The Undoing Novels & Stories

Sa pinakamataas na antas, bumibili lang siya ng totoong ginto at inilalagay sa vault bilang seguridad. “Every gift that fate bestows has a price tag attached.” Biglang bumuntong-hininga si Steph. Ngumiti si Janella at pabirong sinaway siya, “Wow, ang galing mong pilosopo.” Tinulak siya ni Steph, “Wala kang paninindigan!” Nagkibit-balikat si Janella. “Paano naman ako naging walang paninindigan?”

PATRICIA'S POV: mukhang dadating na ang pinaka kinakatakutan ko. Ang malaman ni Niko na anak talaga niya si RZ. Feeling ko, nag hihinala na siya na anak talaga niya si RZ. Dahil sa pag donate niya ng dugo, baka malaman niya. Hindi pwedeng maging close pa sila lalo. Tama na yong halos 2 weeks na nagkasama sila. Once na makalabas si RZ sa hospital, malaman niya man o hindi na anak niya si RZ, uuwi kami sa US.

He lowered his camera and retreated discreetly, leaving Noah and me alone once more in their fragile bubble of pretense. Tumahimik ang paligid pag alis nung lalaking photographer, bumigat din ang hangin dahil hindi kami nagsasalitang dalawa dito. The skyline, bathed in the fading light of the setting sun, bore witness to their fractured elegance—a couple bound together by fame and ambition, yet torn apart by their own insecurities and desires. Noah broke the silence first, his voice a low murmur tinged with regret. "I'm sorry, Zuzu. I know I can be... difficult."

Kahit ang mga bagay na nabuo na ng isip at panahon ay nawawala. The best thing to do is go to the flow of destiny. You can't do anything kapag ikaw ang nabiktima. You would just go with the flow. Dahil kapag hindi mo sinabayan ay malulunod ka lalo na't kapag hindi ka marunong lumangoy. The Unexpected really hits different. She made me something i didn't expect. I love her more than i cannot expect. How i wish that.. All of the times I am with her. I can't say if i can live without her in my life. And also my two Angels... Uno and Uni. ~END~ :-*

"The truly scary thing about undiscovered lies is that they have a greater capacity to diminish us than exposed ones. They erode our strength, our self-esteem, our very foundation.” — Cheryl Hughes Hinihintay ko si Sandro na umuwi galing trabaho, kasalukuyan akong naglalaro kasama sina Zoe at Sophia. I am now 6 months pregnant at medyo malaki na ang tiyan ko. Excited na akong makita ang baby ko, lalaki ang magiging anak namin ngayon ni Sandro base sa ultrasound at ang saya saya ni Sandro dahil magkakaroon na siya ng anak na lalaki.

And I know that's not how one of you wants your love to feel. Napapikit ito nang mariin. Napahawak sa kaniyang sintido na para bang may pilit na tinatandaan. Hinayaan ko lang siya. Nagpatuloy ako sa aking sinasabi. "I wanted to dislike you so terribly. I wanted to despise you with all my heart, because that's what you do when you break up with someone, right? Every inch of my flesh that you touched made me want to pull it off. I never expected hearing your name to make every hair on my body rise up and my heart plummet to my stomach. I wanted to forget all the happy experiences and measure them against the terrible, but I couldn't do it. I couldn't bring myself to despise the guy who had pre

Pasalamat na nga lang ako na hindi niya binawi saʼkin ang kotse at hindi niya ako pinalayas dito sa bahay namin. Kung tutuusin, ako dapat ang umalis at hindi siya dahil siya naman lahat ang nagpundar nito. Wala akong naiambag ni piso sa pagpapatayo niya nitong bahay namin. Si Mireille ang halos sumuporta sa aming dalawa habang wala akong ginawa kung hindi ang magpakasasa sa pera niya. “Ganʼyan ba talaga kapag broken, malayo ang iniisip?” rinig kong turan ni Lionel dahilan para bumalik ang isip ko sa reyalidad.

"𝑇ℎ𝑎𝑡 𝑦𝑜𝑢𝑟 𝑝𝑎𝑖𝑛… 𝑦𝑜𝑢𝑟 𝑠𝑢𝑓𝑓𝑒𝑟𝑖𝑛𝑔… 𝑦𝑜𝑢𝑟 𝑟𝑒𝑣𝑒𝑛𝑔𝑒—" Sandaling huminto ang boses. "—𝑤𝑎𝑠 𝑎𝑙𝑙 𝑝𝑎𝑟𝑡 𝑜𝑓 𝑎 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑒𝑐𝑡 𝑑𝑒𝑠𝑖𝑔𝑛." Hindi ako nakagalaw. Parang may pumipigil sa dibdib ko.

Humingi siya rito ng tulong at walang alinlangan siya nitong tinulungan at sinamahan upang maitakas ang kasintahan. Sa wakas ay nakalabas na ng kulungan ang dalagang si Queen Eloisa. Kulungan na ang turing nito sa sariling pamamahay. Hawak-kamay na tumatakbo ang magkasintahan sa gitna ng madilim at tahimik na kalsada at sa huling pagkakataon ay lumingon si Queen Eloisa sa kinalakihan niyang mansion. Tumulo ang mga luha nito habang sinasambit sa isipan ang katagang: "I'm sorry and please forgive me, Dad, Mom. I really love Edmond so much." Hanggang sa nawala na sa kaniyang paningin ang tinatanaw na mansion.

bulong ko, marahang umiiling. Si Helen Cutanda. Hindi ko siya direktang kilala, pero may bahagi ako sa pagbagsak niya. Isang aksidente na maaaring sinadya o nagkataon lamang — ngunit sa larong ito, walang lugar para sa mga inosente.