Tao Laban Sa Sarili นิยาย & เรื่องราว

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

turo niya sa kaniyang sarili. “AAAHHHHH, I don’t like this Lola, ayaw ko na!” sinabutan niya na ang sarili niya, tila ba nawawala siya sa sarili habang umiiyak. Naiyak na lamang ang matanda ng makita ang apo’ng nahihirapan na. “Lola, ayaw ko ng ganito. Ano bang dapat kong gawin? Naging mabait naman ako, naging masunurin ako. Ano bang nagawa ko para maranasan ko ito?” umiiyak pa rin niyang aniya. Nanghihina siyang napaupo na lamang habang nakayuko ang kaniyang ulo at humihikbi. “May nagawa ba akong kasalanan ng hindi ko namalayang nagawa ko?” patuloy niyang tanong. Lumapit naman sa kaniya ang matanda at hinawakan nito ang pisngi ng apo para tingnan siya sa kaniyang mga mata.

Masasabi kong Doctor nga ang gumawa dahil sa ayos ng pagkakatali nito. Napabuntong hininga na lamang ako bago maingat na nahiga sa kama ko. Hindi namalayan na may lagnat na pala ako kung hindi niya sinabi. Gano'n ko na ba hindi nabibigyang pansin ang sarili ko? Panahon na ba para bigyang halaga ang sarili ko at balewalain ang mga taong hindi ako kayang pahalagahan? Self-love? How? Kung palagi na lamang ibang tao ang iniisip ko? Paano ba mahalin muna ang sarili? Mawalan ng pakialam sa paligid? Tss.

Sa loob ng banyo, dahan-dahan kong tinaas ang ulo ko, tinitigan ang sarili sa salamin. Hindi ako mahina. Hindi ako babae lang na baog. Kahit hindi ko kayang ibigay ang hinihingi ng mundo mula sa isang babae… kaya kong magmahal. Kaya kong ipaglaban ang sarili ko. Kaya kong ipaglaban si Killian… kahit anong mangyari.

Gano’n ba? Wala akong lakas para labanan pa ang aking sarili dahil buhay ni Yohan ang nakataya rito. Hindi na mahalaga ang akin kasi buhay na ni Yohan ang nakataya. Hindi na mahalaga ang sakit na naramdaman ko. Wala nang halaga.

lahat ng iyon ay posibleng maglaho na lang dahil sa isang gabing pagkakamali. Tama ang Lola niya. Siya ang magdurusa sa pag-ibig bilang kapalit ng pagtataksil ng kanyang ama sa kanyang ina. Nakakatawang isipin na siya ngayon ang naghihirap, kahit wala naman siyang ginagawang masama. Akala niya may pagkakataon na rin siyang maging masaya. "What's happening here? Ara? Uncle?"

pagtataray niya. Bumuntong-hininga ako. "Siguro... nakapagfocus ka sa pag-aaral mo. Kahit papaano, hindi sa'kin umikot ang mundo mo. Then ako, nakapagfocus sa sarili kong career. I built again myself. I fixed myself without you helping me. Maybe you were guiding me secretly but I learned how to stand again alone," huminga ako nang malalim at uminom muna ng wine habang siya ay nakatingin lang sa'kin. "That six years, Lino, it helped us to be us again. Minsan kasi, nawawala na natin ang sarili natin dahil sa sobrang pagmamahal sa isang tao at dahil sa sobrang sakit. But you know what, we need to find ourselves first, to know who we are, to love ourselves before loving someone. Kasi mahirap mag

"Sa true lang Kuya, kung mag-amo ka lang sina, daw waay pakialam sa sarili mo, basin indi ka nya balikan. Lantawa bala sarili mo Kuya, daw waay ka na tana alaga ah.Malaba sinang buhok mo, daw waay kapa kapaligo. Sin-o man magbalik sa imo kung amo ka sina?" [Sa totoo lang Kuya, kung ganyan ka lang na parang walang pakialam sa sarili mo, baka hindi ka niya balikan. Look at yourself Kuya, para kang walang alaga sa sarili mo. Ang haba ng buhok tapos parang wala ka pang ligo. Sino naman ang makikipagbalikan sayo kung ganyan ka?]

Matalim ko silang tinitigan hanggang sa tuluyan silang makaalis. Mabilis akong tumayo at kinalma ko muna ang sarili ko bago ako nagpatuloy sa pagtakbo. “Umayos ka, Talulla. Walang mabuting maitutulong sayo at higit sa lahat wala kang mabuting patutunguhan kapag nagpadala ka sa emosyon mo. Umayos ka,” paalala ko sa sarili ko habang paulit-ulit akong humihihinga ng malalim upang payapain ang kalooban ko.

relax mo lang ang sarili mo at mag isip ka ng maayos '' '' parang ang dali lang sabihin niyan ate dahil hindi ikaw ang nasa sitwasyon ko.. hindi pwedeng mabuhay ang bata na ito dahil naalala ko lang ang nangyari sa akin noon at isa pa mahirap ko na ngang itaguyod ang sarili ko magkakaroon pa ako ng makakasama sa hirap at ang masaklap galing sa taong sinira ang lahat ng meron ako '' halos hindi na niya alam kung nasabi ba niya ng tama ang mga salitang lumabas sa kanyang labi dahil patuloy parin siya sa pag iyak na para bang sa pag iyak nalang niya nararamdaman ang kunting gaan ng kanyang pakiramdam.