To My Dear Historia นิยาย & เรื่องราว

Mag-bestfriends na mag-bestfriends dahil nakaakbay pa ang mga ito sa isa't isa. Kaya pala, ang ganda ganda ng mga istorya mo, wika naman ng kanyang editor na si Mam Ava. "Nagsusulat lang ako kanina ah," wika niya pero kahit hindi siya nakaharap sa salamin, alam niyang mapulang-mapula na ang kanyang mukha. "Hayaan ninyo mga tatay ko, pagbubutihin ko ang paggawa ng apo para…"

😍 (Tawag ko sa mga readers ko hehe, means 'My Treasures') Wakas na talagaaa! Maraming maraming salamat sa pagsuporta sa istorya na ito. Maraming salamat sa inyo dahil naniwala kayo sa akin kahit na wala talaga akong tiwala sa sarili ko sa istorya na ito. Sa mga sumubaybay dito, maraming maraming salamat. Ano ang nakuha n'yo sa story na 'to? - Wala, kabalastugan lang at kaunting entertainment. (According sa inyo HAHAHAHA)

It hurts when they talk about a history and I am not even part of that history. "That's what I thought too. Hindi ko inasahan na magigising kaming lahat pagkatapos ng mahabang panahon." Paliwanag nito. "Parang ayaw mo akong bumalik. Why? Do you already have someone else while I was gone?" Her voice sounds like a tease. She's confident. She's her tone screams like even you found someone else, you will always run back to me. It's not nice to hear, but I did not let it destroy me.

Sa pamamagitan ng unang katagang ibinigkas ko. "I am Helena Kelandra Morata, and this is my story..." sabi ko pa saka ngumiti. Kung anuman ang kahahantungan ng istorya ko, i will surely make it simple as my name. Ngumiti lang sa akin ang babaeng bopis na iyon saka nagtaas ng kilay. Kung siguro'y wala akong manners, baka naadobo ko na ng babaeng 'to. ...itutuloy.

"Uh... wala Jiro. Pasensya na, na-ingayan ka ba? Nagbabasa lang ako." Umupo siya galing sa pagkakahiga at humarap sa akin. Bumagsak ang kanyang tingin sa librong hawak ko. "The History," basa niya. Kumunot ang kanyang noo at nag-angat ng tingin sa akin. Sa kanyang bilog na mga mata ay nakitaan ko ng lungkot. "Wala talagang natira sa ala-ala mo 'no, Aya? Kahit ating kasaysayan ay hindi mo maalala."

napaisip ako. "Maybe yes, maybe no. Para sa akin kasi tayo ang gumagawa ng kapalaran natin, tayo ang sumusulat ng istorya natin. Kaya naman kahit gaano pa karaming ulos ang dumating...tandaan mong ikaw ang bida sa sarili mong istorya," she told me then smile at me genuinely.

"Roberto Villareal o kung sino ka man. Patay na ang tatay ni Elena. Nakita ko ang mga papel at record." "Ang mga nananalo ang nagsusulat ng history, Dante Valderama," malamig na sagot ni Papa. Binaba ni Marcus ang baril niya, parang asong sunud-sunuran sa amo. "At sa kwentong ito, ako ang nagsulat ng lahat. Mula sa fake death ko hanggang sa kasal niyo sa Maynila." Lumapit si Papa. Relax lang siya maglakad, parang hindi siya nagtago ng ilang taon. Inayos niya ang coat niya nang mayabang.

"Nakita ko ang mga pictures. Nabasa ko ang mga posts. Nakita ko ang lahat. May history kayong dalawa. Mahabang history. Bago pa tayo. Bago pa ako." "History doesn't mean anything." "It means everything. Kasi kilala ka niya. Kilala niya ang version mo na hindi ko na nakilala." "Vanessa, high school pa 'yon. College. Matagal na. Mga bata pa tayo noon." Sinubukan niya akong lapitan, pero mabilis akong lumayo. Itinaas ko ang kamay ko para pigilan siya.

“Hindi lang ang iyong ina at ang aming nakaraan ang humahadlang sa atin. Mayroon pang ibang tao. Mga taong nagmamahal sa atin, mga taong nagtatago sa dilim, at mga taong ang damdamin ay nakatali rin sa ating kasaysayan.” Napakunot ang kanyang noo, puno ng pagtataka. “Sino ang tinutukoy mo, Amara?” Huminga ako nang malalim at ibinahagi sa kanya ang lahat ng narinig ko—ang tungkol kay Mayor Donato, ang kanyang pangako, ang kanyang pagmamahal, at ang dahilan kung bakit kailanman ay hindi tumutol si Papa tuwing sinasabi kong may pagtingin ako sa Mayor.

Leonardo, I want you to know that since college I've been here waiting for you. Kahit hindi ako siguradong babalik ka. Masyadong mapagbiro ang tadhana, kung kailan araw ng kasal ko, doon pa tayo nagkita. The world is unfair. I am tied to the man I owe. But you came, and suddenly you changed everything. We both know that we tried to avoid our feelings. But there are you now, fighting for your life because of me. I am really sorry.