The Faraway Land Novels & Stories

Tumango naman ito at pinilit na makatayo, inalalayan naman siya ni Farrah sa paglalakad. “Dahan-dahan baka mapansin tayo at marinig, may nakita ako pintuan dito palabas,” bulong ni Farrah. Nakalabas sila sa gusali at napansin nila napapalibutan ng mga punong kahoy ang paligid na marahil ay nasa kagubatan sila o kakahuyan. Nagpatuloy sila sa paglalakad kahit hirap na hirap si Farrah sa pag-alalay kay Damon dahil sa laki at bigat nito.

Hindi ko pinansin ang ingay sa paligid at dinamdam ang himig ng musika. Gusto kong dalhin ang utak ko sa nakakarelax na lugar. Yung tipong wala kang iniisip kundi magpahinga at matulog. Ilang sandali ay natapos na ang musikang paborito ko ngunit umulit ito. Sinadya ko iyon para hindi ako mawala sa imahinasiyon ko. Nagpatuloy ito hangga't sa may biglang kumalabit saakin. Hindi ko iyon pinasin at mas lalong dinamdam ang musika sa tenga ko. Kumalabit na naman ito kaya napabalikwas ako ng upo kasabay ng pagmulat ng mata ko. Umangat ako ng tingin at nahagip ang mata ni Sir. London. Nanlaki ang mga mata ko ng napagtanto kong nasa paaralan pala ako. Napayuko ako sa kahihiyan.

She needs to get away alive kaya hindi na niya alintana ang sakit at hapdi ng kanyang katawan. When she successfully covered a safer distance away from the cabin. She tried to gather herself once again at determinadong lumayo sa lugar na iyon. She had no idea if Lucille and the two hired men were still in the vicinity. She was limping trying to make sense kung nasaan siya. Then she heard a car horn. Hope swelled in her heart ng kanyang mapagtanto that she might be near the side road. Her mind was firm, to get away from her current location and seek help.

the little girl asked for the second time but the mom didn't even get upset, she just smiled and squatted in front of the little girl so that they were on the same level. "We will go to a faraway land." the mother said. Once again the little girl's eyes twinkled as she imagined a castle-like house and a fairytale-like story. "Why?" the little girl once again asked. Her mother's smile vanishes. She looked at Yumi seriously but the innocent kid just stared—she couldn’t even understand what her mother had to say. "We would run away from the bad guys." the mother said as she put a strand of hair behind Yumi's ear.

kwento ng isang nanay na naghihiwa ng gulay " Magandang balita iyan! Hindi na kailangan tumawid ng nga bata sa dagat para lang makapag aral. ," natutuwang wika ng dalaga. " At sabi pa ay maraming proyektong pa ang nais gawin ng Good Samaritan na ito dito sa isla. ," sabat naman ng isa pang nanay na naghahalo ng ginigisang gulay. " Napakabuti naman niyang tao na iyan, may nakakakilala ba sa good Samaritan na iyon? ," lahat ay sabay na napailing.

"Paano kung hindi?" "Let's not lose hope. I'm sure kumikilos na ang lahat para mailigtas tayo. Iyon na lang ang hintayin natin. Isipin na lang natin na stranded tayo sa isang island," sabi nito, as if trying to have some humor in his voice. "Parang sa Cast Away. Naka-survive si Tom Hanks kahit nag-iisa siya. Samantalang tayo, dalawa tayo. At least, magkaka-damayan tayo. We can draw strength from each other." Bahagyang nakalma ang kanyang kalooban. Pinakawalan na siya nito mula sa mga bisig nito.

Hindi niya makuha ang nasa utak nito. Gusto na nga sana niyang magtanong kung ano ang gusto nitong gawin bago uuwi. Pero mukhang obvious naman kasi. Binitbit na nga nito ang malanding si Farah, malamang ay gusto muna niyang pumunta sa langit kasama ang ahas na kaibigan ni Arwena.

Kinuha nya ang kanyang shoulder bag at tinignan kong may dala ba siyang iba pang gamit bukod sa cellphone and wallet. "Papa, can you tell me about a girl, yong lagi mong sinasabi?" Natigilan si Anna sa sinabi ni Althea. Bigla siyang naging interesado sa topic, lumapit siya sa may dingding ng kwarto para mas marinig nya ang pinag-uusapan ng mag-ama. "Once upon a time in a faraway land, there was a boy who met a girl and fell in love, but time took her away from him. Yet time never took the memories away, as time stopped inside his heart."

Ang Estranghero Ang pakiramdam ay abot-langit na kaba at halos mahinto sa paggalaw mula sa aninong bigla na lamang sumulpot sa aking likuran. At nang makabalik ako sa sariling huwisyo'y kaagad akong kumilos palayo't hinarap ang anino.