Novel & Cerita Tao Laban Sa Sarili

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

Paninisi ni Christian sa sarili niya. "Huwag mong sisihin ang sarili mo Bok. Ako ang nagpabaya at hindi ikaw. Kasalanan ko kung bakit ako natakasan ng bantay ko at paniguradong di ko mapapatawad ang sarili ko kung may masamang mangyari do'n. Kahit na siguro walang masamang mangyari ay kinakabahan pa rin ako para sa kaniya." Nagkamot siya ng ulo. Paikot-ikot at halatang di talaga mapakali.

"Pati ba Naman dito, Lucil, magpapa api ka? Kailan ka ba matototong ipaglaban ang Sarili mo ha?" "Tama na, kumain nalang tayo at ng makaalis na rin Tayo agad." Saad nalang ni Lucil. Hindi Naman sa Hindi niya alam kung paanoi ipagtanggol ang Sarili, ayaw niya lang talaga ng gulo. Ayaw na niyang dagdagan pa ang mga iniisip at problema niya.

Kinasal ba talaga kami? Shit! Nagawa ko pa siyang hamunin! Parang gusto kong sabunutan ang aking sarili, dahil sa katangahang nagawa ko kagabi! Hindi ko naman alam na lalabas ‘yon sa bibig ko! I swear!

Masayang sabi niya sakin. "Syempre ako pa? Tss." Sabi ko tsaka nginisian siya. Mamaya nga titingnan ko yung sarili ko sa salamin kahit labag sa kalooban ko para masigurado ko lang na hindi ako mukhang tanga. Kasi kung mukha akong tangahin sa itsura ko ngayon magba-back out talaga ako. Bahala na yung Ababa na yun.

Huwag na sya, kuntento na akong makita syang masaya kay Mabel. Marunong din naman ako mapagod, pero kahit mapagod ako ay lumalaban padin ako. Parang sa tuwing nakikipag-laban ako. Tutumba pero babangon padin kahit pauli ulit pa. Pro ang epekto saakin ay iba. Nauubos ako, nauupos ako kahit na pinipilit ko na lumaban pa. Wala na nga akog natira para sa sarili ko. Hindi ko din alam kung mahal ko ba ang sarili ko, kasi kung alam ko kung papaano mahalin ang sarili ko hindi ako aabot sa ganitong sitwasyon. Hindi ko hahayaan na mag-muka akong desperada sa harapan ng ibang tao.

Kung pareho silang maghahanap ng sagot, mas lalong mapapabilis ang pagbubunyag ng aking pagkatao. “Hindi mo kailangang gawin iyan,” mabilis kong sagot. “Ang laban na ito ay akin lamang. Huwag mong isali ang iyong sarili, Leo. Baka sa pagsubok mong tulungan ako, lalo mo lamang palalain ang sitwasyon.”

Halos mamula na ang mukha ni Shane at Tanya dahilsa galit at pinagtatawanan sila nito. "Wala akong ginawang masama para isipin mong kinarma!" Inis na pagtatangol ni Shane sa sarili. "Kasalanan ito ng bobong katulong na iyon kaya huwag na wag mo siyang ipagtanggol sa pagkakataon na ito!"

Ayaw ko man aminin pero kinikilabutan ako, hindi ko alam kung dahil sa takot o dahil sa… ibang bagay na ayaw kong pangalanan. Napakagat ako sa labi, pilit iniiwas ang sarili sa kung anong nararamdaman ko. I hate him. Pero bakit parang ako ang laging talo sa mga laban naming ganito? Pumayag ako kaya nandito ako sa setwasyong ito. I hate like this but… wala ng bawian.

Sa loob ng banyo, dahan-dahan kong tinaas ang ulo ko, tinitigan ang sarili sa salamin. Hindi ako mahina. Hindi ako babae lang na baog. Kahit hindi ko kayang ibigay ang hinihingi ng mundo mula sa isang babae… kaya kong magmahal. Kaya kong ipaglaban ang sarili ko. Kaya kong ipaglaban si Killian… kahit anong mangyari.