Time In Tagalog Novels & Stories

Artemis asks. “I’ll talk to him, sasabihan ko kayo kung kailan siya puwedeng kausapin,” I said, and they immediately nodded a sign that they agreed. Agad din kaming nagligpit ng mga kalat namin, saka lang namin namalayan ang oras. It's four in the morning, kaya agad din kaming nagkatinginan. Ang sabi kasi ng mga kasama namin ay magpapahinga na kami. Hindi naman namin alam na aabutin kami ng umaga.

AYA’S POV Tatlong buwan. Sinasabi nila na ang oras ang naghihilom sa lahat ng sugat, pero para sa akin, ang oras ay paalala lamang kung gaano kabilis nabubura ang lahat ng pinaghirapan mo. Ang dating amoy ng mamahaling kape at air-conditioned na lobby ng Alvero Grand Hotel ay napalitan na ng sariwang hangin dito sa aming maliit na bayan sa Laguna.

nilagay ko muna ito sa lamesa at bigla na dumating yung order namin "Kuya ilang oras pa bago nating marating yung Subic?" "Mga 40 minuto depende kung di traffic sa Olongapo" napabuntong hininga ako. "Why so tagal" maktol ng bulinggit "Baby malayo talaga yung Zambales" paliwanag ko "Why did you go there?" muntik na maibuga ang iniinom kong tubig "Hehehe first time pa lang baby syempre nagtitingin din ako sa internet" 'Salamat g****e'

“Nagising ba kita? I’m sorry, nag-door bell ang inorder kong lunch for us.” Halos manlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Lunch? Anong oras na ba? Bakit lunch na? Mahaba ba ang tulog ko. “Anong oras na pala?” tanong ko. “It’s already 1:00 P.M. Hindi na kita ginising dahil alam kong napagd ka….uhm, kagabi…” Umiwas siya ng tingin, umiwas din ako ng tingin dahil naalala ko na naman ang nangyari sa aming dalawa kagabi.

sabi ni Inay. Binalingan ko siya. "Bakit anong oras na po ba?" nagtatakang tanong ko pa sa kanya sabay tingin sa orasan. Quarter to eight?! Kaagad akong napatayo sa aking nakita. Bakit parang ang bilis naman ng oras ata? Kunti lang naman ang pinag-usapan namin ni Marco tapos tanghali na! Damn. "See..? Ang daldal mo. Hindi mo namalayan ang oras--"

sabi ni Tita. "Sige po!" masaya kong sabi. "Aalis muna kami anak, ah!" sabi ni Dad. "Okay po, Dad. Teka, Tita anong oras po sila darating?" tanong ko. "Mga alas-nuebe, hija," sabi ni Tita. "Sige po. Salamat, magbibihis na muna ako." Paalam ko saka nagmamadaling umakyat ng hagdanan.

Palagi itong may baong paksang gustong pag-usapan. ‘Tama ka nga noong sinabi mong may sakit siya sa pag-iisip.’ Ano ba ang ibig nitong sabihin? Muli niyang tiningnan ang kaibigan. Nais niyang magtanong, subalit nag-aalinlangan siya. Hindi maaari. Nagsimulang magkaroon ng agwat ang oras—patuloy sa pagkaripas ng takbo. Sampung segundo.

Naramdaman ko ang mahina niyang pagpiga sa aking bewang bago ako ipinasa kay Edgar. ‘10:20 post meridiem? Ano daw?’ “Edgar, ano yung post meridiem?” bulong kong tanong. Napatigil si Edgar at mahinang natawa. “It means evening, PM.” “Ah,” tugon ko at napatango. I still have 20 minutes to meet him secretly then?

Mark my words My most anticipated day comes so slowly. Kung kailan gusto ko bumilis ang oras saka naman babagal. At kapag gusto kong bumagal saka naman bibilis. Like, what the hell? Sumpa ba 'yon para makita ang kahalagahan ng bawat patak ng segundo? Napabuntong-hininga ako at tinitigan ang papel na nasa harap ko. Na'san na 'yong sinasabi ko na marunong akong maghintay?

pambungad niya pagkalapit ko. “Palagi namang ganun ang nangyayari kapag may mga event sa school. Nag-e-extended ang oras sa totoong oras na unang sinabi nila. Ang tawag doon ay Filipino time.” humagikhik ako ng mahina.