Tao Laban Sa Sarili Novels & Stories

Hanggang ngayon nga proud ako sa sarili ko kase kinakaya kong sikapin na mag trabaho at buhayin si Elizabeth na mag-isa. "Alam mo minsan kase kapag alam mong walang nagmamahal sayo di, mahalin mo ang sarili mo. Iwanan ka man ng lahat pero yang sarili mo hinding-hindi ka nyan iiwanan, kaya nga sabi nila love yourself muna bago yong iba kase pano ka magmamahal ng ibang tao yong sarili mo ay hindi mo mahal o di mo alam kong pano mahalin yang sarili mo." Nakatitig lang ito sakin na para bang nag-iisip o may kung anong inaalala.

"Saga, self-respect is very important. Hindi mo masasabing mahal mo ang sarili mo if you don't respect yourself." "Mukha na ba akong walang respeto sa sarili dahil sa pagmamahal ko kay Marlon?" Banayad siyang ngumiti. "You let him hurt you and betrayed you, and you keep forgiving him like nothing happened. Kailan ba darating ang araw na uunahin mo naman ang sarili mo, Saga?"

Tsk! “Opo teka!” Tumingin ako sa salamin at tinignan ang sarili ko. “‘Wag kang marupok. ‘wag mo hahayaang hawakan ka niya dahil yon ang kahinaan mo. Hindi mo dapat siya titigan sa mga mata dahil rurupok ka na naman. Okay okay, ready na ‘ko. Kaya ko na ‘to.”

bulong ko pa sa aking sarili sabay huminga ng malalim habang napapaisip. "Naniniwala ako sa iyo Troy, alam kong hindi mo ako lolokohin. Na pagkamalan man kita noon subalit isang pagkakamali ko lang Naman iyon. Alam kong hinding hindi mo ako lolokohin at ipagpapalit sa ibang babae. Malaki ang tiwala ko sa iyo Troy kaya't kampanti ako sa aking sarili, " sabi ko pa sa aking sarili sabay ngumiti habang nakaharap sa salamin.

Tawag ni Molly, hinila ako pabalik sa kasalukuyan. Lumingon sa kanya ang mga mata ko na kanina pa nakatutok sa mesa. “Oo?” "Alam kong cliché ang sasabihin ko pero kailangan mong makinig sa akin," simula niya. "Hindi ka talaga uunlad hangga't hindi mo napapatawad ang iyong sarili. Napakaraming kasalanan at panghihinayang ang dinadala mo. Pareho kang nilulunod, binibigatan at kinakain ka ng buhay. Kailangan mong bitawan. Patawarin mo muna ang sarili mo."

usal ko mula sa mga librong binasa ko tungkol sa taktika sa pakikipaglaban. "Maipagtanggol ang sarili? Mali ka," aniya na hindi gumagalaw sa kinatatayuan niya. Parehas na rin kami hinihingal pero mas malala nga lang yung akin. Masyado siyang malakas at walang katiyakan na matatalo ko siya. "Ano po ang ibig sabihin niyo?" magalang na tanong tungkol sa sinabi niya. "Pumatay. Kailangan mong patalasin ang sarili mo para ikaw ang unang makapatay sa kalaban mo at hindi siya," walang emosyon niyang usal.

Ngunit tao lang din s'ya at naghahangad na magiging masaya kahit panandalian lamang kaya naman ay kailangan n'yang turuan ang sarili kung paano maging matapang sa pagharap sa hamon ng buhay. Babaguhin n'ya ang kan'yang sarili hindi para kaninoman kundi para sa kan'yang sarili. She needs to change and let go of her old self dahil wala s'yang mapapala kung dala-dala n'ya pa rin ito hanggang sa huli.

tensyonado niyang tanong dito. "I don't know." "I'm really sorry.. God... Hindi ko mapapatawad ang sarili ko!" Sunod-sunod na napabuntung-hininga ang binata. "Kasalanan ko lahat ito. it's all my fault." "Kasalanan ko rin, Carlo. Ako ang pumunta rito. Lasing ka at wala ka sa sarili samantalang malinaw ang pag-iisip ko. Kasalanan ko, Carlo, dahil hinayaan kong mangyari ito. But don't worry, hindi naman ako maghahabol. Wala kang dapat problemahin."

mabilis kong pinunasan ang luha ko. Tumango si Kobe. "Naiintindihan ko Felize pero kung hindi mo aalagaan ang sarili mo paano mo mahahanap si Thalia? Taking care of yourself means you're willing to fight for her. Ito ang gustong mangyari ng kalaban natin, ang sirain ang pag-iisip mo hanggang sa ikaw mismo ang bumigay." marahang sabi ni Kobe bago tinuro ang pagkain.

Ang pinakamabigat na laban ay hindi laban sa ibang tao—kundi laban sa sarili kong isipan at sa bigat ng katotohanang dala ng aking pinagmulan. Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit naming silid, pinagmamasdan ang aking sarili. Ang simpleng damit na suot ko, ang mga kamay na magaspang sa pagtatrabaho, at ang mukhang hindi sanay sa ginhawa ng marangyang pamumuhay. Sa bawat pagtingin ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang narinig ko noong dumalo kami sa malaking pagtitipon sa bahay nila.