Stranded Tagalog 소설 & 이야기

Nagpakasal sila ni mama nung nakaraang buwan at ngayo'y legal na silang nagsasama sa isang bahay at kasama naman ako. Luckily, single yung stepdad ko bago sila kinasal ni mama. It means that I'm the only son nila. Kaya sobrang abundant ako sa mga binibigay ni papa. Papa ang tawag ko sa stepdad ko. Sobrang fluent ni papa sa pagsasalita ng tagalog compare sa akin. I was sent to a school na English speaking lang dito sa Davao and now, I'm struggling minsan magsalita ng Tagalog. "Cyrus! Wake up!" As my mommy trying to wake me up. Syempre hindi muna ako kunwari gumising.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

nakangiting sakay naman ng kaniyang kasintahan sa kuwento nito. Kuyom ang mga kamao na tumayo siya mula sa pagkakaupo. Nilapitan niya ang dalawa, napatingala naman itong pareho sa kaniya. “Hindi ka pa ba uuwi, Mr. Santos. Malalim na ang gabi, ngunit narito ka pa rin. Hindi kaya naaabala ka na namin?” Binigyang diin pa niya ang salitang ‘naaabala’ dahil ang totoo ay ito talaga ang abala sa kanila. Gusto na niyang masolo si Michelle, ngunit matigas ang mukha nito. Ayaw pang umalis.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Padarag akong napalingon sa aking tabi at unti-unting namilog ang aking mga mata. Who is this?! Flash of memories coming in and oh my goodness! I don't know who the fuck is this man. Unti-unti akong nanlumo ng maalalang binigay ko sa kaniya ang aking virginity. I gave in to a stranger! The hell! Unti-unti kong inalis ang kamay ng misteryosong lalaki sa aking dibdib. Nang sa wakas ay naalis ay nagpasalamat ng tahimik ng hindi siya magising.

“Tagalog.” “Tagalog na kanta… medyo mahirap hulaan, boss. Pakantahin ko na lang sila nang kung ano ang kinakanta nila kanina. Tagalog din ‘yon.” “Ano bang kinakanta nila kanina?” “Hindi ko rin alam, boss. Basta may…” tumigil ito sabay buwelo para kumanta. “Ibon mang may layang lumipad…. Kulungin mo ay umiiyak… bayan pa kayang sad—”

Natural lang talagang strikto. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO. Marami akong tagalog books and will update sooner. Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG]

Because he is my first, and my only love. Sean will go to Catalina and they'll live together. While me? I don't know, hindi ko alam kung saan ako tutungo. Marami pa naman akong pangarap para sa anak at pamilya ko. “This place is called La Presa dahil hinango ito sa Spanish word na “La fresa” na ang ibig sabihin ay “The Strawberries,” pagku-kuwento niya sa akin. Napatango-tango ako, they're all busy checking the strawberries. Nakakamangha dahil nakita ko kung paano ito itanim.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Sigurado akong nakuha ko na ang atensyon nila ngayon. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- "Saan ba talaga tayo pupunta babe?" Jacob asked for the ninth time. Apparently, this guy hates surprises. He kept on asking where we were going. "Malapit na tayo." Pasimple kong sagot sa kanya. Pa punta kami sa Saint Archangel's orphanage. Bumili ako ng pagkain, mga laruan at ilang mga gamit para sa mga bata. I drove one more hour before we reached the town of San Rafael in Bulacan. The road going to the orphanage location was all muddy.