Tagalog Written Novels & Stories

Tama. “Diba ang sabi mo, walang nakikinig sa side mo kaya ang nangyari ay ikaw ang naging masama sa paningin nang iba. Then write, ija. Isulat mo ang mga bagay na hindi mo na sabi at hindi nila kayang pakinggan. Siguradong gagaan ang loob mo,” nakangiti niyang sabi bago tumango. Hindi naman masamang mag simula ulit. Nandito na ako, ito nalang ang tangi kong makakapitan sa ngayon.

"kanila? meaning more than 1 ang manliligaw mo?" "morethan 5 po sila." "morethan 5, ibig sabihin anim ang nanliligaw sa 'yo?" napataas ako ng boses. "Sino-sino sila? dont tell me na taga rito lang yung mga kumag na 'yon, naku! tama lang na hindi mo sila Entertainin. " "Bakit, ano po bang masama kung taga rito lang ang isa sa kanila?"

"Huwag ka nang ma guilty. Hindi ko hahayaang ganitohin ka nila dahil lamang ayaw sa iyo ng asawa ko." Naluha si Lily habang nakangiti. "Thank you so much, buong buhay ko ay ngayon lang may nagmalasakit na isang lalaki." "Alam mong parang kapatid na rin ang turing ko sa iyo at ang mama no ang nag alaga sa akin noon."

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

Sa bahay pagdating ko ay agad akong humiga sa aking kama dulot sa pagod ng aming pamamasyal kanina. "Hay nakakapagod pero masaya naman, marami pa pala akong kailangang iligpit na gamit dahil bukas na pala ang Alis ko pauwing Laguna. Makikita ko na rin at makasama sina Mommy at Daddy," habang kausap ang aking sarili. Habang nasa kalagitnaan ako nang pagliligpit ng aking mga gamit ay may biglang kumatok sa aking pintuan na siyang ikinagulat at ipinagtaka ko ng husto.

Chapter 20.1: Ang Pagbabago Written By: Cristina de Leon NAGULAT si Lana nang makita si Wayne sa labas ng bahay nila kinabukasan. Nagsisibak ito ng kahoy at maraming binubuhat na mabibigat! "Master Wayne, bakit narito pa po kayo?" gulat na tanong niya. Ang akala niya ay umalis na ito.

Chapter 1 "Mukhang buhay pa siya" pakinig kong saad ng isang tao. Alam kong lalaki ito dahil halata sa boses nito. Pinilit kong buksan ang namimigat na talukap ng aking mata upang tingnan kung sino ang taong nagsalitang iyon. Tama ang hinala ko, Lalaki nga ito. Mga nasa pitong kalalakihan sila at lahat ay may itsura.

ngiting tango niya " Ingat anak! ". ngiting sabi ni Mama " Akala mo naman talaga pupunta sa malayong Lugar...ang dami ng gamit mo..parang hindi kana babalik sa bahay niyo ". salita ng driver ko este ni Dan Syempre diba kapag ikakasal ka..doon kana titira sa bahay ng lalaking mapapangasawa mo? " Psh...malay natin diba?at syempre nakakahiya naman sayo..tas baka magalit ka nanaman kapag sinuot ko yung jogging pants at t-shirt mo ". taray ko sakanya

pahabol pa nito saka tuluyang umakyat sa itaas. Nagkibit balikat na pinagpatuloy ko na lang ang agahan. SA isang makipot na daan ako lumiko. Medyo malayo ito sa bayan ng Vigan. Masukal at lubak lubak ang kalsada. Pawang talahib at malalaking't matatayog na puno ang nadadaanan ko sa gilid. Kinabahan na ako at tila kanina ko pa binaybay ang malubak na daang ito pero wala pa rin akong natanaw kahit na ni-isang bahay.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.