Novel & Cerita Their Distance

hindi ko na naiwasang mag taas ng boses, nagsimula na ring mag init ang mga mata ko sa nagbabadyang luha na gusto ng kumawala. Hindi siya sumagot. Nanatili siyang nakatayo, ilang sentimetro lang ang layo sa akin, ngunit doon ko mas naramdaman ang katotohanan. Hindi siya lumalayo physically. Ang layo na nararamdaman ko ngayon ay emosyonal—isang uri ng distansya na kahit hawakan ko ang kamay niya, ramdam kong milya-milya ang layo ng isip niya sa akin. At mas masakit pala 'yon kaysa sa pisikal na espasyo.

Amoy… kaba? Tahimik kaming dalawa. Hindi kami magkatabi pero hindi rin kami magkalayo. ‘Yung eksaktong distansya kung saan maririnig mo pa rin ang hinga ng isa’t isa, kahit walang sinasabi. Nasa harap lang ng bahay sina Nanay at ilang kapitbahay. Si Totoy at Lenlen, nakaupo sa sako ng palay, nagkukwentuhan habang nakatingin sa amin.

Happy memories was filled with darkness, laughter was replaced by suffering and the smile was replaced by strange sadness. "T-Theo, don't stay away please. Don't leave me, I need you. I can't fight if you're not by my side. I beg you my love. Don't be like this. You said, you will stay by my side and you will not walk away from me like the others. But what happened? Why did you stay away from me? Why did you leave me? Why --- When I already love you, when I already believe in you, when I'm used to your presence then you just leave me and stay away as if nothing happened? You even broke your promise. Why Theo? W-Why? Why!"

Pero ngayon, para bang nagpalit na ang kanilang mga posisyon, at si Zack ay laging lumalabas sa kanyang paningin. Sa lohika, wala nang ugnayan sa pagitan nila, at ang distansya sa pagitan nila ay dapat gaya ng sinabi niya, tulad ng dalawang estranghero. Ngunit ang mga galaw ni Zack ay patuloy na nagbigay sa kanya ng ilusyon, na parang nais niyang panatilihin ang ganitong malapit na relasyon sa kanya at sa mga bata.

Hindi na ako magtataka kung kalandian ang magpapabagsak sa kaniya. Napapailing na lang ako sa kapilyuhan niya. We started to position ourselves, three meters away from each other. He’s holding a coin to serve as our go signal. He tossed the coin and we’re both waiting for it to reach the ground while staring firmly at each other.

Hindi dahil kailangan niya—kundi dahil gusto niya. Naglakad sila palabas nang magkatabi. Walang hawak-kamay. Walang salita. Ngunit ang distansya sa pagitan nila ay eksakto—hindi masyadong malayo, hindi masyadong malapit. Sa elevator, pareho silang nakatingin sa harap. Ang ilaw ay malamlam, ang salamin ay nagre-reflect ng dalawang taong hindi na kailangang magpatunay ng kahit ano.

Pero ngayon, parang napakalayo na ng agwat ng dalawa—parang 108,000 milya ang pagitan nila, at hindi na sila magkakadikit. Bukod pa rito, napakalamig ng ekspresyon ni Harold. Hindi man lang siya tumingin kay Adeliya mula simula hanggang matapos, dahilan para lalong makaramdam si Adeliya ng pagkabalisa at kawalang-kasiguruhan. Hindi niya alam ang gagawin. Palakas nang palakas ang masamang kutob niya.

Pero may isang distansya sa pagitan namin. Sa mga sumunod na araw matapos ang nangyaring iyon-parang may hindi na mabanggit sa pagitan namin.Walang umiwas, pero wala ring naglakas-loob na pag-usapan ang sandaling muntik nang lumampas sa hangganan. Mas naging maingat ang bawat kilos namin.Mas tahimik ang bawat mga titig. Para bang pareho naming piniling ilagay sa isang sulok ang damdaming ayaw naming harapin dahil mas mahalaga ang dugo.

For a second, akala ko yayakapin niya ako. Pero hindi. Tumalikod siya at tumuloy sa kwarto. Ni hindi na kami sabay natulog. At dun ko narealize—distance isn’t always about how far apart you are. Sometimes, it’s measured by how long you can stand next to someone and still feel completely alone. And I didn’t know how much longer I could live like that. ——-

Bawat araw, pinapatunayan niya na handa siyang maglakad kasama ang anak namin nang dahan-dahan, sa bilis na kaya ng puso ni Kael. Nagsimula ang tahimik na samahan sa pagitan nila—magkasama sila sa iisang espasyo, magkakasama sa mga gawain, pero may distansya pa rin. Hindi iyon masamang bagay. Alam kong bahagi iyon ng paghilom. Ang distansya ay nagsisilbing bakod na pinrotektahan si Kael noon, at ngayon ay dahan-dahan na lamang itong binabawasan, hindi winawasak nang biglaan.