The Last Day Novels & Stories

Maghu-hudyat na ng una naming subject ngayong huling araw ng linggo na ito. Maaga ang uwian namin mamaya. Tinext ako ni Gizzy kahapon na wala kaming isang subject ngayon, at huling subject namin iyon. Hindi ko makakasabay si Xerxes sa pauwi, mabuti niyon. Iniiwasan ko pa rin naman siya.

Last day of camp. The forest was quiet except for the soft rustle of the wind through the trees. Everyone was packing up, laughing, snapping photos. Lucas was multitasking — nag-aasikaso ng gear habang pinipigilan si Gabriel na masyadong obvious kay Elise. “Sir, please lang,” bulong ni Lucas, “kahit ngayong last day, magpaka-neutral kayo.” “I am neutral,” sagot ni Gabriel, folding a tarp like it personally offended him.

"Siguraduhin mo lang na pwede tayong makadaan diyan." "Yes, sir. Isa pa pala, mas mabuting gabi tayo pupuslit sa ika-apat na araw dahil narinig kong may gagawin raw silang piyesta. Kaya, posibleng lahat ng mga tauhan nila ay mananatili sa loob ng hide-out nila. Sa oras na 'to magkakaroon tayo nang pagkakataon na pusok." "Ok, be careful."

she says as she hugs them. (NEWS REPORT: The tribe of werewolves has been finally defeated. Nobody ends up making it and they are all killed by our tribe, the humans. The war between the werewolves and humans are now finish.) Samara became interested in the news after hearing it. She keep looking at the screen in the television and she knows something is wrong with this news. "Honey, turn off the television; we need to take pictures," her mother instructed her. She rushes up to her and hugs her tightly, her mom laugh at her because of this.

Natatakot siyang isang araw, magising na lang siyang wala na sa tabi niya si Rocco. “I love you so much,” anas ni Rocco saka hinalikan ang ibabaw ng ulo ni Sandra. “I love you too,” sagot din ni Sandra. They spend their last day in the hotel room. Kinabukasan ay nagcheck out na rin sila dahil ito ang araw ng kanilang pag-uwi sa Pilipinas. Nakangiti si Sandra habang nakasahod ang kamay niya sa bumabagsak na snow.

Napayuko ako saka pilit na pinipigilan ang nagbabadya na namang mga luha ko. "Mahirap, pero kailangan nating tanggapin. Staying with her until her last day is the least thing we can do for her. Let's not dissapoint her for the last time," pigil hikbi kong sabi. Patuloy lang naman sa pag-iyak si Dahliah. "Her last words were 'I love you's' for us. Kahit nasa bingit na siya ng kamatayan, ang mga taong mahal niya pa rin ang iniisip niya. She really is the kindest and the coolest person I've ever known." Pait akong napangiti. How could the world be cruel to a person like Fatima na walang ibang pinakita kundi kabutihan?

"That quick? Sa susunod na Miyerkules na ba agad?" "Opo, susunod na Miyerkules na ang huling araw niya. Sa huling araw, hindi na siya magtatrabaho nang todo. Mag-aayos na lang siya ng mga gamit at magbabalasa ng turnover, tapos tatanggalin na rin ang facial recognition niya sa system." "Hmm," marahang tumango si Luis. Tumalikod na si Assistant Jude para lumabas, saka nag-chat sa group chat na pinangalanang [The person named Rockwell is grumpy again today (4)].

LAST DAY na ng foundation day kaya parang final wave din gaya ng sa plants vs. zombies video game. Dagsa ang mga student sa iba't ibang year level at courses. Saktong Friday. Saturday, Sunday pahinga, last preparations na din for midterms tapos judgment na ng Monday till Thursday. I checked on my phone, to be exact my girlfriend. Wala pa din itong reply sa message ko kaninang morning. WIFEY ❤️

The End. "

Third Person Point of View Pinunasan ni Gilda ang kanyang luha. Ito na ang huling araw ng burol ng kanyang mga magulang at ililibing na ito ngayon rin. Ayaw niya pang mapawalay dito ngunit wala siyang magagawa dahil kailangan talaga ilibing ang mga patay.