Romans & histoires Sunset Poems

Nagbaba ako nang mukha. "Sa tuwing tumitingin kasi ako sa sunset, doon lang ako nakararamdam nang ligaya. Tila— ang bagay na ito ang nagpapaalala sa akin na sa buhay ko, ay mayroon pa rin pa lang magandang makikita, kahit na alam ko na mabilis din ‘yong nawawala," Ngumiti ako at muling huminga nang malalim.

Katulad ng kung paano mo ito igaya sa mga tao, ang mundo ay puno ng pagdadagdag na hindi mo mawari. Aalis ang sunset, dadating ang sunrise para sabihing may bago na namang pagsubok, problema at pag-asa na darating. Lulubog ang sunset dahil ito ay nagsasabing sa kalagitnaan ng unos, pighati at maraming nangyayari ay aalis din sila sa tamang panahon. My butts hurt upon sitting the whole afternoon near the shore, maraming tao tuloy ang nakatingin sa akin habang nakatitig lamang ako sa kawalan.

sabi ko naman at tumingin na ulit sa dagat, palubog na ang araw at sobrang ganda na ng kulay ng paligid lalo na ng langit at dagat. “Sobrang korni man nito pakinggan pero isa sa mga gusto ko maranasan ay ‘yung ganito,” sabi niya kaya tiningnan ko siya. “‘Yung nasa dalampasigan, manonood ng sunset ng sabay pero ang totoo . . . sa ‘yo lang ako nakatingin at hindi sa dagat . . . I love how the sunset reflects in your eyes, it looks ethereal.”

Its yellow stinged with red and purple that became orange reflects on the sea water below. Sunset's always captivates everyones eyes. Though it represents of ends, goodbyes. Siguro dahil alam nating may susunod na araw pa para sa ibang bagay. For some people it call for a day, that finally they can rest. They can lift their ass off from the swivel chair, and stop from signing and analyzing those paper works laid over their table. For some, another day had passed without interesting things happened. Pero sa kagaya ko, ito ang huling araw ng mga bagay na nakasanayan ko. Bukas ay mabubuay ako bilang ibang tao.

Sobrang tingkad ng dagat dahilan para klaro ang mga isdang lumalangoy maging ang mga nabubuhay sa karagatan katulad ng mga snails at maliliit na alimasag, ang puting buhangin na siyang sumasayaw sa bawat marahang hampas ng alon. “You’re like a chaos on an approaching night, Sera,” he continued, his voice soft but heavy with meaning. “Unpredictable, wild, and breathtaking. You make people stop and stare, unsure whether to be captivated by your beauty or overwhelmed by the storm you carry within. You’re a mix of light and shadow, serenity and turbulence. And just like the sunset, you mark the end of something but promise the start of something new—something unforgettable.”

The coastline is a frontier where the terrestrial and the aquatic converge, a realm of endless possibilities where the limitations of the land are embraced by the infinite horizon of the sea. As the sun bids adieu, casting its golden glow over the water, the beachline transforms once more. The twilight hour brings with it a sense of tranquility, a calm before the night takes hold. The celestial bodies emerge, their reflection shimmering on the tranquil surface of the ocean, creating a celestial spectacle that mirrors the cosmic dance of the universe.

She always love to watch sunsets way back when she was a child but now, she realized that sunrise is also worthy of that praise. Sunrise is like a light in our darkness. Ito ang nagsisilbing pag asa sa bawat isa sa atin. Na sa bawat pagsikat ng araw, lagi nating maiisip na may panibagong pag asang naghihintay sa atin upang bumangon muli at magpatuloy sa buhay. Umihip ang sariwang hangin at marahang tinangay ang mahabang buhok ni Anjelouv.

Hindi siya nagsalita at hindi rin ito nagsalita, nanatili lamang silang nakatitig pareho sa papalubog na araw. "Ang ganda ng sunset no?" Rinig niyang tanong nito. Ngumiti lang siya bilang sagot rito at tumango. Ramdam niya na nakatitig ito sa kanya dahil nakikita niya iyon sa kanyang peripheral view at bigla nitong kinuhang muli ang camera at kinuhanan nga siya ng litrato. Hinayaan niya na lamang ito na kuhanan siya hanggang gusto nito pagkatapos ng ilang sandali ay nakita niyang ibinababa na nitong muli ang hawak nitong camera at pagkatapos ay tumingin ulit sa dagat.

Minsan tumatambay kami sa tabing dagat para maligo at hintayin ang paglubog ng araw ang ganda kasi ng sunset dito hindi nakakasawang tignan tuwing hapon. Tulad ngayon andito kami hinihintay ang paglubog ng araw. "Sunset. Kuya, ang ganda," ngiting ngiti siya sa nakikita niya, parang nawala lahat ng pagod ko sa nakikita ko sa kanya. "Yeah, kapag titignan mo na papalubog ang araw, parang nagpapahiwatig ito ng pagpapaalam," saad ko habang nakatingin sa kanya.

Sobrang laki ng sakop ng pag-change ng color nito, it was bleeding with oranges and colours of red combined. “Did you know that there were other meanings when we say the sunset is beautiful?” I uttered out of the blue without looking at him. Nakatingin lang talaga ako doon sa sunset, kasi I know any minute mawawala na ‘yon, so better look at it until it fades. “What is it?” sabi naman niya. “It means, it was a way of telling to other person that you love her, but it’s time to let go. Just some romantic phrase.” I explained.