Novel & Cerita Tarsilo At Bruno

Kinuha ko ang tali ni Bruno mula sa kanya . "Tara na Bruno! Mukhang naestatwa na tatay mo eh." "Arf! ARF!!" Ang laki talaga ng boses ng aso nito. Kahit sinong makakarinig matatakot sa tahol niya. Dinilaan ni Bruno ang mukha ko. "S-sandali!! Hintay!" --------- Rogan

Matalim na tingin ang pinukol ko sa mga tauhan ko, lalo na kay Bruno na siyang naghatid ng balitang nagwawala itong buwesit na babaing nakatingin na sa akin. "Bumalik ka sa rest house!" Duro ko si Bruno, na agad namang sumunod. Nakamot pa nito ang ulo na sinabayan ng pag-iling. Muling bumaling ang tingin ko kay Roselyn, nang marinig ko ang mahina nitong tawa. Nagpanting ang tainga ko sa mapangutya nitong tawa. Sinabayan niya pa iyon ng paglagok ng alak.

Habang nagpatuloy ang kanilang kwentuhan, biglang sumulpot ang aso nilang si Bruno, masiglang kumahol at tumakbo paikot-ikot kay Marcus. “Bruno! I’m the soldier, ikaw ang kabayo ko! Tara, laban tayo sa mga kalaban!” cute na sambit ni Marcus. Marunong itong magtagalog, pero medyo conyo nga lang dahil mas nasanay ito sa salitang Ingles. Napabuntong-hininga si Amanda pero nakangiti. “Naku, Fatima, kahit si Bruno nadadamay sa mga laro ni Marcus.”

Ang hangin ay tila hinati nito habang dumaraan. Kasunod niyon ay ang matinis na tunog ng preno. Napahinto ito ilang metro ang layo mula kay Bruno. Ang rider ay dahan-dahang bumaba. Suot nito ang isang itim na maskarang halos buong mukha ang natatakpan, tanging ang matatalim nitong mga mata lamang ang nakikita. Ang titig nito ay malamig at matalim, parang lawin na handang dumagit anumang oras at diretsong itong nakatutok kay Bruno.

Gusto ko sana siyang daluhungin at personal na saktan, subalit ayokong mabahiran ng dugo ng mga inutil at walang kwentang tao ang aking mga palad. Patuloy ang interogasyong nagaganap sa loob. Malaki naman ang tiwala ko kay Lionel. "Hayop ka!" sigaw ni Bruno, matapos siyang suntukin ng aking mga tauhan ng ilang beses saka tadyakan na naging dahilan ng kanyang pagtalsik sa malayo. "Aaaah!!" "Sino ang utak sa pagdukot sa kanya?" tanong ni Lionel.

Dahil sa kasinungalingan niya, naniniwala si Bruno na may relasyon sila. Na may espesyal silang ugnayan. Na may bahagi siya sa buhay ni Caroline. Pero ang totoo— Si Bruno ay isang convenience lamang. Isang distraction. Isang tool. Pagdating niya sa party, agad siyang sinalubong. — Caroline! Ang ganda mo! Ngumiti siya. Peke. Automatic. — Hi, Bruno. Dinala siya nito sa itaas na kwarto.

sagot ni Bruno kay Andrea. "Huwag ka nang mangatwiran istupido! Umalis ka na, bago pa may makakita sa'yo!" hindi na niya hinintay pa na sumagot si Bruno at ibinaba na ang tawag. Kinalma muna niya ang kanyang sarili at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga bago naglakad palabas at isang praktisadong ngiti ang nakaplaster na sa kanyang mukha.

Hindi sila magkakaganito kung walang ginawang masama ang lintik at maysa-demonyong Astrid na iyon! Dinig ko ang marahas at malutong na pagmumura ni Bruno sa isang gilid. "Shit! Shit! Shit! Sinasabi ko na nga ba! Umalis na tayo rito ngayon, Lucy! Isama natin si Eunice! Mag-empake na tayo! Aalis tayo rito ngayon! Magpapakalayo-layo tayo rito! Hindi tayo ligtas sa baliw na babaeng iyon!"

Tumalsik siya, at yumuko, sinusubukang alisin iyon. "Ack." Pinunasan ni Bruno ang mukha niya. Hindi niya maimulat ng maayos ang kanyang mga mata nang hindi ito nakatitig, kaya't nakatitig lang siya kay Alex. “Papatayin kita!”

Walang pinagkakatiwalaan ang master niya kahit sino except sa Asawa niya lang lalo na't hinahanap pa din nila ang nag-iisang anak nito. "Master, parang hindi po ikaw ang nakikita ko." "Sino ba ako, Bruno." Natahimik naman si Bruno at napayuko. "Kayo po ang Lord ng Assassin Empire." "Hindi ka ba Assassin?" Nanlaki naman ang mga ni Bruno at napayuko sa sinabi ng master nito. "I am." "Hindi mo agad nakikita na nasa delikadong sitwasyon ka ngayon."