Novelas y relatos de Their Distance

hindi ko na naiwasang mag taas ng boses, nagsimula na ring mag init ang mga mata ko sa nagbabadyang luha na gusto ng kumawala. Hindi siya sumagot. Nanatili siyang nakatayo, ilang sentimetro lang ang layo sa akin, ngunit doon ko mas naramdaman ang katotohanan. Hindi siya lumalayo physically. Ang layo na nararamdaman ko ngayon ay emosyonal—isang uri ng distansya na kahit hawakan ko ang kamay niya, ramdam kong milya-milya ang layo ng isip niya sa akin. At mas masakit pala 'yon kaysa sa pisikal na espasyo.

, ngunit wala itong naging kahit anong tugon. Sa mga sumunod na araw, lalong naging malinaw ang distansya. Si Arielle, halos hindi na nagsasalita. Si Leandro, emotionless, walang kahit anong effort para baguhin ang sitwasyon. Parang dalawang tao na magkasamang nakatali sa iisang bubong, pero walang koneksyon, walang ugnayan.

Two fucking damn years na hindi kami nagkitang dalawa. I moved when I saw our distance. Napapansin kong unti-unti na siyang lumalayo sa distansya ko. Agad akong nakaramdam ng kaba sa kaisipang mawawala na naman siya ngayon sa akin.

Happy memories was filled with darkness, laughter was replaced by suffering and the smile was replaced by strange sadness. "T-Theo, don't stay away please. Don't leave me, I need you. I can't fight if you're not by my side. I beg you my love. Don't be like this. You said, you will stay by my side and you will not walk away from me like the others. But what happened? Why did you stay away from me? Why did you leave me? Why --- When I already love you, when I already believe in you, when I'm used to your presence then you just leave me and stay away as if nothing happened? You even broke your promise. Why Theo? W-Why? Why!"

Nanatiling nakayakap ang kaliwang braso ni Asher sa baywang niya buhat sa kaniyang likuran, habang ang kanang kamay naman nito ay nananatili pa rin sa bibig niya. Kapwa mabilis ang mga pulso nila at nanlalamig ang mga talampakan. Paatras siyang iginiya ni Asher palayo, tahimik at maingat. Nang sa tingin nila ay nakakuha na sila ng sapat na distansya ay magkahawak kamay na silang tumalilis palayo sa lugar na iyon. Subalit nasa dalawang daang metro pa lamang marahil ang nakukuha nilang distansya nang biglang may tila kidlat na bagay ang muntik nang humagip sa maskuladong katawan ni Asher.

Pero ngayon, para bang nagpalit na ang kanilang mga posisyon, at si Zack ay laging lumalabas sa kanyang paningin. Sa lohika, wala nang ugnayan sa pagitan nila, at ang distansya sa pagitan nila ay dapat gaya ng sinabi niya, tulad ng dalawang estranghero. Ngunit ang mga galaw ni Zack ay patuloy na nagbigay sa kanya ng ilusyon, na parang nais niyang panatilihin ang ganitong malapit na relasyon sa kanya at sa mga bata.

Hindi na ako magtataka kung kalandian ang magpapabagsak sa kaniya. Napapailing na lang ako sa kapilyuhan niya. We started to position ourselves, three meters away from each other. He’s holding a coin to serve as our go signal. He tossed the coin and we’re both waiting for it to reach the ground while staring firmly at each other.

Hindi dahil kailangan niya—kundi dahil gusto niya. Naglakad sila palabas nang magkatabi. Walang hawak-kamay. Walang salita. Ngunit ang distansya sa pagitan nila ay eksakto—hindi masyadong malayo, hindi masyadong malapit. Sa elevator, pareho silang nakatingin sa harap. Ang ilaw ay malamlam, ang salamin ay nagre-reflect ng dalawang taong hindi na kailangang magpatunay ng kahit ano.

Pero ngayon, parang napakalayo na ng agwat ng dalawa—parang 108,000 milya ang pagitan nila, at hindi na sila magkakadikit. Bukod pa rito, napakalamig ng ekspresyon ni Harold. Hindi man lang siya tumingin kay Adeliya mula simula hanggang matapos, dahilan para lalong makaramdam si Adeliya ng pagkabalisa at kawalang-kasiguruhan. Hindi niya alam ang gagawin. Palakas nang palakas ang masamang kutob niya.