Novel & Cerita Their Distance

Hindi niya marinig ang usapan, pero nakita niya ang distansya na unti-unting nababawasan sa pagitan ng dalawa. At sa sandaling iyon, napagtanto niya… Hindi basta-basta masisira ang ugnayan nila.

Isang bitak na pareho nilang alam na lalaki pa—kung hindi sila matutong pumili. Sa mga sumunod na araw, walang malinaw na away—pero mas masakit ang katahimikan. Hindi na nag-uusap sina Emman at Alexie maliban sa kailangan walang sarcasm at walang bangayan. Isang uri ng propesyonal na distansya na masakit dahil pareho nilang alam na hindi ito dati. Sa dressing room, sa magkaibang sulok nandoon ang bigat ng lahat.

My head went dizzy. Two feet... too near... This distance... it is too near for two people who weren't able to see or communicate, in any means, with each other for three long years. With serious wounds and dreadful memories; without proper closure and goodbye. Tuluyang nablanko ang isipan ko sa mga sandaling iyon. Namanhid ang buong katawan ko. Pero sa kabila noon ay malinaw sa akin, mula noon, ang distansiya naming dalawa.

Bahagya nitong inangat ang dalawang kilay habang binukas-sara ko naman ang mga mata ko. Siguro’y ilang segundo rin ang lumipas bago siya napilitang magsalita imbes na daanin ako sa nonverbal cues na obviously ay ‘di ko makuha. "How can we effectively collaborate if you're seated so distant?" Nasa magkabilang dulo kasi kami ng lamesa, marahil ay nasa sampung upuan ang pagitan. “Wala po bang ibang darating?” Masyado kasing malaki ang kwartong ito para sa dalawang tao. Kaya sinadya kong magbigay ng distansya sa pagitan namin.

paalam ni Cheine, kumakaway. Ngumiti si Alizee, pilit na maayos ang tono. “Sige. Ingat kayo sa daan.” Napansin ni Alizee na mula nang hindi na sila magkasama sa iisang bahay ni Cheine, mas gumaan ang samahan nila. Hindi na kasing pilit, hindi na kasing tensyonado. Doon niya tuluyang naintindihan ang isang bagay na madalas niyang mabasa online noon, na minsan, kahit gaano pa kayo ka-close, mas mabuting huwag magsama sa isang bubong. May mga relasyon talagang mas tumatagal kapag may tamang distansya.

Pinili niya sa puwestong ito dahil ito ang agad na masisikatan ng araw. Tinignan niya si Elmhurst na nakatayo dalawang metro ang layo sa kaniya. Kahit na magkasama sila hindi man lang siya nito pinapansin o kinakausap. Simula nang nanggaling sila sa isla hanggang sa makarating sila rito ay nanatiling tikom ang bibig nito. Naglagay din ito ng distansya sa pagitan nilang dalawa. Sa tuwing susubukan niyang lumapit ay pasimpleng lalayo ito at iiwas sa kaniya.

Laban daw niya eh, kaya pabigyan natin. Mukhang nag-usap pa ang dalawa nang makababa sa pagkakaangkas sa motor niya ang lalaki, hindi ko rin naman marinig ang usapan ng mga ito dahil sa distansiya na ang layo noon sa kinaroroonan ko. Makikita sa mga akto nila na nagkakainitan na, hindi naman ako chismoso para lumapit doon at makiusyoso kaya sapat na sa'kin na manood na lang.

Sa halip ay tumitig ito sa kanya at tumabi sa pag - upo. Napaatras si Raine nang maramdaman ang maliit na lang ang distansiya sa kanilang dalawa.

Galit siyang tumingin kay Carson, ngunit kahit anong irap niya ay hindi rin ito natitinag. Napaka-walanghiya talaga nito kahit may batang nakikinig, naisip niya. Samantala, si Julia na hindi masyadong naintindihan ang kanilang pinag-uusapan ay nagtaka, "Little uncle, ano po ‘yung negative distance?" Hindi man lang nag-atubili si Carson at sinagot ito nang kaswal, "Negative distance means love and closeness between husband and wife. Bata ka pa, hindi mo pa kailangan alamin ’yan."

Nanatiling kalmado at seryoso si Lucien: "Mahal ko, ang distansya lang nating dalawa ay walang puwang. Bukod dito, naging masyado na tayong malapit kagabi para sa distansyang sinasabi mo." Ayaw na sanang intindihin ni Samantha ang malisya sa salitang "distansya," pero dahil napakasensyal ng pagkakabigkas ng lalaki at napakapilyo ng tono nito, hindi niya mapigilang mag-isip nang kung ano-ano.