mercenary. Narinig ni Liana ang kanilang mabibigat na paghinga sa likod ng mga bookshelves. Ang amoy ng leather at pawis ng mga lalaki ay naging target niya. ​"Toby... Maria... ang ganda ng bakery niyo, 'di ba?" mahinang bulong ni Liana sa dilim, ginagamit ang psychological trick na ginawa niya sa cellar.

dagdag pa niya. Taong lobo? ang pagkagulat ng aking isipan ng marinig ko ang sinabi niya. Narinig ko ang alamat tungkol sa mga halimaw na ito mula sa mga kuwento ng aking ama. Kung ang mga bampira ay mga nilalang na isinumpa sa araw, ang mga taong lobo naman ay isinumpa sa buwan. Sa tuwing kabilugan ng buwan, magbabalatkayo ang mga nilalang ito sa isang malaki at mapanganib na lobo. Minsan, ang sa pagbabalatkayo nila sa pagiging lobo, nawawala ang kanilang likas na pag iisip at napapalitan ng pagiging isang tunay na halimaw.

Ang batang babae ay hawak ang isang makapal na libro na may ginintuang takip na kumikinang sa sinag ng papalubog na araw, at ang pamagat ay nakasulat sa lumang font: "Naging Akin Siya Matapos Ng Isang Gabi." "Lola Beatriza," tanong ng bata, ang kanyang mga mata ay naniningning sa pagkamangha, na sumasalamin sa ginintuang pahina ng libro. "Totoo po ba ang lahat ng kwento dito? Totoo po ba na ang lahat ng ito ay nagsimula lang sa isang gabi, tulad ng nakasulat sa pamagat?"

Pagsapit ng Gabi Ang gabi ay kasing tahimik ng isang libingan. Ang mga ilaw ng mansyon ng mga Curry ay dim, hindi sapat upang masabi mong maliwanag, pero sapat para mapagtakpan ang mga anino ng mga lihim na nagtatago sa bawat sulok ng bahay. Si Lorie, nakahiga sa kama, ay naghintay—umaasa at natatakot. Si Necy, ang kanyang tagapag-alaga na sinasabing kaibigan, ay pumasok sa kanyang kwarto, hawak ang basong gatas na may nakatago nang lason.

Kabanata 10 KATH POV Na bigla akong napabalikwas nang gising sabay tingin ko sa paligid kong isang lang iyon panaginip, kaso hindi panaginip kundi isang totoong pangyayari at kung panaginip ito isa itong banungngot. Ramdam ko pa rin ang kirot ng pisngi ko dahil sa pagkaka-sampal ni Steven, napa-hagugulgul ulit ako at awang-awa sa sarili hindi ko alam kong bakit nangyayari ito sa akin.

Naipasa na kasi ang pagiging Alpha kay Logan Thompson, ang nag-iisang anak nina Rome at Desa. "Thank you, everyone. Let me just remind you, this is not yet a success. Hindi dahil nagbalik ako ay ayos na ang lahat. Kahit na nakasulat na sa libro ang pagbagsak ng Gibbous White Moon Pack sa pamamagitan ko, hindi tayo dapat pakampante," malakas na pahayag ni Logan habang nakatayo sa pinakagitna. Makikita sa mga itim na itim na mata ni Logan ang matinding kagustuhan na mapabagsak ang Gibbous.

sagot niya agad, pero mas lalong nanginginig ang boses niya, “ikaw ‘tong dramatic ikaw ‘tong biglang magpapaka-hero, ha!” Sa gilid, naririnig ko pa rin ang ingay ng laban mga yabag, sigawan, ang echo ng bawat banggaan na parang kulog sa loob ng saradong espasyo, at kahit hindi ko na nakikita ang lahat ay alam kong hindi pa tapos ang laban, alam kong may isang bahagi pa ng kwento na kailangang matapos bago kami tuluyang makalaya dito. “Ji Lian!” sigaw ni Lora, hindi inaalis ang tingin sa akin, “hurry up!”

Ubos na ubos na ang karaniwan kong lakas. Si Lira, na napagkamalang kalungkutan ang pagkapagod ko, ay sinubukan akong pasayahin sa elevator. "Gusto mong makarinig ng joke? Isang lobo ang nalungkot pagkatapos makipag-break. Habang nanghahanap ng pagkain, dumaan siya sa isang kubo at narinig ang isang amang sinasabihan ang umiiyak niyang anak, 'Kung hindi ka titigil sa pag-iyak, itatapon kita sa labas para pakainin ang lobo!' Naghintay ang lobo buong magdamag, pero walang lumabas. Pagsapit ng umaga, ang nadismayang lobo ay bumulong, 'Ang mga lalaki ay talagang sinungaling!'"

Sila ay nagtago sa mga bundok at namuhay ng payapa. Mahusay ang Togo Tribe sa paglalason at sa witchcraft. Kahit ang South Cloud Royals ay hindi naglakas-loob na makialam sa kanila noong sila'y nasa rurok ng kapangyarihan. Sila ay naging bantog ng ilang daang taon, pagkatapos ay nagsimula nang humina at sa huli ay nawala. May mga libro na nabasa dati ni Circe tungkol sa kasaysayan at nasusulat na lengguwahe ng Togo Tribe, kaya agad niyang nakilala ang sulat-kamay na nasa pader.