Novel & Cerita The Last Resort

Pero kaninang lunch daw ay marami kaya ngayon lang sila nakapagpahinga ng maayos. "Hindi naman, kayo talaga. Maganda lang siguro yung nabili ko na sabon," saad ko kaya sabay naman silang tumango. Kung alam niyo lang. "Anyway, this week na yung sinabi ko sa'yo na pupunta kami sa isang secret beach dito sa Negros na kung saan doon ikakasal yung half Italian, yung tenext ko sa'yo. Ano papayag ka ba? Para masabi ko sa chef natin na kukuha kami ng isang empleyado para magserve ng mga pagkain at isa pa girl. Makikita natin doon ang bandang Elizcalde, gosh.. libre ka nang makapunta.. may libre pang makita ang iniidolo mo na banda tapos makita sila ng personal. Oh my gulay!" Natatawa na lang kami pa

“Mahal kita.” “Huwag mo nang sabihin ‘yan kung hindi totoo,” bulong ni Olive. “Masakit pa ‘yan kaysa sa pag-alis mo.” Kinabukasan, madaling araw pa lamang nang umalis si Romer mula sa penthouse. Ang buong Manila ay natatakpan pa ng dilim, pero sa loob ng kanyang dibdib ay mas madilim pa. Sa pintuan, huling yakap nila ni Olive. Mahigpit. Matagal. Pero walang init. Parang yakap ng dalawang estranghero na sapilitang magkahawak.

Pero wala pa rin akong naiintindihan sa binabasa ko. Napako ang tingin ko sa libro, 'yung Holoserica. Kinuha ko 'yon at binuksan ang last page. Wala pa rin, Dear me pa rin ang meron. Bumuntong hininga ako and was about to close the book. Nanlaki ang mata ko dahil sa nakikita ko ngayon. Hindi putol ang message! Nakatiklop lang pala ang last page! "Arrgh!"

Maybe she's right, kailangan ko din ng magandang tanawin to freshen up my mind. Naghiwa-hiwalay kami after we decided to go on a private resort na pagmamay-ari ng pinsan ni Liezel. Did I mention that Liezel's cousin is Kaizen Cruz? One of the member of Blackhand's band. Sumakay ako ng taxi at nagpahatid sa isang lugar na isa rin sa mga escape place ko - ang HuPoFEL. Human Potential for Evolution is Limitless ang meaning n'yan. That name is beyond what you're expecting.

Sana ito na ang buhay na tahimik. I'm not the last Winchester. I want to make another Winchester. The End

This one's one of my favorite subject kaya di ako na bored. Seconds turns to minutes and minutes turns to hours and it's finally lunch break. "Okay, goodbye students." Our last subject teacher for the morning, said. "Goodbye, Miss Lucero." We shouted back. "Have a good lunch!" And miss Lucero exits the room. "Finally!" I heard Larriel exclaimed at pasalampak na umupo sa kanyang upuan para mag-ligpit ng gamit. "I'm already hungry."

Magsasalita na yung host. "And we are now down to our LAST GAME." panimula niya. Nalungkot naman kami sa sinabi niya kasi parang nakakabitin naman na last game na agad.. Wala bang extension? Pero okay na din yun, ang lagkit ko na din kasi. "Wag kayo malungkot! Mas mag-e-enjoy kayo after nito!" sabi pa niya at natawa ng bahagya bago nagpatuloy. "So for our last game.. This is what we called..

Kailangan ko ng muling mamalengke para sa mga gagamitin namin ngayon sa bahay at pati na sa susunod pang mga linggo. Tamang tama ang magandang umaga na ito upang pahirapan ang bruhang anak ni Lilybeth. Wala pa ring sinasagot si Lola Teresa patungkol sa kalagayan ni Gilda. Sana lang talaga ay tumanggi siya dahil kung hindi ay mas mabwibwiset ako sa kanilang dalawa. Ayaw na ayaw ko pa naman na taliwas sa kagustuhan ko ang mga nangyayari.