The Sweetest Things นิยาย & เรื่องราว

Tahimik silang pareho sa loob ng pedicab wala silang imikan hanggang sa makarating sila sa maliit na shopping center sa bayan. Namili siya ng mga beeds para sa gagawin niyang palamuti. Napansin din niyang namili Rin ito. Nakakatuwa nga si Markus eh dahil parang alam na alam niya ang mga gustong kulay ng mga beeds na kinakailanganin niya "Paano mo na laman na paborito ko ang mga beeds na ito?" "Ahhmmm.. because I'm a psychologist at nababasa ko sa mga mata ng mga tao ang gusto nila."

Lalo na kapag ganito si Caleb. Tahimik. Maingat. Sweet in the most effortless way possible. Iyong tipo ng lalaki na hindi mo namamalayang unti-unti ka nang nahuhulog dahil hindi naman siya pilit. Natural lang siya. At siguro iyon ang pinaka delikado sa lahat.

“May tatlong palapag ito, at ang pinakamababang palapag ay ang paborito mo—tsokolate na may lamang salted caramel. Ang nagluto nito ay gumawa pa ng maliliit na bulaklak na gawa sa asukal na eksaktong kapareho ng mga bulaklak sa iyong bouquet.” Muli akong napaiyak, kaya pinipilit kong pigilan ito. “Allison… handa ka na ba talaga para dito? Ibig kong sabihin, malaking bagay ang pag-aasawa. Paano kung—” “Paano kung mag-away kami? Paano kung magbago ang mga bagay? Paano kung mapagtanto namin na hindi kami perpekto para sa isa’t isa gaya ng akala namin?” tinapos ko na ang sinasabi niya habang tumitingin sa kanya. “Inisip ko na lahat ng iyon, Ate Cassandra. Ngunit ang totoo… hindi ako nag-aalala k

Company. At okay ako doon. Pero may bonus siyang binibigay na hindi naman kasali sa usapan—yung mga salita niyang nakakabaliw pakinggan, yung soft “Sweetheart” niya, yung selos niya na hindi raw selos, yung pag-aalaga niya na hindi naman niya aminin, at yung pagbalik niya kagabi na parang… ako ang tinakasan niya.

Sweet things should last longer. Nanlaki ang mata niya. Napakagat siya ng labi at ramdam niya ang biglang init na dumaloy sa kanyang pisngi. Sweet things should last longer. Para bang may ibang kahulugan ang bawat salita. Agad niyang ibinulsa ang cellphone, baka may makakita at magsimulang magtanong. Sana nga lang. Baka yong kasweet-an ng boss niya ay hindi magtagal gaya ng tamis ng isang strawberry.

Bakit ang sweet sweet mo ata ngayon? "Ngayon lang ba ako sweet?" Ngumiti ako, 'yong ngiting tipong kinilig. "Hmm palagi ka namang sweet. Kaya lang parang iba ngayon." "Kung pwede nga lang sanang maging sweet ako sayo hanggang dulo, gagawin ko." Napakagat labi ako para pigilan ang kilig na nararamdaman ko ngayon.

Masaya itong ngumiti at marahang kinagat ang labi ko. "Malapit na ako Sweetie. Your so tight and I love it...I love you Sweetie!" bulong nito sa akin ng paulit-ulit. Napapikit naman ako dahil parang musika sa pandinig ko ang bulong at anas nito sa akin. Pakiramdam ko ako ang pinaka-masayang babae sa mundo.

It's like a combination of masculinity and sweetness. I mentally rolled my eyes because the word 'sweetness' should never be in a sentence with his name. Kahit katiting, walang sweetness sa katawan niya. Allergic yata sa sweets kaya gan'yan. Baka ipinaglihi sa ampalaya kaya bitter. "Are you going to enter or what?"

Ramdam na ramdam ko pa ang hininga nito kaya parang nanindig lahat ng balahibo ko sa katawan sa sobrang kiliti. "Your scent is my all time favorite smell ever. Nakakaadik ang amoy mo sweety." Nang aakit na bulong nito sa 'king punong tainga sabay kagat nito ng marahan kaya natatawang nahampas ko ang dibdib nito. Nanlalandi na naman ang bwisit!

"Sweet." Lihim akong napamura.