Sumulat Ng Sariling Mitolohiya นิยาย & เรื่องราว

Hindi na ako ‘yung natatakot sa sarili niyang anino. Tinitigan ko ‘yung repleksyon ko — isang babae na handang bumuo ng sarili niyang imperyo. Kahit pa ang unang kailangang mabasag… ay siya. Dalawang trono. Isang kaharian. At isang pag-ibig na unti-unting nagiging giyera.

Sapat na para masira ang kagandahang taglay ng mundo dahil sa mga establisyementong itinatayo at sumisira sa kalikasan. At iyon ang isa sa dahilan kung bakit nananatili sa loob ng A****n Forest ang isang tribo na kilalang-kilala ng mga tao dahil sa sinasabing 'Greek Mythology'. Mga mitolohiya na sinasabi ng mga tao na kathang-isip lamang, gawa-gawa lang at walang katotohanan. Ang tribo o grupong ito ay nabanggit sa libro at alamat na pinamagatang 'Labours of Heracules, the Arganautica and Iliad'.

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.

Napaka hinhin ng kilos nito at parang hindi nakabasag ng pinggan. "Ako ang diwata ng karunongan, ako si Ruka." pag papakilala niya sa akin, wala sa sariling napa lunok ako sa sarili kong laway. Totoo ba itong nakikita ko? Bakit nag papakita sa akin ang isang diwata? Sa panahong ito kasi pinaniniwalaan ng mga pilipino ang mga diwata, diwata ng karagatan, diwata ng bulkan, diwata ng kagubatan, at iba pa. Bukod sa sinasamba nila ang mga ninuno nila na nagiging gabay daw nila. Ang buong akala ko ay walang katotohanan ang mga ito. Nakikita ko pa nga minsan sina andula nag aalay ng mga pagkain upang pasalamatan daw ang mga diwata, umalagad, bathala. Hindi ko akalain na may katotohanan pala ang mga

Tahimik lang akong nakikinig habang nagpatuloy siya sa kaniyang pagpapaliwanag. “Sinubukan kong sabihin kay Loyd ang nangyari, pero habang nagsasalita ako, nagsimula akong makaramdam ng inis... selos pa nga, sa ideya na alam nila ang mga nangyari. Kaya gumawa na lang ulit ako ng kwento. Iritang irita ako kahit sa sarili ko para lang may maipagyabang ako pero maniwala ka lahat ng yun ay imbento lang”

Kelan pa ako naniwala sa tinatawag na "himalad" Ang himalad ay isang tradisyunal na paghuhula ng kinabukasan ng isang tao sa pamamagitan ng paghawak sa palad nito at pagbasa ng kapalaran ng may-ari niyon thru vision. Masyado nang improvised at high-tech ngayon kaya kabaliwan ang maniwala sa mga ganoong bagay. Isa pa, bata pa lamang ako ay contradict na ako sa paniniwala sa kapalaran.

"S-sinunog?" "Oo, sinunog na buhay ang buong pamilya nila." "B-bakit hindi ko nabalitaan ito? Hindi ba dapat litisin muna ang sino mang pinaghihinalaang mangkukulam?" "Huwag kang magtitiwala sa paglilitis sapagkat walang hustisya roon. Ang buong tribo naming mga babaylan ay sinunog nila kung kailan nagkubli ang buwan at hindi namin magamit ang aming mga kapangyarihan. Ang pagsabog sa minahan ay palabas lamang upang itago ang krimen ng mga prayle. Doon nagsimulang gumamit ng itim na mahika ang ibang babaylan upang maghiganti."

sabi ni Lola Lumeng. Kumurap siya. Hindi niya alam kung ano ang sinasabi ng mga taong nasa paligid niya. Nalilito siya dahil sa mga sinabi ng mga taong ito. "Hasumi!" sabay na sigaw ng lahat maliban sa kaniya. Nakatulala lamang siyang nakatitig sa babaeng tinuon ang baril sa mismong ulo nito. Hasumi was attempting to kill herself now.

Gamit ang sarili nitong mga kamay. Nakakatawa. Matagal nang tapos ang kwento nila, pero patuloy pa rin siyang kumakapit, niloloko ang sarili nang paulit-ulit. Damit lang naman ito. Pero bakit—bakit ganito kasakit? –

Lalong lumaki ngayon ang mga mata ni Yume at naisip niya na ang lahat ng sinabi ng kanyang lola na parehong kakaiba at misteryoso. “Sandali lang nagningning ang great civilization of antiquity. Sa madaling salita, saglit lang itong nabuhay at hindi rin ito nawala ng dahan-dahan kahit na ito ay parehong maliwanag at nakakasilaw. Ang buong sibilisasyon ay nawala nang walang bakas sa loob ng isang gabi!"