Talk To Me In Korean Novels & Stories

Sakto namang mukhang tapos na itong kausap ang receptionist dahil naglakad na ito patungo sa kanya. “Uhm, Gem? Can we talk later?” she mumbled nervously as she watched him approaching her direction. “Jeg har lidt travlt lige nu. Jeg ringer tilbage, når jeg er i Manila, okay? Jeg elsker dig.” [translation: I'm a little busy right now. I'll call back when I'm in Manila, okay? I love you.]

Are you free? Parang sumakit ang kanyang ulo sa narinig dahil hindi niya ito maintindihan. He looked at the screen and realized it was his phone for business purposes. Muli niyang dinikitang phone sa kanyang tenga at hinilot ang kanyang sintido. “Wǒ bù rènwéi wǒ shì zìyóu de. Wǒ shāo hòu huì gàosù nǐ.” [trans: i dont think i'm free. i'll let you know later.]

"Yah! Manyak ka! Dukutin ko 'yang mata mo eh!" "Hehehe, anong klaseng sikreto ba ang tinatago mo? hihihi!" Hinampas ko ang kamay nito na nasa bewang ko pa din, "Byeong sin saek ki! Ang dumi ng utak mo, p*tangina. Bwisit!" "Hahaha! Korean ba 'yon?! Ano meaning? You didn't swear at me, right? You didn't? Right? I'm right? Right?"

Tumango ang waiter at naglakad palayo. “Ang galing mo mag-Korean, pwede paturo minsan” puna ko, impressed. “Sige ba,” sagot niya. “Madali lang matuto ng Korean basta samahan mo lang ng tyaga” “Talaga?” tanong ko habang sinisipsip ang kape. “Here’s my number and my f* account, para if mo ng kausap,” nakangiting saad niya saka niya inabot ang phone niya at relaxed na sinapo ng palad ang tasa ng kape.

Hinintay ko naman ang pagdating ng kaibigan ko susunduin niya ako ng sasakyan. "Nikka! Na yeogi issneunde eodiya?" narinig kong tawag ng hinihintay kong tao kaya tumayo na ako para lumabas ng bahay nang kapatid ko. (I'm here, where are you?) Nasa palengke ang mag-asawa at nasa school naman ang mga pamangkin ko kaya walang tao dito maliban sa akin. "Geogineun!" sagot ko sa salitang hangul o korean.

Sa sobrang ita ko, hindi ko na mapigilang mapangiti ng husto. “River,” agad kong tawag sa kaniya. “Lumapag na pala tayo,” dagdag ko pa. Lumapit din siya sa bintana. Nanlaki ang mga mata niya. “Ay, hala, grabe, nag-snow pala ngayon dito sa Korea.”

Hindi pa din ako nagsasalita Sa totoo lang hindi ko pa siya kayang kausapin, "Love, talk to me please, gusto kong marinig ang sasabihin mo... i will accept if magalit ka sa akin o sampalin mo ko" "Hindi ko gagawin yon, gusto ko lang pag isipan ang sasabihin ko.. pero sa ngayon gusto ko muna sanang magpahinga kasi pagod ang katawan ko at pagod din ang utak ko" Napayuko siya sa sinabi ko

May nakasabay pa ako at umatras na lang ako para hindi nila ako madaganan. "실례합니다, 지나가도 될까요? 여기서 내립니다. 제 층이에요." sabi ko in korean napatingin sa akin ang mga kasabay ko. (Excuse me, can I pass? I'm going out of the elevator, this is my floor.) Sinabi ng isa na makikiraan lang ako parang korean din ang isa sa kasabay ko. "Sorry." sabi ng isa nasa unahan ko hindi ko na lang pinansin.

"Will?" "Will– basta he will make galit to us if you will not go away." "Pinahirapan mo pa ang sarili mo, sana tinagalog mo na lang." Gulat siyang napatingin sa akin. "Marunong po kayo magtagalog, Ma'am?" "Ay hindi, hindi ako marunong magtagalog. Korean talaga ang sinasalita ko ngayon. Malamang, Kuya! Narinig mo pa lang ako 'di ba?" sarkastiko kong sabi.

Bumungisngis si Rin sa kabilang linya at nagpaalam na. "잘가, 생... Sige... Bye bye!" paalam ko. Si Rin ang nagturo sa akin ng Korean, kapalit niyon ay tinuturuan ko siya ng ilang mga salita natin. Ibinalik ko sa charger ang aking cellphone upang ma full charge. Tinapos ko na rin ang cake at saka bumaba upang hanapin ang restaurant kung saan galing pagkain. Agad ko naman itong nahanap. Tinawag ko ang isang dine-in waiter at saka tinanong kung saan ko pwedeng ilagay ang tray at ang iba pang gamit. Kinuha ng waiter ang aking hawak at siya na daw ang magbabalik sa loob ng mga iyon.