Thorns Beneath The Veil นิยาย & เรื่องราว

Sinundan niya ito, at binati sila ng guard ng subdivision paglabas — lumingon-lingon si Marien sa paligid dahil hindi alam kung saan sila patutungo. Nang mapansin ni Marien ang puting van na papalapit, laking kaba niya dahil akala niyang may masamang balak ang mga tao sa loob nito. Lumapit ang van sa kanila at lumabas ang dalawang taong nakasuot ng itim na bonet, at bago pa siya makapagsalita ay tinakpan na nila ng panyo ang kanyang bibig at naramdaman niya ang pagkahilo.

Her body trembled but her eyes never shut. The mark was set. A fresh, burning sigil is now sealed into her skin. The branded iron was taken away, and another figure stepped forward, draping a white mantle over her shoulders — a thin cloak only worn by the Sovereign before coronation. The elderly man raised the scroll once more, his voice now louder and more resonant. “The blood has been spilled. The fire has chosen. The oath has been sealed. Let the Empire bear witness, Elizabeth Stheno Vasiliev, by the rites of mind, blood, and flame—is now the Sovereign of Shadows.”

Nung nilagay na nila ang 12-foot cathedral veil sa ibabaw ng ulo ko, biglang tumahimik ang buong room. Ang veil ay gawa sa pinaka-fine na French tulle, na may mga micro-pearls na mukhang mga nahulog na bituin. Through the sheer fabric, everything felt soft, parang isang panaginip. Dahan-dahang lumapit si Ezekiel. He reached out and lifted the edge of the veil, looking at me with an intensity that made my breath catch.

Ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kawalan, ngunit ang kanyang isip ay puno ng mga iniisip. Ang bawat salita ni Theodore ay nagdulot ng ginhawa sa kanya, isang pag-asa sa gitna ng kanyang kalungkutan. Saka niya dahan-dahang itinulak ang pinto para pumasok sa ward. Hindi niya napansin na may isang taong nakasuot ng puting coat ang nakakita sa kanya. Ang mga mata nito ay nakatutok sa kanya, puno ng pagtataka at isang kakaibang tingin.

Dahan-dahan kong inangat nang konti ang kurtina para sumilip doon. My heart twisted when I saw Ridge still on his knees outside while the rain is falling hard. Mabilis akong tumalikod habang bumibigat ang dibdib. Hindi. Hindi ako pwedeng manlambot. Kahit naman gustuhin ko ay wala pa rin kaming pag-asang dalawa. Maghahalo ang balat sa tinalupan kapag nalaman ng Nanay niyang may namamagitan sa aming dalawa.

Ang loob ng Cathedral of Thorns ay tila isang katedral ng mga pangarap na naging bato. Ang bawat dingding ay gawa sa translucent na materyales na nagpapakita ng daloy ng asul na data, tila mga ugat na nagdadala ng buhay sa buong lungsod. Sa gitna ng dambuhalang hall, nakatayo ang lalaking may ginintuang maskara—ang nilalang na may katawan ni Javi Soliven ngunit may kaluluwang pilit na nilalamon ng Council logic.

Little by little, the thorns was gradually being absorbed by her body and it begun to emerge on her back making her elegant back look like a cactus, a deadly cactus to be exact. Ilang sandali pa ay muling narinig ang kaniyang nakakakilabot na tawa sa buong sangtwaryo. The vast forest of the sanctuary begun to make horrible and sinister sounds as if agreeing with their deity's pain. "I told you already! Kung hinayaan mo na lamang akong patayin siya nang una kaming nagkita ay-" mabilis na naputol ang dapat sanang sasabihin ni Silvia na nanghihinang nakaupo sa sahig at nakasandal sa matinik na pader nang mabilis siyang balutin ng isang ugat at marahas na inilapit sa prinsesang nakatalikod sa ka

The roses bloomed vividly under the early summer sun. Bahagya siyang napangiti, walang kamalay-malay sa titig na galing sa binatang na sa itaas na floor. ON THE second floor, a man stood by the window, half-hidden in shadow. His face sharp, eyes dark and still. Thorn. Through drifting smoke, he watched the girl beneath the roses. Saglit siyang natigilan sa ngiti nito. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, parang may kung anong gumalaw sa kanyang dibdib. Sudden. Unmistakable.

Kung mamamatay siya rito, mamamatay siyang hindi man lang nagagamit nang maayos ang pagkakataong ibinigay sa kanya ng langit para mabuhay muli. “Tanghali,” malamig na singit ni Davian, “pumunta ka rito kasama si Draven para kay David. Ngayon, gabi na, bumalik ka mag-isa. Ano ‘to? Nagkagusto ka ba sa second brother ko?”

“Vespera, tingnan mo ‘to.” Inilahad ni Thorne ang maliit na velvet box sa harap ko. Sa loob, isang diamond ring na halos kasinglaki ng butil ng bigas—maliwanag, perpekto, malamig. Parang siya mismo.