Their Distance Novels & Stories

The afternoon sunlight slowly filled the living room. Somewhere across the ocean... Liam was probably preparing for another flight. And here I was... Finally breathing a little easier. I silently whispered to myself. "Maybe love isn't measured by distance." "Maybe it's measured by the effort two people make to find each other despite it." Behind me, DC crossed his arms and smiled. "Ano'ng iniisip mo?" Napangiti ako habang tumingin sa kanya. "Iniisip ko lang..."

Ang mga pagkakataon na gusto niyang makilala siya nang mas mabuti ay tila lumalayo sa kanyang mga kamay. Sa paglipas ng mga araw, ang kanilang interaksyon ay hindi nagbago. Patuloy na malamig at puno ng distansya. Madalas na sila ay nagkikita sa mga pangkaraniwang pagkakataon, ngunit ang mga salita ay tila hindi sapat upang masira ang malamig na hangin sa paligid nila.

Bukod tanging siya ang Kevin ang tawag dito. Sa ngayon, hindi niya alam kung paano pakikisamahan si Kevin dahil magkaiba ang estado nila. Mas lalo itong lumayo sa kanya samantalang siya ay nananatili sa ibaba. Paano niya tatawirin ang pagitan nila kung una pa lang ay malayong-malayo na ang distansya nila sa isa't-isa?

⸻ Sa Gitna ng Distansya Magkaibang bansa. Magkaibang oras. Magkaibang buhay. Pero sa gitna ng layo— may dalawang taong unti-unting natututong mahalin ang isa’t isa nang walang hawak, walang pangako, walang takot.

“Learning to breathe without each other.” “And I hate that I’m learning.” pagpapatuloy ko pa. Nakatitig lang siya sakin at hindi na nakapagsalita. Pero naramdaman kong doon nagsimula ‘yung tunay na distansya. Hindi lang sa pagitan ng katawan, kundi sa pagitan ng mga puso naming parehong marunong nang umatras. --- That night, sa apartment, binuksan ko ‘yung phone ko.

At hindi niya alam kung paano nangyari pero magkalapit na magkalapit ang kanilang mga mukha. Kapwa sila hindi makapagsalita, hindi rin nila alam pareho kung ano ang susunod nilang ikikilos upang kahit papaano ay makapaglagay ng distansiya sa pagitan nila. Basta’t nanatili lamang magkahinang ang kanilang mga mata.

sabi ni Jarred, ang boses ay may kalakip na lakas, ngunit sa mga mata ni Veronica, may nakatagong pangarap na tila hindi pa natutugunan. At sa mga salitang iyon, naging malinaw ang isang bagay: Ang distansya ay isang paraan ng paghahanda. At ang bawat hakbang na kanilang tatahakin ay hindi para pagtakpan ang mga tunay na damdamin, kundi upang makita kung paano pa nila mapapalalim ang koneksyon sa kabila ng kontrata—at sa huli, ng mga pag-aalinlangan na maaari nilang iwanan.

Ang distansya ay halos tatlong kilometro ang layo. Swoosh! Itinapon ni Alex ang isa pang manikang papel.

Sinabi ng isa sa kanila, “Senior, dapat ba nating panatilihin ang distansya natin? Baka sakaling madiskubre nila tayo.” “Imposible,” sinabi nang kumpiyansa ng senior. “Ang taas natin ngayon ay dalawang daang metro at halos isang libong metro ang layo nila sa atin. Sa ganitong distansya, wala silang maririnig na kahit anong tunog o makikita na kahit ano. Kahit na may tao sa ilalim natin at tumingala sila, hindi nila tayo makikita!” Akala ng ninja na pinuno na walang butas ang plano nila, pero hindi niya inaasahan na nadiskubre na sila ni Charlie.

“Something like that.” Pagpasok namin, parang walang nangyari. Parang perfect couple — naka-link ang arms sa isa't-isa, ngiti dito, tango doon. Pero kahit magkadikit kami, para kaming may distansya na hindi matawid.