Till Next Time Novels & Stories

sabi ko at binulong ko ang huling mga salita. "I hope to ask you out for lunch again but you're really busy. I know how it feels so I understand. I'll just visit you again tomorrow," he said and I nodded. I suddenly appreciate him for understanding. The anniversary will happen next week. I really need to finish everything as soon as possible.

Sandali kaming nagtitigan. Walang nagsasalita. Pero malinaw. Ito ang simula. At hindi ito magiging madali. Umatras siya… pero hindi inalis ang tingin sa’kin. “See you soon,” sabi niya. Tinalikuran niya ako… pero bago siya tuluyang umalis… nagsalita ulit siya. “At next time… I won’t just watch.”

May halong panunudyo ang tono nito. "Hindi kita hinihintay, kahit next life ka na umuwi." "Basta uuwi ako." "Bahala ka. Sige na, ibaba mo na. May gagawin pa ako," sabi ko. "Okay. See you soon. I miss you, babe."

(Just wait a little more. ***

“Mag-iingat kayo.” Hilaw akong ngumiti rito. “S-salamat.” Kumaway ito sa ‘kin at ngumiti. “Balik po kayo next time!” Agad akong natigilan. Next time? May next time pa?

CHAPTER CLOSED THE END‼️ ---

for the next day hindi pa natatapos ang dalawang oras ay natapos ko na rin ang aking mga gawain kaya naman nag-ayos na ako at inimis ang aking mga gamit ng tinginan ko ang orasan ay 10:00 p.m. na pala at wala pa akong kain buti na lang talaga may baon akong tinapay kanina kaya kahit papano ay may laman ang aking tiyan ko. siguro ay magluluto na lang ako ng noodles sa bahay at ayun na pangvang hapunan ko. paalis na sana ako ng opisina ngunit nagulat na lang ako ng may biglang bumukas na pinto. sa harap ng aking table."you're still here" bungad ng taong lumabas sa pintuan its Kenneth the ceo of this company

natutuwa kong sagot. "Kaya nga mars, nami-miss na kita. See you soon, mare." Hindi na nagtagal ang pag-uusap namin ni Tess at nagpaalam na ako sa kanya dahil may naka schedule pa akong tutor ngayon. Sayang din naman ang kikitain ko per hour, p'wede ng panggastos sa bahay. Nakakahiya din naman kung hindi ako aambag kahit konti lang.

Nang marinig kong tawagin niya akong ‘kuya,’ parang may bikig ang lalamunan ko at hindi ako makapagsalita. “Umuwi na kayong dalawa. I’ll be fine. I’ll see you tomorrow.” Tinapik nila ako sa braso at nagpaalam na. They were near the door nang kunin ko ang atensiyon nila. “Thank you . . . for being here.”

Not this time. Not anymore.