Traumatizing Quotes Novels & Stories

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

How pitiful was that for me. They throw different shades on me. It was enough to let me believe that I am a dirty woman worthy of nothing but all pain and damages. Hindi ko alam pero rinig na rinig ko ang mga tawanan ng mga taong dumadaan sa paligid. It was all traumatizing. Their evil laugh, their stares, the look on their faces, how they despise looking at me, it was haunting me. And I couldn’t do anything but cry. My palms were on both of my ears covering hard not to hear people’s laugh. Pero kahit anong gawin ko ay naririnig ko pa rin ng malakas ang mga tawanan nila.

Sa tagal niyang nawala sa mundo nila at hindi nakikibalita ay wala na siyang ideya kung ano na ang nangyayari sa buhay-buhay ng mga ito. Samantala, hindi pa rin maampat ni Zarayah ang pag-iyak. Pinagsamang takot, trauma, galit at pangungulila ang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. Kung narito lang ang ina ay hindi siya sisigawan bagkus ay yayakapin lang at pakakalmahin. Masyadong matigas ang puso ni Carcel. Hindi man lang nito naisip kung gaanong trauma ang inabot niya lalo na ang makita ang kaibigan nitong pumatay na parang mabangis na hayop.

Para akong nagkaroon ng trauma. Tumingin siya sa'kin sandali at binagalan nga ang pagtakbo. Kaya nakalma din ako. "I thought, you already wanna die." Anito. Yes, maybe I want to die. But I can't help to fear my trauma. "You're not going to die, lady." Sambit pa niito muli at tumingin sa'kin. Maya-maya pa ay tumigil kami sa isang 24/7 na coffee shop. Nauna siyang lumabas at pinagbuksan ako ng pinto.

sagot ko at binigyan siya ng isang maliit na ngiti. “Talaga? Anong feeling?” excited niyang tanong. Napatawa nalang ako sa reaksyon niya. “It's traumatizing...” “Huh?” hindi niya ata narinig dahil parang bulong na rin iyon. Ngunit nagkakamali ako... “If it's traumatizing then it's not love.” he lazily sighed from disapproval like he is correcting me. Malungkot ko siyang binigyan ng ngiti at bahagyang napabuntong hininga.

Natatawang tanong nito na nagpawala ng ngiti niya at nagpabalik ng kirot sa puso niya. "Pinaglaruan mo akong gago ka. Pinaniwala mo akong ang lahat ay totoo. May totoo man lang ba sa lahat ng nangyari? Ang pangalan mo, trauma mo, lahat! May karapatan naman siguro akong malaman man lang bago niyo ako patayin, hindi ba?" Mapait na sabi niya na nangigilid ang luha pero hindi hinayaan ang sariling umiyak sa harap nito. "My name, my trauma, they are all true, woman. You can believe that much."

Trauma na hindi ko alam paano ko ba aalisin sa buong pagkatao ko! Paulit-ulit mo na nga akong sinaktan pero wala eh nabulag ako sa mga matatamis mong pangako. You're a walking red flag to me! My biggest mistake is to let you ruin me again. You're my biggest trauma, Levi! You gave me again the trauma that I don't want to experience. Yung trauma na ilang beses kong iniiwasan, yung trauma na akala ko hindi na mangyayari pa pero bakit sila mismo ang lumalapit sa akin, ikaw na naman ang nagbigay sa akin ng trauma. I'm not completely healed pero bakit may sugat na naman ako, malaking sugat na hindi ko alam kung paano gagamutin.

Hindi ako agad nakasagot. “Buhay ako,” sagot ko sa huli. “At nagpapasalamat ako. Pero hindi ganoon kadali burahin ang tatlong buwan.” “May trauma ka ba?” agad na tanong ni Lucas. “Siguro meron,”pag-amin ki. “Minsan pakiramdam ko kapag tahimik, may kulang. Parang hinahanap ko ang tunog ng alon.” Tumango si Noah. “Normal lang ’yon.”

He finished putting the plates on the tray and he put the tray outside and came back in. I saw how his face was contorted with a frustrated expression while walking back. He's not okay. Tumawa naman ako dahil sa naging sagot niya sa akin. But that laugh is not a happy laugh, more like a frustrated laugh. "I'm not some sissy, Elijah." Napapailing ako. He's treating me like a weak being who cannot handle some trauma. I know it's difficult to overcome trauma, but I'm different. I don't dwell in my misery because I know it won't benefit me. It's a matter of psychological decision. If you want to cage yourself and nurture the fear, you will be forever caged in unpleasant dreams and anxiety.

“Ayos naman po kami, Sir. Kahit mahirap ang buhay namin ay maayos pa rin naman po ang pagsasama namin. Wala pa rin pong nagbabago.” “I'm happy to hear that, Leia.” Nagngitian sila nang sabay nilang sulyapan ang isa’t isa. “Pero hindi ka ba natatakot sa tuwing sinusumpong siya? Ang alam ko kasi ang taong may ganoong sakit ay maaaring makaranas siya ng iba't ibang sintomas tulad ng labis na takot at flashback sa traumatizing na kanilang naranasan. Dahilan kaya minsan nakakapanakit sila ng ibang tao kahit pa ang mga mahal nila sa buhay dahil hindi na sila nakakakilala kapag ganoon.”