Tanging Kailangan Novels & Stories

Maanghang niyang dagdag "Okay, so kailan ka lilipat sa pad ko?" "Ngayon na sana." Nahihiyang sabi niya. Tumango ito. "Nasaan ang mga gamit mo?" Tanong nito "W-wala akong dala. Para hindi halata. Personal na gamit at ATM cards lang ang dala ko. Pasensya na talaga at ikaw ang hiningian ko ng tulong ha? Kasi hindi

hehehe ang gross naman nun. Sabagay lahat naman tayo ay tumatae kaya walang dapat na ikahiya. Unless na mabango ang tae mo ay malamang na na iiba ka talaga. Pwede mo na rin gawing business yun para yumaman ka. Hahaha

Why do you have to wear like that? Tanong nito into a very disgusting tone. "Paki mo ba? Kailangan to, diskarte to para makatawag ng pansin.Nakita mo hindi ba, dumami ang tumataya sa akin.Oh ayan pati nga ikaw natawag ko din ang pansin noh.kaya pwede walang pakialaman ng diskarte"

Tanong ko He didn't stop serving his family like a waiter who are putting some foods on their plates. "Kailangan. Malaki rin ang naitulong nila sayo Tina. Kahit ginawa lang nila yun dahil syota ka ng anak nila, they still care for you"

ang taranta kong tanong. Napahagikhik siya. "Not yet, Irog ko..Kailangan muna kitang ihanda." Ang anito. Pero ano ang ibig niyang sabihin? Cancel ba namin? Toinks! Parang meeting lang a! Anong paghahanda pa ba ang dapat kong gawin? Wala sa loob na napatitig akong muli sa baba niya. Damn it! Ang laki niya talaga!

Inalalayan naman ako na umupo nina Tiyang Bibet at Tiyang Poppie sa waiting area. “T-Tiyang, masyadong malaki ang halaga ng kailangang bayaran. H-Hindi ko po alam kung saan ako hihingi ng tulong. A-Ayaw ko pong mawala sa akin si Mama. H-Hindi ko po kakayanin iyon. . .”

"Anong kailangan mo?" "Ikaw. Ikaw ang siyang kailangan ko sa buhay ko." Akmang pagsasarhan na sana niya ako ng gate kung hindi ko lang naharang ang katawan ko. "Masyado ka namang seryoso. Sige ka at maaga kang tatanda niyan. Okay lang naman sa akin, kung ako ang kasama mong tatanda."

sagot ko. Tumango siya. Hindi na rin nagtanong pa. Sa totoo lang, parehong may kaba sa dibdib naming dalawa. Pero may isang bagay lang ang mas matimbang sa takot: ang pangangailangan ng katotohanan. Tahimik ang byahe. Hindi dahil wala kaming gustong sabihin, kundi dahil pareho naming pinipilit maghanda. Mentally, emotionally. Para sa kung anong maaaring matagpuan sa Zambales.

"Masaya akong mag-collect ng merch, Ma..." Natahimik siya saglit bago muling nagsalita. "Joy," mahinahong sambit ni Mama. Napaangat ako ng tingin sa kaniya. Huminga siya nang malalim. "Hindi mo 'yan makakain 'pag wala na tayong bigas. Ang unang dapat mong isipin ay kung makakatulong ba sa oras ng pangangailangan. 'Yang barya na binili mo riyan, pwede mo 'yang magamit sa mas makabuluhang bagay. Alam mo dapat ang pinagkaiba ng pangangailangan at kagustuhan. Tandaan mo 'yan."

sagot naman ni JL sakin "Shhh tahan na" sabi naman sakin ni kai at inakbayan ako "Kuuuyyyaaaa!" Malakas na sigaw ko at umiyak Natataranta ang tatlo kaya naman ang isa ay kumuha ng tubig ang isa naman ay kumuha ng panyo ang isa naman ay cellphone ang inatupag ng lintik na si Kai Bigla nalang tinakpan ni Kai ang bibigko kaya napatingin kaming lahat sa kanya