Tula Na Pwedeng Kantahin Novels & Stories

tukso n'ya rito. "Syempre! I always get what I want, pero ikaw ang pinaka mahirap na kunin hanggang sa nag give up na ako sa sarili ko. Kainis ka alam mo ba yon? Kung kailan pa na umiwas na ako at nag move on, ikaw naman ang habol ng habol," busangot na reklamo ng pancit cantoon sa kan'ya.

TALAGANG ONE BILLION ‘YAN? Agad lumitaw ang tatlong tuldok, sinundan ng sunod-sunod na shocked emojis. Tapos— Lira: ANO ANG PUT—?! SANDALI. BIBILANGIN KO LANG ANG MGA ZERO. Lira: 1,000,000,000. DIYOS KO. ONE BILLION ‘YAN!!! Lira: ANDREA ANO ANG GINAWA MO?!?! Napaupo ako sa piano bench, parang nahihilo.

Hindi siya nagdalawang-isip at mabilis na nag-tipa ng isasagot. Sun: "Kailangan ko 'yan. Hanapin niyo kung saan man sa Pilipinas o kahit saan man iyam makukuha. Kahit magkano pa, basta makuha o makita niyo, gawin niyo' yan nang mabilis hangga't maaari." Slim Waist Control:

nawiwindang kong turan. "May parusa kung lumabag ka sa kasunduan. Lambada dance sa kama, 32 na anak at lifetime supply ng banana cake." "Parang ikaw lang ang makakasulit sa kontratang ginawa mo. Hindi ko makita kung ano'ng pwede kong mapala riyan." "Puso kong malaki, tigas ng katawan at haba ng pasesya. Lahat ng ito iyong-iyo na. Saka, gwapo naman ako, di mo nga lang maamin.

Wala man lang bra at panty? Tila napatagal yata ang pag titig ko sa damit dahil pag lingon ko sa pinto ay wala na si luca. Hindi ko muna ginalaw yung damit at nilibot mona ang tingin sa paligid. Napansin ko ang isang bintanang gawa sa glass, naka isip ako ng paraan kung pano maka alis dito, humanap ako sa paligid na pwede maipukpok para mabasag ang salamin. Nakita ko ang isang paso. Pwede na siguro 'to!

Nagulantang lamang siya nang paglabas sa kwarto ng kanyang katipan ay hawak na nito ang isang sumpak. Ang isang sumpak ay isang lokal na bersyon ng isang baril na kadalasan lamang mas mabenta sa mga probinsiya. "Sino ba ang nakatalo mo at kailangan mo maghiganti? Maghunos dili ka nga!," pag-awat ng babaeng nakapusod ang buhok habang isinara ang pinto upang hindi makatuloy palabas ang kabiyak. "Hindi ako makikipag-away, Helen!," malakas ngunit kampanteng tinig ng kanyang asawa.

"P-po? L-limang libo?" Tumango naman si Tita Sylvia saka hinawakan pa siya sa kamay. "Ang service ko na nga ang pinaka-cheap, eh! Kung tutuusin, binigyan pa kita ng discount. Dapat nga eight thousand 'yon. 'Tsaka mababawi mo rin naman 'yan kapag nagkaroon ka ng projects."

Tanging sagot nya. "Wala naman pala eh. Bakit pa tayo papasyal?" "Sir, for more information...hindi lang plaza ang pwedeng pasyalan tsaka pwede ba kahit pa minsan minsan huwag kang OA! Ha? Pwede?" I rolled my eyes. "Bla bla bla bla! Daming sat-sat," inis kong saad. "Pwede ba huwag mong guguluhin ang araw ko--"

“Abort that child.” TULALA si Lalaine nang pumasok sa trabaho. Magang-maga ang kanyang mata at hindi nagawang itago ng makeup concealer ang mga iyon. Tila sinulid na nagkabuhol-buhol ang kanyang isip—napakagulo. Hindi n'ya alam kung ano ang dapat gawin ng mga sandaling iyon.

Tinaas baba ko pa ang aking kilay tapos ay muling sumubo ng pagkain. Kung siniswerte ka nga naman. Tatlo ang mag-aagawan sa video, ibig sabihin ay more chances of winning. Kung sino ang may pinakamataas na offer iyon ang tatanggapin ko o pwede namang silang tatlo ang magbigay. Mukhang malaki-laki ang kikitain ko. Iniisip ko nang ihanda mamaya ang mga gamit ko para oras na makuha ko na ang pera ay makakaalis na ako patungong New York.