Their Distance Novels & Stories

Isang bitak na pareho nilang alam na lalaki pa—kung hindi sila matutong pumili. Sa mga sumunod na araw, walang malinaw na away—pero mas masakit ang katahimikan. Hindi na nag-uusap sina Emman at Alexie maliban sa kailangan walang sarcasm at walang bangayan. Isang uri ng propesyonal na distansya na masakit dahil pareho nilang alam na hindi ito dati. Sa dressing room, sa magkaibang sulok nandoon ang bigat ng lahat.

My head went dizzy. Two feet... too near... This distance... it is too near for two people who weren't able to see or communicate, in any means, with each other for three long years. With serious wounds and dreadful memories; without proper closure and goodbye. Tuluyang nablanko ang isipan ko sa mga sandaling iyon. Namanhid ang buong katawan ko. Pero sa kabila noon ay malinaw sa akin, mula noon, ang distansiya naming dalawa.

Bahagya nitong inangat ang dalawang kilay habang binukas-sara ko naman ang mga mata ko. Siguro’y ilang segundo rin ang lumipas bago siya napilitang magsalita imbes na daanin ako sa nonverbal cues na obviously ay ‘di ko makuha. "How can we effectively collaborate if you're seated so distant?" Nasa magkabilang dulo kasi kami ng lamesa, marahil ay nasa sampung upuan ang pagitan. “Wala po bang ibang darating?” Masyado kasing malaki ang kwartong ito para sa dalawang tao. Kaya sinadya kong magbigay ng distansya sa pagitan namin.

paalam ni Cheine, kumakaway. Ngumiti si Alizee, pilit na maayos ang tono. “Sige. Ingat kayo sa daan.” Napansin ni Alizee na mula nang hindi na sila magkasama sa iisang bahay ni Cheine, mas gumaan ang samahan nila. Hindi na kasing pilit, hindi na kasing tensyonado. Doon niya tuluyang naintindihan ang isang bagay na madalas niyang mabasa online noon, na minsan, kahit gaano pa kayo ka-close, mas mabuting huwag magsama sa isang bubong. May mga relasyon talagang mas tumatagal kapag may tamang distansya.

Pinili niya sa puwestong ito dahil ito ang agad na masisikatan ng araw. Tinignan niya si Elmhurst na nakatayo dalawang metro ang layo sa kaniya. Kahit na magkasama sila hindi man lang siya nito pinapansin o kinakausap. Simula nang nanggaling sila sa isla hanggang sa makarating sila rito ay nanatiling tikom ang bibig nito. Naglagay din ito ng distansya sa pagitan nilang dalawa. Sa tuwing susubukan niyang lumapit ay pasimpleng lalayo ito at iiwas sa kaniya.

Laban daw niya eh, kaya pabigyan natin. Mukhang nag-usap pa ang dalawa nang makababa sa pagkakaangkas sa motor niya ang lalaki, hindi ko rin naman marinig ang usapan ng mga ito dahil sa distansiya na ang layo noon sa kinaroroonan ko. Makikita sa mga akto nila na nagkakainitan na, hindi naman ako chismoso para lumapit doon at makiusyoso kaya sapat na sa'kin na manood na lang.

Gusto ko sanang umatras pero natatakot ako dahil baka ma-offend s'ya. Ilang hakbang na lang ang distansya namin nang mapansin kong hinawakan n'ya ang laylayan ng damit n'ya, nanatili pa ring nakatitig sa ’kin ang mga mata n'ya hanggang sa tuluyan n'ya nang alisin ang distansya naming dalawa.

H na patuloy na pinagtutulungan si Nick kaya agad naman siyang gumalaw at ngali-ngaling inilapit ang distansya nilang dalawa upang magtulungan. Walang ni sinuman ang nakagawang gumalaw mula sa kanilang kinatatayuan at parang mga estatwang nakatangang pinagmamasdan ang bawat galaw ni Vince at Nick na halata sa mga mukha ang matinding pagod.

Hindi niya alam kung bakit pero pakiramdam niya, hindi lamang ang biyahe nila ang unti-unting lumalalim. Pati na rin ang distansiyang matagal niyang inilalagay sa pagitan ng sarili niya at ni Tyron. At sa bawat kilometro ng kanilang tatahakin... Mas lalo niyang nararamdamang magiging mahirap nang balikan ang dating Lorraine na hindi pa umiibig.

Sinamaan siya ng tingin ni Samantha: "Mr. Reverio, pakiusap naman, panatilihin ang saktong distansya ng magkakilala." Nanatiling kalmado at seryoso si Lucien: "Mahal ko, ang distansya lang nating dalawa ay walang puwang. Bukod dito, naging masyado na tayong malapit kagabi para sa distansyang sinasabi mo."