Tila ba'y umiikot ang isip ko kapag pinag-iisipan ang sarili at pangarap — parang playlist na paulit-ulit mong pinapakinggan habang naglalakad. Simulan mo sa pinakamadaling paraan: maglista. Huwag mag-expect ng perpeksyon; isulat ang mga katangian mo, maliit man o malaki — halimbawa, ‘mahiyain pero matiyaga’, ‘mahilig magbasa’, o ‘gustong tumulong’. Pagkatapos, isulat ang mga pangarap mo nang hindi ini-filter: anong trabaho, anong uri ng buhay, ano ang pakiramdam kapag natupad ang pangarap. Huwag magmadali, hayaang lumuhod ang mga detalye.
Kapag may listahan ka na, gawing tula ang emosyon. Pumili ng tono: mapagnilay, mapaglaro, o tapang. Gumamit ng konkreto at madaling maunawaan na larawan — hal. 'ang lumang notebook na may gilid na kupas' kaysa sa malabong 'kagustuhan'. Subukan ang estruktura: free verse para sa malayang daloy, o 4-line stanzas kung gusto mo ng ritmo. Importante: ikonekta ang sarili at pangarap sa pamamagitan ng gawain o simbolo — ang ‘sapatos na luma’ bilang paglalakbay, o ‘ilaw sa bintana’ bilang pag-asa.
Kapag natapos, basahin nang malakas. May mga linya na mabibigyan ng bagong buhay kapag narinig mo. Ayusin, bawasan kung sobra, at panatilihin ang mga talinghang tumatagos sa puso. Sa huli, ang pinaka-toothful na tula ay yaong nagpapakita kung sino ka at kung ano ang pinapangarap mo — simple, pero tapat. Natapos ko rin ang sarili kong unang draft na ganito, at nakatulong sa akin na malinawan ang direksyon ng mga pangarap ko.