Title For Romance Novels & Stories

Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang mga titig na iyon. Isang lalaking gumastos ng napakalaking halaga para sa asawa niya, at ibinigay iyon nang walang pagdadalawang-isip. Sa paningin ng iba, parang eksena iyon sa isang romance novel, perpekto, hindi matitinag, parang simbolo ng walang hanggang pagmamahal. Ngunit sa loob-loob ni Raina, ‘Malayo siya sa pagiging romantic…’

“Anong title?” Siya ang unang makakaalam nito kaya sana ay ma-bet-an niya. “My Happy Ending.” Tahimik siyang nakatingin sa akin bago dahan-dahang ngumiti rin. “Tunog happy romance na at mukhang hindi na pa-broken.” “Romance naman talaga sinusulat ko.” “Romance nga pero parang masakit agad isipin, lalo na sa mga title nung mga nauna mong isulat. Lalo na ‘yung The Cut That Always Bleeds.”

parang dalagang kinikilig naman na inabot ng asawa ang nakalahad na kamay ni Romy. Pumagitna sa sala ang mag-asawa at marahang sinayaw ng mga ito ang malamyos na awitin. Sina Tito Romy at Tita Letty bagama't may edad na ay nanatiling matatag ang pagmamahalan sa isa't-isa. They sustained the romance. How he wished he could have that same everlasting love.

“Hindi ako. Pero bakit parang stereotyped ang mga female writers sa romance genre?” “As opposed to what? Men? How about Shakespeare?” Oops. Mukhang kailangan niyang magpedal pabalik. She felt defensive about writing romance. Bakit kaya? “I’m talking about contemporary,” sabi niya sa mas marahang tinig. “At na majority ng kilalang romance writers ngayon, mga babae.” “Is that so? Eric Segal wrote Love Story and he is a man. The Notebook, Message in A Bottle, A Walk to Remember—Nicholas Sparks. Many romance writers are actually men using female pen names. Men also excel in the romance genre.”

bulong niya, mahina ngunit matatag. Ang gabi ay unti-unting dumarating, ngunit sa kanilang mga puso ay nananatili ang init. Ang dark-romance ay hindi naglaho—ang intensity ay nanatili, tahimik man, ngunit ramdam sa bawat titig, haplos, at halik.

Maraming puwede, marami ring hindi puwede! Ang sabi ng aking puso at isipan, mahal na mahal ko si Robert noon at ngayon! Sa pag-ibig walang kasiguraduhan. Puwedeng mauwi sa hiwalayan o puwede ring forever depende sa dalawang taong nagmamahalan. Sabi nga ni Kate Moss na nabasa ko sa F*, “Love is always a risk worth taking. The biggest gamble we’ll ever take is with our hearts. In handing someone our most vulnerable pieces. Not knowing where it will lead. Where it’s meant to go. Whether they’re a lesson Or forever.”

humihikbi niyang sukat habang ang kanyang magagandang mata ay punong-puno ng luha na dahan-dahang gumagapang sa kanyang pisngi. Hinalikan ko ang kanyang noo pababa sa kanyang ilong, isang sensual at nakakahindik na haplos na nagpatahimik sa kanyang mga sumbat, ang aking mga kamay ay dahan-dahang lumipat sa kanyang leeg upang maramdaman ang mabilis na tibok ng kanyang pulso. Ang aming hate to love dark romance ay tuluyan nang lumalim dito sa loob ng aking mansyon, wala akong pakialam sa media speculation o sa mga tsismis sa ospital dahil ang tanging alam ko lang ay akin si Claire at walang sinumang Vanessa ang pwedeng humawak sa kanyang dignidad muli.

Namo-mroblema na ako dati kapag hawak niya na ang kamay ko, kapag iniisip kong baka magbasa ang kamay dahil sa pawis, parang awtomatik, iniisip ko palang, magbabasa na ang kamay ko. "The part when the sun was setting behind them, after their heart to heart talk they kissed. It's just too romantic." sabi ko habang inaalala ang mga nangyari sa ending ng pelikula. Romance ang mga gusto kong genre ng pelikula. Noong mga nakaraan na linggo, palaging horror o kaya naman thriller ang pinapanood namin. Ngayon, nagrequest ako na romance naman para maiba.

Pero dati naiinis ako as in nakakairita 'pag tinatawag niya ako ng mga endearment na kung ano-ano. Pero ngayon, parang lumulukso ang puso ko sa tuwing tinatawag niya ako ng hon, sweetheart, love at kung ano-no pa. Nanood kami ng sine, romance at action ang genre ng pinanood namin. Sinipat ko si Axel, masyado siyang nakafucos sa pinapanood niya, kaya mataman ko siyang pinagmamasdan. Ang guwapo talaga ng asawa ko, kahit may kadiliman pero parang may flashlight ang mga mata ko. Kitang kita ko talaga ang ka guwapohan niya.

Iba-ibang genre at halos lahat g genre ay meron. Mukha nawala bigla ang stress ko sa katawan. May halong tuwa na inilagay ko ang mga iyon sa glass cabinet ko kung saan nandodoon ang mga collection ko ng mga librong pinagpupuyatan kong basahin. Isa lang ang inilabas ko muna, ang romance na may titulong 'In God's Perfect Time'. Mukhang interesting eh. Binasa ko muna ang buod. Maganda nga. Nakangiting pinakatitigan ko iyon.