Strangers Again Mga Nobela at Kwento

pag-amin niya. Napaawang ang bibig ni Luna. "So, you mean inalok ka ng kasal ng stranger at pumayag ka? W-wait! Iniisip ko pa ang lahat. Remember, kaka-divorce mo lang and now you're going to marry a stanger? Oh my god, Naomi! I can't!" Nasapo pa nito ang noo. "Wala akong choice. Desperada na ako at kaysa ibenta ko ang katawan at sarili ko, pumayag na lang akong magpakasal sa lalaking iyon."

Strange Proposal Maaga ulit akong gumising ngayong araw para dalhin ang mga napamili namin kahapon ni Diego sa bahay ng classmate ko. Dun ko kasi lulutuin ang lahat ng mga ito at dadalhin sa charity event na gagawin namin. Ready naman na yung mga loot bags para sa mga bata. Kagabi namin pinagpuyatan ni Diego yon. Napalingon ako sa kwarto ni Diego nang lumabas siyang nakasimangot.

Napangisi siya, "Hindi iyon bola. I met a lot of girls, but you were the only one who stood up. The eighteen-year-old stranger lady that my Lolo brought is my destiny. I waited for you, and I am glad I did because I am the happiest man alive." Kunwari siya nitong inirapan, "Shut up ka na. Ako kaya pinaka-masaya, My aber," pang-aasar nito. Ngumiti lang siya at pinatakan ng h*lik ang noo nito. Nagkatitigan sila at ito mismo ang umabot sa mga labi niya para sa isang malalim na h*lik. He knows that there's more that will come into their lives, but right now, what matters is that they are both happy with what they have and with the family they have built.

Gano’ng-gano'n kasi ang nangyari noong naaksidente ako, one year ago. ["Oh, I'm sorry. Sige na, sige na, bye for now and see you later, Klara. Please slow down while driving and take care, okay?"] Huling paalala nito sa kabilang linya. "Okay, thanks. Bye Brii, see ya later." I sigh when she finally ends our conversation. Kanina pa kasi ito kulit nang kulit sa akin dahil nag-uumpisa na raw ang special birthday gatherings ni Dave.

May ilang segundo ng katahimikan bago muling nagsalita ang lalaki: > Stranger: “This isn’t over. We’ll be back… and next time, you won’t like how we knock.” Narinig ko ang mabibigat na yabag papalayo mula sa pinto.

Akala ko hanggang doon na lang lahat. Akala ko hindi na kami magkikita ulit. Pero heto kami. Magkaharap. Araw-araw pang magkikita. “We’re supposed to be strangers…” napapahilamos kong bulong sa sarili ko. “So why does it feel like this is only the beginning of something I won’t be able to escape?”

anang binata bago tuluyang tinawid ang pagitan ng kanilang mga labi. Two strangers. One Fate. It was the start.

Sambit niya sa kanyang sarili. Kinabukasan hindi niya akalain na makikitang muli ang stranger sa lugar kung saan meron siyang one-time event. "Anong ginagawa niya dito?!" Bigla na lang niyang nasabi habang nakatitig sa babae. Nang makita siya nito marahan itong lumapit sa kinatatayuan niya. "Hi.. We meet again.. So, model ka din?!" "So?!" Tanging nasabi niya saka akmang tatalikod pero pinigilan siya nito sa braso.

Pagpapaalam ni Charmaine sa lalaki. Samantalang hinihintay ng lalaki na may hilingan ang babaeng ito. Dahil kadalasan naman sa mga pangyayaring ito, tulad ng sa pelikula, matapos ikasal ay hihiling na ang babae ng pera o ng yaman. Sa madaling salita, that woman will reveal her true identity. But the woman walked away without even turning back to him. Pinagmasdan ni Evans ang likod ng babae. Nagtungo ito sa isang electronic Scooter at sumakay.

Parati nitong pinamumukha na panget si Hestia, kahit na ang totoo, siya ang mukhang hukluban na kaunti na lang hahawig na sa kontrabida sa wrong turn. “Paanong hindi po sumipot?” tanong ni Hestia. Bahagyang nagulat sa kaniya ang Tiyahin. “Anong paano? Nagpaalam si Mareng Andeng dito, hindi raw makakarating ang pamangkin niya dahil may biglaang meeting sa trabaho.” Namilog ang mga mata ni Hestia sa kaniyang narinig. Kung hindi sumipot ang ka-blind date niya, edi sino ang lalaking pinakasalan niya kanina?