Tagalog Poem About Life Novels & Stories

Mabuti nakapag palit na ako ng pera nila dito. Naka tingin lang ako sa daan hanggang makarating kami nag bayad ako at bumaba na ako, hinintay ko muna ito maka alis bago ako tumawag sa asawa ko na nandito na ako. Magugulat siya dahil hindi ko nasabi na ngayon ang punta ako. - La vida es más que estar viva.. ( Life is more than just being alive.. )

“Salamat sa inyo, tatay at inay. Kung hindi ninyo ako inalagaan at hinayaan na itupad ang aking pangarap, hindi ako makakarating dito.” Sa gitna ng mga bundok ng Bicol, sa tabi ng dagat, natagpuan nila ang tunay na kahulugan ng buhay — ang pagpapalago ng pag-ibig, ang pagtutulungan ng pamilya, at ang paglikha ng pag-asa para sa susunod na henerasyon. Ang kanilang kwento na nagsimula sa mga salitang “ikaw ang aking makasalanang kaligtasan” ay naging isang kuwento ng pag-asa, pagbabago, at walang hanggang pag-ibig. At alam nila na anuman ang mangyari, ang kanilang pamilya ay mananatiling buo — palagi, magpakailanman, at walang hanggan.

Ang mga tanong kung sino ang karapat-dapat ay wala na, at ang mga alalahanin tungkol sa yaman at katayuan ay naging walang halaga. “Tingnan mo,” sabi ni Alejandro habang nakatingin sa malayo, kung saan ang araw ay dahan-dahang lumulubog na nagbibigay ng kulay kahel at ginto sa kalangitan. “Ang buhay ay parang paglubog ng araw—may mga panahong madilim, may mga panahong mahirap, ngunit laging may bagong liwanag na dumarating. At ang liwanag na iyon ay ang pagmamahal na pinili nating buuin.”

Pagdating ko ay masaya akong sinalubong ng kaibigan ni Fiona at inalalayan Ako nitong umupo malapit sa may magandang view tuwing gabi. "Ahhh, this is life! May tahimik, ma-ingay, magulo, maayos, masakit at masaya. Life is not perfect and no one's can." Tahimik na pagmumuni muni ko rito nang may biglang humila sa katabi kong upuan. "Why you are alone?" "Why? Masama ba ang mapag-isa?" "Where is your Boyfriend?"

Damn! Tumikhim ako at kunwa'y inis na tumalikod rito. Pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn it! Hindi ko maintindihan ang sarili. Saan ba ako nasasaktan? Sa insulto nito o sa sinasabi nitong wala na itong ni katiting na nararamdaman para sa'kin? Bakit tila bumaliktad yata ang mundo namin nito? Sabagay, sabi nga sa kanta, ang buhay ng tao at kapalaran ay parang gulong ng palad. "I'm still talking to you, Ms. Del Fuego!"

Tumango naman ito na parang isang maamong tupa. "Wala pa DYAN sa kalingkingan mo ang paghihirap ko. Ni Hindi mo maranasang mangapa sa dilim mahanap mo lang ang kailangan mo. Araw-araw kang nakakulong sa loob ng bahay para Hindi ka mapahamak. Ni hindi mo makita ang papalubong na araw nang dahil sa bulag ako! ALAM MO BA YON AH? HINDI KASI HINDI MO ALAM KUNG ANONG HIRAP ANG PAGDAAN ANG LAHAT NG YON! GUSTO KUNG ISISI SA INYO ANG LAHAT NG NANGYARI SAKIN NOON. PERO ALAM KUNG PAGSUBOK LANG YON SA BUHAY KO AT KAILANGAN KUNG HARAPIN AT MAGING KAHIHINATNAN NON. TINIIS KO ANG LAHAT NG YON. PERO NAGPAPASALAMAT PARIN AKO DAHIL MERONG NAGMAMAHAL SAKIN. HINDI NILA AKO INIWAN AT LAGING GINAGABAYAN. IPINAP

Sorry po huhuhu kailangan ko lang talagang magsinungaling dahil iyon nalang ang makakapitan ko sa panahong ito. "Isa kang malakas na binibini hija, nalampasan mo ang lahat ng Suliranin sa iyong buhay, maging matatag ka lang ha?" saad ni Aling panyang. Huhuhu!kung alam niyo lang po kung gano ako kalampa sa totoo lang, kung alam niyo rin po kung gaano karaming kasinungalingan ang kinwento ko.

Lahat kaya kung gawin. Pasuko na ako. Isang linggo na akong naghahanap ng mapapasukang trabaho ngunit heto bigo pa rin ako. May mali ba sa'kin? Isinumpa ba akong maging ganito kamalas? "Mas mahirap kaya ang buhay ng kangkong. Paano kapag tagtuyot? Eh di mangangayayat ka tapos mamatay ka na pagkalipas ng ilan pang araw." Pagbibiro niya.

Mas lalo niya lang ginagatungan ‘yong sakit na nararamdaman ni Ysa. Bigla namang nagliwanag ang kalangitan, napuno ito ng iba’t-ibang kulay… fireworks, parang putok lang ng mga baril ang tunog nito. Ito ‘yong mga best part na magandang bumaril ng tao kasi hindi mahahalata at hindi aakalain ng iba na may napatay na pala. Mga naiisip ko rin minsan talaga, kung sabagay gano’n naman talaga ang buhay –it’s a matter of life and death.

🎵 Dahil wala ring mangyayari, tayo'y walang mapapala 🎵 Wag mong pigilan ang pagbuhos ng ulan, 🎵 May panahon para maging hari 🎵 May panahon para madapa, 🎵 Dahil ang buhay natin ay sadyang ganyan 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Ang buhay ay sadyang ganyan, 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Sa buong tugtog nila, makailang beses ko atang nahuli si Kristoff na nakatingin sa akin. I don't know but, the thought of it makes my heart melt and maybe this is what they call 'a butterfly in the stomach?' Wew!