Takot Sa Sariling Multo Meaning Novels & Stories

"Alam mo, kagaya ka ng amo mo, takot sa sariling multo." "Aba't!" "Huwag kang mag-alala dahil hindi naman ako pumunta rito para patayin siya o ano. Nandito ako para sa asawa ko, gets mo?" palabang sabi ko. Matalim ang tinging ipinukol nito sa akin. "Siguraduhin mo lang dahil malilintakan ka sa aki—"

Lumuluhang hingi nito ng tawad “Okay lang po Tay. Hindi ko lang po maiwasang magalit sa sarili ko dahil ako ang dahilan ng pag hihirap mo. Hindi ko napansin na sa mahabang panahon ay may problemang ka palang dinadala at mag isa mo itong ginagawan ng paraan kung paano iyon mababayaran.” Paninisi nito sa sarili

Muli akong naluha "HIndi man nababayaran ang pera ang lahat, pero bumawi naman kami ng Daddy mo sa mga magulang ni Trevor. Ang business collaboration na matagal na nilang tinatarget, ibinigay na namin sa kanila. Siguro, sapat na ang lahat ng iyun para kalimutan ang mga nangyari. Isa pa, chopper natin ang sasakyan nila Trevor pabalik dito sa Manila. Siguro, sapat na ang lahat ng iyun para isipin na nakabayad ka na sa lahat ng mga ginawa mo sa kanila, Autumn." seryosong muling wika ni Mommy "Mom-----"

turan ko "tsk mom, tito i have to go " sabay tayo nito at tinalikuran kami" sandali sasabay nako" sabay tayo ko" use your own car " masamang tingin na baling nito sakin at tinalikuran ako hala anu ikinagagalit nun mula nong nakauwi kami galing hiking hindi man lang nya ko pinapansin at naging masungit na sya sakin may nagawa bakong mali?

wika niya saka binigyan ito ng matamis na ngiti. “Nakakahiya man sabihin pero madi-delay ng ilang araw ang bayad ko. Nagka-problema kasi sa pinapasukan niya ang anak ko,” wika nitong tuluy-tuloy na magsalita na para bang kung hihinga ito ay magagalit siya. “Wala pong problema. Huwag na rin po ninyong alalahanin ang multa,” nakangiti niyang sabi.

Bakit kaya walang mga tao na nakatira dito? Naka upo lang ako, tulala na nakatanaw sa kawalan hindi ko namalayan na madilim na pala. Ganon nalang ang gulat at kabang naramdaman ko nang pagharap ko ay siya ring pagsulpot ng babae sa harapan ko. “Totoo nga ang multo,” na ngangatal ang labi na sambit ko. “Ang gandang multo ko naman kung ganon.”

"Sabihin mo na kung ano ang tumatakbo riyan sa isip mo at kung ano na ang plano mo." "There's nothing, okay? Ang sinabi ko lang naman ay hindi naman talaga ang pera lamang ang habol ko rito, more than anything, it is the safety of my kids. We will proceed with the next plan as we have agreed upon. Sa resort na napag-usapan natin ang magiging tagpuan kaya roon mo papuntahin si Ica."

may iba ka ba? ​Isang mapait at sarkastikong tawa ang muntik nang makawala sa lalamunan ko. Nakakatawa. Nakakatawang isipin na narito ako, halos mabaliw sa konsensya at takot dahil sa pagtataksil ko sa kaniya kasama ang sarili niyang ama—habang may posibilidad na ang mismong lalaking pinoprotektahan ko ang puso ay may sarili rin palang lihim sa loob ng condo na ito.

“Minumulto ‘yon!” Ngumuso si Robbie. “May multo?” Naalala niya na mayroon siyang narinig na mga ‘di pamilyar na boses noong siya ay nasa loob ng kastilyo at napagtanto. “Ah, kaya pala nakakarinig ako ng mga kakaibang ingay. Ano ba ang isang multo? Nakakatakot ba ‘yon? Hindi ba’t sinasabi ng mga guro na walang multo sa mundong ‘to?” “Robbie, lumayo ka mula sa kastilyo.”

Gago,siya lang pala. "Hahaha! Para kang nakakita nang multo!". "Putcha! Ginulat mo ako!". Wika ko sabay bato sakanya nang tuwalya,alam niya namang takot ako sa multo tapos gugulatin niya ako! "Ito naman,Hindi ka mabiro hahaha! Na-miss mo ako no?". Tanong niya,seryoso ba siya? Eh,isang araw lang siyang Hindi pumasok e!