Novel & Cerita Tao Laban Sa Sarili

Hindi pa ito nakuntento at lumapit pa sa kaniya at tumayo mismo sa harapan niya. “Lalandiin na naman ako ng lalaking ito. Magtigil ka, self,” Saway niya sa sarili. Nakaupo kasi siya sa kama kung kaya ay ka-level niya ang sandata nito na sumasaludo n sa kaniya. Ngunit napatda siya ng matitigan ito ng malapitan dahil sobrang laki at ang taba pala Talaga nito at may mga ugat na nakapalibot. Dinaig pa nito ang pasmadong kamay niya sa dami ng mga ugat. “Shitttt naman oh! Kumalma ka self, huwag na huwag mong hawakan at baka magbuga ng putting lava. At isa pa ay katatapos niyo lang no!”

masyado niya lang bang sinasarili ang lahat? “Huwag mong sarilihin lahat ng problema mo. Hindi masamang humingi ka ng tulong sa iba kapag nahihirapan ka na. Ilabas mo lahat ng galit at sama ng loob mo, hindi masamang umiyak ka minsan dahil sa paraan na yun mas magiging magaan ang loob mo. Lumabas ka, it’s okay if you’re alone. Maganda rin po ang lumabas ka kahit mag-isa ka lang dahil mas makakapag-isip ka ng maayos.” Dagdag pa ni Selene.

tanong ko “Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at markahan kita ngayon. Kailangan kong lumayo at magpagapos sa kabundukan hanggang lumipas ang magdamag.” Tatayo na sana siya ng hawakan ko ang kaniyang kamay at hinila siya upang mapalapit muli sa akin. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon. Nagulat ako sa sarili ko ng bigla ko siyang hinalikan sa labi.

Muli akong nagpakawala ng malalim na paghinga. "go lang tayo self,magbubunga din ang paghihirap natin.Kaya laban pa."bulong ko sa sarili ko. May ngiti sa labi kong bumaba ng hagdan kahit sa loob ko may sakit pa rin akong naramdaman.

Subalit, ito ang dapat kong gawin, upang hindi ako maging mahina. Ngayon Faye, sa ikalawang buhay mo. Lalaban ka kahit mag-isa. Itatama mo ang pagkakamali noon! Ilalaban mo ang sarili mo at ang mga taong hindi ka pinabayaan. Kaya, magpalakas ka! Dahil, naghihintay ang laban sa 'yo. Laban na kailangan mong kayanin, kahit na ano pa ang mangyari.

Mukhang hindi ko iyon magagawa dahil mag-aalala na naman sila sa akin ng sobra. "Sarili man ay maligaw o pagkakilanlan ay matunaw. Ang iyong kapangyarihan ay sumasalamin sa totoong ikaw. Tandaan mo riyan," muling paalala ni Lola Athena. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin ito maintindihan. Tumango na lamang ako bilang tugon.

I feel so alone. Nang maghiwalay ang landas namin ay tsaka pa lang nagsink in sa akin lahat. Pumayag talaga akong ibenta ang sarili ko.... Nakakababa man ng self worth at self respect, pero heto na e, I cannot back out anymore. I am now Rafael Tallano's bed warmer...

Ramdam ko ang laban niya sa sarili — ang pagtatangkang panatilihin ang tapang at kontrol, ngunit unti-unti, ang pader niya ay nagkakabitak. Tahimik kami sa sandaling iyon, hawak ang kamay ng isa’t isa, nakatingin sa maliit na bagyong umiikot sa loob ko. Ang lahat ng tensyon, lahat ng sakit na minsa’y naging hadlang sa amin, ay pansamantalang napawi, napalitan ng isang matinding, marahan, at maingat na pagkilala sa isa’t isa.

he stated. Kinagat ko lamang ang aking ibabang labi muli. Sinubukan kong patahimikin ang aking sarili. ‘Yong tipong walang lalabas na kahit anong salita maliban sa impit na ungol?

Hayan na naman ang kilig moment na nararamdaman ko sa tuwing bumabanat ito, aba't sumabay pa ang pilya kong tínggíL, sayang nga lang at walang unli-kainan. Nakagat ko ang pangibabang-labi, inis na sinita ang sarili. Hindi pa pwede dahil sariwa pa ang tahi ko sa tiyan. Tiis-tiis muna self, hindi pa pwede ngayon at baka mabinat ka.