Suicidal Thoughts Sample Novels & Stories

Pumikit lang siya at hinayaang maglakbay ang bawat patak nito sa buo niyang katawan. Hanggang sa hindi na nagtagal at basang-basa na siya. Naramdaman na rin niya ang bigla na lang pagtulo ng luha mula sa mga mata niya pababa sa kanyang mga pisngi. And when his eyes turned to the knife— which he doesn't even know how it get there, he almost passed out. Unpleasant thoughts of suiciding filled his numb mind again. Nakarinig siya ng marami at sari-saring bulungan na hindi naman niya maintindihan. He tried his best to fight against those whispering in his ears. Pumikit siya ng mariin at umusal ng isang maikli ngunit taimtim na dasal— bagay na hindi niya madalas na ginagawa.

Ang isang doktor na naroroon sa silid ang sumagot. “The patient developed suicidal thoughts due to emotional instability. Kailangan n’yong maging handa kapag nagising na ang pasyente. Maaaring sa inyo niya ibaling ang anumang emosyon o hinaing na nararamdaman niya.” “Pero, dok… wala naman kaming nakitang senyales na nag-iisip na siyang gumawa ng ganung bagay. Ni hindi nga namin alam kung ano-ano ba ang mga pinoproblema niya.” Si Mercy ang sumagot sa doktor.

"I-I'm sorry. I just want people surrounded me will bloom like what I used to be. You know...its kinda suffocating when I saw someboday crossing an eyebrows while I am near." "Then don't look at them..." "I can't." Umiling siya. "Gusto kong ngumiti o ngitian ang problema para maibsan ang masalimoot na nakaraan na naranasan ko sa kamay ng stepfather ko. I typically remember everything when I'm alone—" Hinuli ko ang kamay niya. Tumayo. Kaya nag-angat siya nang tingin. "Let's go somewhere else. Don't think of negative thoughts Summer. Think of positive thoughts instead."

"Do you want to know why?" Kinalas ko ang kamay namin sa isa't isa bago ko kinuha ang kamay ko at marahang inalis ang ipit na nasa pulsuhan ko. Doon tumambad sa kanya ang ilang peklat na palagi kong tinatakpan. "Putting scrunchies on my wrist is the safest way of cutting it... I'm also a s-suicidal person before..." nahihirapan at halos bulong ko pang sabi sa kanya.

Pakiramdam ko na-paralyse ang ibabang katawan ko. Namataan ko ang mga gamot na antidepressants na nasa vanity table, my mind having numerous thoughts once more. (You are nothing!) (You are useless!!) (You don’t deserve to be here in this world) (You don’t deserve everything here.) Those thoughts came rushing my mind like wildfire, tears streaming down my face as I stood up and grabbed the medicines. Pakiramdam ko may sariling utak ang aking katawan at basta na lang binuksan ang bote na puno ng gamot, at saka isinalin sa aking kamay ang lahat ng laman nun.

saad niya. Yes, I am suicidal. But, no. I haven't even tried to harm myself. Puro suicidal thoughts lang 'yon at kapag naiisip mo na 'yong mga bagay na gano'n, that also makes you a suicidal person. Kasi you wanted to kill yourself but you can't do it personally kaya unti-unti mo na lang pinapatay 'yong sarili mo gamit ang isip mo. At sa tingin ko ito ay isang form ng self-harm...na minsan mas masakit pa kaysa sa paghiwa.

["Iwasan na lang po muna ang ma-stress siya nang sobra. Hindi po biro ang magkaroon ng anxiety. Hindi niya maiiwasan ang sucidal thoughts." Nailing na lang ako at nagpakawala nang matunog at malalim na hininga. Paano ko ba lalayuan ang lalaking ito kung ang lampa niya kapag wala ako sa tabi niya? Palibhasa ay nasanay siyang palaging ako nang ako kahit na hindi kami magkasundo. Inaasa niya sa akin lahat pati yata ang buhay niya.

Impit na sigaw ni Ma'am Zaylee kaya nagsipuntahan ang mga medic na naka-assign sa building niya. Ramdam ko naman na binuhat ako at dinala ako sa mini clinic pagkatapos pinahiga ako doon. Nakita ko si Ma'am Zaylee na nakatingin sa akin at parang naiiyak na siya. "Sinong gumawa sa 'yo nito? Nag-iisip ka ba ng suicidal thoughts? Please don't, andaming tao ang gusto pang mabuhay." Aniya. Napangiti lang ako at napatingin sa nurse na tinawag ang pangalan ko.

ahon na ni Alyson sa kama na sa halip na mabawasan na ang inis ay para yatang mas nadagdagan pa iyon, “Huh! Ang kapal niya naman kung ganun. Siya pa talaga ang may ganang magpatay ng line sa aming dalawa? Nananadya ba siya? Wala ba talaga siyang planong umuwi dito upang kausapin ako at makipagbati? Siya pa talaga ang nagmamatigas at nagmamataas sa amin ha?” Ilang beses pa iyong inulit-ulit ni Alyson habang pabalik-balik na ang lakad niya sa loob ng kanilang silid, ngunit naka-50 dials na siya sa number nito ay nananatiling out coverage pa rin iyon. Hindi man niya isipin pero bumangon na ang kaba sa kanyang dibdib na kung anu-ano na agad ang sumagi sa kanyang isip. Nagmamadali na siyang bumab

O dahil alam ko na may kakayahan siyang gawin 'yon? Ang gulo-gulo, wala akong maintindihan sa nangyayari sa lahat. Para akong nasa isang maze, kahit anong hanap ko sa daan naliligaw ako. TW: Suicidal thoughts, self-harm. Wala ako sa sarili habang nakaupo sa harapan ng anak ko, kahit alas kwatro na ng madaling araw ay wala pa akong tulog. Hindi maalis sa isip ko ang sinabi ni Traise.