Suicidal Thoughts Sample Mga Nobela at Kwento

Pero kahit minsan ay hindi ito kumilos o gumawa ng bagay na katulad ng ginawa nito kanina. Trini was out of control, and she was thinking about... su*cide? Hindi niya mapaniwalaan ang nangyari kanina. He couldn't wrap his head around the idea of her taking her own life. Hindi ito ganoon kapag nalalasing. At hindi na niya alam kung ano ang nangyayari rito.

“Lyka, kahit na. Hindi ko inaabuso ‘yung kapangyarihan ni Samuel. Hindi ko nga rin hiningi tulong niya para makapasok dito. Sariling sikap ko ‘to. At natatakot ako na baka isipin ng iba na ginagamit ko lang si Samuel.” “Althea, that’s a possibility. I mean, possible ‘yan na isipin ng mga tao, normal ‘yan, at kung ‘yan ang iisipin nila, mangyayari at mangyayari ‘yan sa ayaw at gusto mo. Hindi mo na ‘yan kontrolado. Kaya imbes pag-aksayahan ng oras ‘yang mga ganyang thoughts, relax, breathe. Huwag mo na lang pansinin. Hindi worth it,” wika niya habang nakahawak sa magkabilang balikat ko. Tama siya, kahit mag-overthink ako, hindi ko pa rin mapipigilan ang iisipin ng ibang tao. Nag-aaksaya lang

He tries to knocked again three times in a second time around just to fell a litlle bit nervous. "Miah? Nandiyan ka ba?" Bununtutan pa niya ng salita ang bawat niyang pagkatok. Iba-iba kasi ang pumapasok sa isipan niya. Puro mga negatibong bagay ang tumatakbo sa utak. What if Miah commits suicides? 'Naku, 'wag naman sana.' Piping usal ng isipan niya.

Bakit nga ba kikitilin mo ang buhay mo kung alam mong di magiging huli ang lahat habang may hininga pa? Kaya please lang, avoid niyo po ang mga suicidal thoughts. Ni minsan hindi yan ang magandang sagot sa mga problemang hinaharap natin. Gawa ka na lang ng panibagong paraan. Or move on. Ganoon lang kasimple. Wag gawing kritikal ng dahil lang magpapakamatay ka. Imagine, kapag patay ka na, wala ka nang magagawa para ayusin ang bagay-bagay sa paligid mo.

But sad to say it's the opposite. I'm having an emotional breakdown now after I saw those news that really sucks my head. Hindi ko na ata kaya ito, Pumunta ako sa may CR at hinanap sa may drawer kung nasan nakalagay ang blade, dahil isa lang ang naiisip kong paraan para mawala na'tong sakit na nararamdaman ko ngayon. "Suicide." Nang makita ko ang blade ay hindi na'ko nagdalawang isip pa na ilaslas ito sa'king may pulsuhan. Bawat sa paglaslas ko ay wala akong ibang iniisip kun'di siya lang.

Napapa-hagikhik pa ako habang nag-lalakad palapit sa kama atsaka inilapag ang dala ko sa side table. Naka-pamewang ako sa gilid ng kama habang nakababa ang tingin sa tulog at maamo niyang mukha. Lumipat pa ang tingin ko sa mga pandesal niyang talaga namang swak na swak bilang umagahan ko—nako, Marimar! Itigil mo ang pag-papantasaya, trabaho mo ang unahin mo! Nakikipag-talo ako sa ibang braincells ko. I have thia intrusive thoughts na pisilin ang pandesal niya kung matigas ba.

Gusto ko na lang mawala muna na parang bula at bumalik na lang pag maayos na ang lahat dahil hindi ko na kaya pang mag-isip ng mag-isip. Bumabalik lang naman ang utak ko sa nakaraan kung saan sobra akong nasaktan. Pakiramdam ko ay kahapon lang nangyari lahat ng iyon. The pain is unbearable. How do I get over this? What should I do? Is it even possible? What if I kill myself? Will things get any better? Mawawala na ba lahat ng nararamdaman kong ito? These were the same thoughts I had two years ago.

My body weakened, my resistance fading like a flame guttering in the wind. I was diagnosed with Post-Traumatic Stress Disorder. Nightmares, flashbacks, hallucinations haunted me constantly. My voice grew faint until I became mute. I retreated into silence and dissociation. Months later, schizophrenia emerged—a cruel companion turning my mind against me. Each day, my aggression worsened. I became unpredictable, uncontrollable. The urge to hurt myself never left. The relentless thought that ending it all would bring relief haunted my every waking moment.

' tumango na lang ako at nag iwas ng tingin. Kinuha niya ang mic ko. "Hahaha! It seems our suicider for today appears to be a quite shy person. But, in any case, he's Alejandro Valencia, a 19-year-old man from Manila. He wishes to commit suicide because he is terrified of being imprisoned for the rest of his life. Ironic isn't it?" he jokingly said to the audience. Tumunog ng maraming beses ang notifications sa Live Suicide senyales na marami ang nagbigay ng chats.

Maya-maya ay marahas siyang tumayo at nagtatakbo paalis sa lugar, habang ako naman ay naiwan at natulala sa kawalan habang nag-iisip ng mga bagay-bagay. There are a lot of suicides in the area where I grew up. Some hang themselves, some slit their wrists, or jump into high places. But I wonder what they are thinking while they are already in the middle of their death? Did they change their mind or remain the same? What if, while in the middle of jumping, they realize that they have a fear of heights and want to back out but can not? What if, in the midst of hanging themselves, they realize they need to breathe but are unable to untie the tie?