Tell A Lie 소설 & 이야기

Tahimik na nakinig si Jay, hindi pinutol ang aking pagsasalita. “May mga taong kapag may nabuo nang kuwento sa sarili nilang isip,” seryosong sabi ni Jay matapos ang ilang sandali, “kahit anong buhos mo ng katotohanan o paliwanag, sadyang ayaw na nilang makinig dahil mas komportable sila sa sarili nilang kasinungalingan.” “Siguro nga ganoon ang nangyari sa kaniya.”

“I lied about it.” Nanlaki ang mata niya sa sinabi nito. “Hindi peke ang kwintas na ‘to? Pero ang sabi mo sa akin…” “I lied, okay. Tsk… wag ka nang maraming tanong. Halika ka na, bibilhan mo pa ako ng regalo di’ba? Wag natin sayangin araw na ‘to ngayon. Bilhan mo ako ng kahit anong regalo, basta galing sayo iingatan ko.”

sabi nito sa akin. “Are you not lying to me right now?” “Hindi po. And I will never po, kasi sabi mo ’di ba, bad ang nagsisinungaling, e. Then ayaw mo sa bata na nagsisinungaling, right?” Ouch! Tinamaan ako roon, baby . . . I’m the one who’s always reminding you not to lie, pero ako, mismong sinabi ko ngunit hindi ko mapanindigan. I’m sorry . . .

“You could have lied! You could have told her something like we’re dating, or flirting, or whatever! Nakita mo ba kung pa’no tumulo ang laway no’ng talandi sa ’yo? Gosh! She could have lost her mind if you just lied!” Nakangiti lang sa pagdadabog niya ang lalaki. “But that’s better than telling her that we just met over a wrecked car, right? And what’s the point of lying? Pa’no kapag nalaman niyang nagsinungaling ka lang? You will look petty and desperate.” “I am desperate!” angil niya. Pumapadyak habang hindi alam kung saan titingin. “But certainly you’re not petty.”

“Hijo, we can always make an evidence to make him believe.” “Then, why don’t you just fabricate an evidence at iyon ang ipakita sa buong mundo? Why take this road?” Muling tumawa ang matanda at naupo sa katapat na upuan ni Elijah. “Trust me, hijo. Revenge is best served cold.” Matapos iyon ay napuno ng halakhak ni Roman ang buong opisina niya. Samantala, tinitigan lamang ni Elijah ang lolo at muling napakunot ang noo sa tila ba baliw na pagtawa nito.

Then Marissa spoke, mababa pero matalim yung tono. “We discredit her. Big time. Yung photo with Lia? That’s just the start. Pero kung may mas malalim na baho—” “—we leak it.” Napakagat ako ng labi. Baho? As if may tinatago akong mafia-level secret. Then Carlo chuckled. “Kung wala, we create one. Isn’t that how PR works?” I froze. Hindi na ito simpleng bullying. They were talking about manufacturing lies.

“Why don’t we talk about that? Hmm?” Because maybe I’m still not yet over what happened. Over my lies. My pretention. How I turned him down. “Tell me, Nathalia... why did you lie?” Unti-unting huminahon ang kaniyang boses, like he dreamed day and night to hear my answer to this question.

“Anong sasabihin ko nga sa kanila?!” “I told you already.” “Gagawa ako ng sariling fairytale? Kala ko ba ayaw mo ng sinungaling?” “Be mindful, there are level of lies Monina. I just don't like the high risk lies.” “Eh?” “Tell me kung ano ang sasabihin mo sa kanila?” Pasa ulit niya sa akin. Hinubad na nito ang sleeve na ikinalayo ko ng paningin.

“That’s how people are. They love stories more than facts.” “Yeah,” I said softly, habang tumatango. “And right now, I’m the villain in theirs.” “Then rewrite it,” sagot niya agad. “We already started, remember? This fake thing we’re doing—” “Fake thing?” sabat ko, napangiti. “Para bang project title lang.” “Eh totoo naman, ‘di ba?” Umiling siya. “Pero minsan, kahit fake, nakakatulong. Lies can protect, too.”

Napansin niyang hindi siya tinitingnan nito kaya nakahinga siya ng maluwag. Lumapit siya kay Lance at umupo. Habang nakikipaglaro, sinabi niya, “Tama ang teacher mo, pero may isa pang uri ng kasinungalingan na tinatawag na ‘white lies.’ Hindi ito para sa sarili mo kundi para hindi masaktan ang ibang tao. Minsan, napapatawad ang ganitong klase ng pagsisinungaling.” Mabilis na tumutol si Lance, “Pero hindi ba kasinungalingan pa rin ‘yon? Kahit pa mabuti ang dahilan, kasinungalingan pa rin ‘yon.”