Their Distance Mga Nobela at Kwento

sa halip ay pabulong na balik tanong ni Damien Their faces were just an inch away from each other. Ang kanilang mainit na mga hininga ay tumatama sa mukha ng bawat isa. Ang mga mata ay magkalapat, at ang mga labi ay konting-konti na lang ang distansya, na konting usad niya lang ay tuluyan na iyong magkalapat. “U-umalis ka sa ibabaw ko…hindi—hindi ako makahinga…” itinukod nito ang kamay sa kanyang dibdib at marahan na tumutulak.

Imposible naman na bigla na lang siyang nagkagusto kay Luis. “Naisip ko lang na malapit na ang graduation. Hindi ko pa nga alam kung makakapasok ako dahil wala pa akong pang-enrol. Imposible naman na dito ka sa Laguna magkolehiyo kung puwede naman na sa Maynila. Mahirap ang long distance at—” “Tangina. Ngayon mo pa naisip ang long distance?” “Huwag kang magmura.” Now she’s mad at nakakuyom na ang kamao.

Makokonteto na siya roon at hindi na siya aasa ng higit pa dahil alam niyang na kay Marga na ang puso nitoat mahigpit na binabakuran iyon ng lalaki. Kaya naman naging maingat na maingat siya. Tuloy, hindi niya alam kung paano niya pakikitunguhan si Carlo lately. Para lamang makadistansiya rito ay sinikap niyang maging close sa mga ibang kasama niya sa production ng Exposed.

Iba pa din pala talaga kapag magkasama. Naalala niya noon sina Hunter at Yassy saka sina Caleb at Belle. Nakaranas din ang mga yun ng long distance relationship, madaming ding napagdaanan ang mga iyon ng paghihirap at muntik pang napunta sa hiwalayan. Dahil sa magkakalayo sila ay doon minsan nanggagaling ang paghihiwalay ng dalawang magkarelasyon. Minsan ay dahil sa walang nang gana o di kaya ay na-in love na sa iba.

Hindi nagtagal, naramdaman ko siyang lumabas. Hindi siya lumapit agad. Nasa may pintuan lang siya. Keeping distance. “Hindi mo kayang sumunod sa ‘alone,’ no?” sabi ko nang hindi lumilingon. “Technically, I’m still inside.” Napangiti ako ng bahagya. “Of course you are.” Lumapit siya. Pero huminto pa rin sa tamang distansya. Hindi masyadong malapit.

Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin, bawat hakbang ay tila may kasamang bigat ng libu-libong pagsisisi. Huminto siya nang may dalawang hakbang ang distansya mula sa akin—isang distansyang tila bakod na naghihiwalay sa aming magkaibang mundo. Pinanatili niya ang puwang na iyon, kahit pa sa kanyang mga mata ay malinaw na mababasa ang nag-uumpugang pananabik at matinding kalungkutan.

Tahimik ngunit magaan ang pagitan nila, tila nagkaroon ng mas maayos na pagkakaintindihan. Ngunit sa banda nina Avi at Dwyn, may kakaibang tensyon sa hangin. Hindi man lantaran, pero ramdam ang distansya. Bihirang-bihira silang maupong may pagitan, pero ngayon ay malinaw ang layo. Si Leo naman ay nakaupo malapit kay Avi, ngunit halatang nagpipigil. Wala ang karaniwan niyang biro at pang-aasar, tila nag-iingat sa bawat galaw.

Kabanata 2 Napatigil ako sa paglalakad nang napansin ko na nawawala na ang distansya sa pagitan namin. Hinarap ko siya at pagkatapos ay itinaas ko ang kamay ko upang ipagtabuyan siya palayo. "Bakit ka lumalapit? Dalawang dipa dapat ang layo mo sa akin!" mariin kong sabi. Humakbang ako ng apat na hakbang palayo sa kaniya.

Lumapit ito at kinuha ang lighter palayo. “Hindi maganda ang sobrang paninigarilyo.” Dahil pinigilan ni Nathan si Sandra sa pagkuha ng sigarilyo, ang distansya sa pagitan nila ay lumiit. Ang dalawang taong kanina lang ay ilang metro ang layo ay ilang sentimetro na lang ang pagitan ngayon. Ibinaba ni Nathan ang ulo at malinaw niyang naaamoy ang mabangong amoy na nagmumula sa katawan ni Sandra.

Hindi niya marinig ang usapan, pero nakita niya ang distansya na unti-unting nababawasan sa pagitan ng dalawa. At sa sandaling iyon, napagtanto niya… Hindi basta-basta masisira ang ugnayan nila.