Romans & histoires Sunset Poems

Ito ang bagay na hinding-hindi niya pagsasawaan na panoorin. "I really love to watch the sunset. I feel like when the sunset is gone, my life is gone too, but when the day comes again, I feel like I'm alive again. It's like the circle of life is death and rebirth," sambit niya. "You really love sunsets, huh? No wonder you're an opacarophile who loves sunsets ," amused na sabi ni Ralph. "I also love sunrises," sagot naman niya.

Sa dako paroon, natanaw din ni Daphne ang dagat—welcoming the magnificence of the setting sun. Daphne felt she was on the edge of reality and dreams. She had seen sunsets in differents parts of the world, but nothing could ever compare to the beauty of the sunset right in front of her. “The colors… they’re so pretty,” muling sambit ng dalaga. “Afterglow.” “What?” “The color the sunset leaves behind is called afterglow,” ani Jett, tinabihan na si Daphne. Bumaling si Daphne sa binata, unti-unting nawala ang ngiti. Their eyes met instantly and her heart suddenly began to run a mile a minute. Jett was so close, and she cannot think of anything else but just his presence.

Tanong ko sa kanya. "Ngayon lang siguro yan ang naalala ko." Ani niya. "Alam mo ba sabi nila, kung sino daw ang kasama mo manuod ng sunset at sunrise ay siya daw ang taong nakatadhana sayo." Sambit ko saka nakangiting tumingin kung saan nakapwesto ang araw saka isinuot ang black shades.

I heard Psalm. Napaisip ako sa tanong niya. It somehow… aligned with what I am seeing right now. “Who will be the man?” I asked quietly. My eyes are just watching the couple in front. Happy…content, and hopeful. Full of love. The sky turned a lot prettier. The sun is going down, and the sky is changing colors. The strong yellow sunset softened on my face as the light hit. It was so… beautiful. “I want it… to be me. I will be the man…” Psalm whispered quietly.

'Di ko naman alam rito pala niya ako dadalhin. Nakikita ko ng malinaw ang paglubog ng araw. Hindi ko tuloy mapigilan ang pag tulo ng luha ko. Agad ko itong pinahiran bago pa niya ako makitang umiyak. Ramdam ko naman ang pagyakap niya sa 'kin mula sa likuran. "Ang ganda niya 'no," tukoy niya sa sunset. "Kaya lang maraming ayaw sa kan'ya. Na kahit gaano pa siya kaganda ang Sunset ang ibig sabihin nito ending."

) secret sunsets I don't have a thing for sunsets but I do love being alone in the rooftop. Madalas akong tumambay roon sa umaga upang magsulat ng mga kanta. Ngunit pagkatapos kong makasama roon si Kelsey at nakita ko kung paano niya nagustuhan ang papalubog na araw, hindi ko na ulit ginustong mag-isa. I also found myself staying there in late afternoons and adoring sunsets. "Ang ganda..." Her eyes twinkled as she gazed at the ball of fire dripping in the horizon.

Dati, ang sunset ay tanda ng pagtatapos ng isang payapang araw—isang pangakong bukas, gigising siyang muli sa parehong katahimikan. But now, it’s different. Tulad ng araw na unti-unting nilalamon ng dilim, ganoon din ang katahimikang pinaghirapan niyang buuin—dahan-dahang kinukuha pabalik ng mundong pilit niyang tinakasan. And she knew—the sun would never rise the same way again. “Ayos ka lang ba, Didi?” muling turan ni JD na ngayon ay nasa harapan na ng dalaga.

*** Sobrang bigat ng nararamdaman ko na hindi ko na namalayan na nasa gilid na ako ng kalsada at naglalakad sa kung saan man ako mapadpad ng aking mga paa. The sun was already setting, naupo ako sa isang bangko malapit sa pantalan. The ocean was visible from where I sat, the water stretching endlessly toward the horizon. The clinic had been nearby, which is the only reason I had ended up here, walking in no particular direction, lost in a maze of my own thoughts. I stared at the sunset. Every time I watched the sun dip below the horizon, I thought of Papa. There was a strange beauty in it... the way the sun was saying goodbye, the way it illuminated the world one last time before fading into

"Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod." "Alam mo, sa tingin ng iba..." Huminga si Timothy nang napakalalim, hinayaang pumasok ang malamig na hangin sa kaniyang dibdib bago nagpatuloy. "...ang sunset ay isang simbolo ng katapusan. Katapusan ng araw, simula ng dilim, hudyat na tapos na ang lahat." Napatitig ako sa gilid ng mukha niya, nakikinig sa lalim ng kaniyang iniisip.

Nakangiti niyang sabi at pinisil niya pa ang pisngi ko. "Halika rito, tuturuan kitang lumangoy,para hindi kana matakot sa susunod, lalo pa at araw-araw na tayong maliligo o baka nga pati gabi eh. Tamang tama pala mag-gagabi na, masasaksihan natin ang napakagandang sunset ngayon." Hawak niya ang kamay ko,at hindi na ako nag-inarte pa. Na-excite narin akong makita ang sunset bihira kasi kong makakita non eh.