The Answer Is In The Wind Mga Nobela at Kwento

Nawawala ang lahat maliban sa target at sa pagitan naming hangin. May maliit akong marka sa kanang palad. Isang hugis na parang patak ng tinta. Hindi ko alam kung bakit minsan ay hinahaplos ko iyon bago ako pumutok ng baril. Siguro para ipaalala sa sarili kong totoo ako. “Wind minimal. Two clicks left,” sabi ni Atlas. In-adjust ko. Ang daliri ko ay nakahanda na sa trigger.

Chapter 2: Life Lines. Umihip ang malakas at malamig na hangin sa buong Lower Court. The wind gushes through the open windows and sweeps the curtain off of their feet. It takes the flowing fabric (that seems to be made out of thousands and thousands of rose petals) by the waist. Sa likod ng bintana ay isang pares ng itim na mga mata. Those coal-black eyes solemnly watch the magnificent dance of the universe unfolding in front of him, accompanied by the blows of air that sound like all the greatest symphonies in history combined. Kahit ang suot niyang pulang balabal, maging ang mahaba at itim niyang buhok ay sumasabay sa awitin.

mahina niyang bulong, halos pabulong sa hangin, habang nakatitig sa larawang iyon. Ngunit walang sumagot. Wala kahit isang tunog kundi ang mahinang ugong ng aircon at ang humuhuning hangin sa labas ng salamin. At sa katahimikan, isa lang ang malinaw—hindi lang ang larawan ang naiwan sa kanya. Kundi ang bigat ng mga tanong na wala na siyang karapatang sagutin. Samantala, sa isang tahanan sa California

Habang kumikirot ang pulso ni Erin sa higpit ng kapit at nagmamadali ang kanyang isip na maghanap ng paraan upang makatakas sa nakakasakal na sitwasyon— BAAANG!!! Biglang bumukas ang pinto ng café, at nagwala ang mga wind chime sa marahas at magulong kalansing. Isang matangkad at mapangibabaw na anino ang tumambad sa liwanag, ang presensya’y agad s******p sa hangin ng buong lugar. Parang naging napakasikip ng espasyong iyon dahil sa kawalan ng hangin.

“Stefano... please... don't stop…” “I'm just getting started,” bulong niya. Inangat niya ako nang bahagya para ang mga binti ko ay pumulupot sa bewang niya. Sa gitna ng tensyon, biglang umihip ang malakas na hangin, at narinig naming tumumba ang isang vase sa loob ng unit. “What was that?” tanong ko, hingal na hingal. “Wind,” sagot niya, hindi man lang lumilingon.

Ang Espiritu ng Bato at ang Tinig ng mga Ninuno Ang Phantom Talon ay lumapag sa dalampasigan ng Isla Amihan na walang kahit anong ingay, ang stealth technology nito ay perpektong nagkubli sa kanyang pagdating. Pagbaba ni Winston, ang hangin na sumalubong sa kanya ay hindi ordinaryo. Ito'y may dalang bigat at enerhiya, siksik sa amoy ng asin, bulaklak, at isang bagay na mas luma pa—isang amoy ng ozone at kapangyarihan. Ang buhangin sa kanyang paanan ay tila nagniningning sa ilalim ng buwan, at ang mga puno sa gubat ay tila mga bantay na nakatayo nang tuwid at marangal.

"Kumusta naman ang pakikipag-usap mo sa mga dayuhan?" Tumawa ng malamig si Huub habang hinahaplos ang hita ng babaeng nasa tabi niya. “Sa Windy Moon sila tumutuloy ngayon, at hindi nila makita ang mga replika sa eksibisyon. “Magaling.”

Ang bagay na ito ay halos kapareho ng pagpapalit ng inner force sa Chi, kaya likas niyang itinaas ang kanyang punyal upang harangan ito. Ang blokeng iyon ang nagligtas sa kanyang buhay! Dong! Isang malutong na tunog ang umalingawngaw. Ang wind blade ay tumama sa punyal, na nagresulta sa isang puwang sa gitna ng talim. Ang haba ng wind blade ay tumawid paitaas at agad na humiwa sa kanyang kanang itaas na braso. Poof! Tumalsik ang dugo.

tanong ng isang tauhan noong pababa na ako sa hagdan na patungo sa beach sand. “Magpapahangin lang. Don’t worry, hindi ako tatakas.” Napakamot ito sa batok bago tumango na lang. Agad kong naramdaman ang buhangin sa mga paa ko nang makatapak dito. Sariwa ang hangin. The strong wind caressed my long hair. Katulad ng sinabi ni Isles, nasa El Amadeo kami. Maaaring property ito ng brotherhood! Si Isles ang namamahala rito?

Him being serious captivated half of my adoration. Nang mapansin niya ang matagal kong pagkakatitig ay bumaling na siya sa akin. “Why?” He asked. “I was asking you earlier if I could open the window too. You must’ve been too focused on your work the reason why you did not hear it,” I’ve stated without stuttering. “Yes, you can,” he said quickly and came back to his buttons. Smiling widely, the windows open automatically with his command. I wanted to touch the clouds so much because they look so fluffy, but my conscious mind keeps saying that it wasn’t because it is formed by water evaporating from the bottom. The wind is so cooler than the one on the land.