Tula Sa Pagpapakilala Ng Sarili の小説・ストーリー

saad n'ya at hinawakan yung kamay ko. "Meron pa naman talaga, Ate. Gusto ko lang ayusin yung sarili ko. Nung naghiwalay kami sobrang bumababa yung self confidence ko. Asking myself kung anong kulang sakin... Kaya gusto ko pag pumasok na ko ulit sa relasyon namin, yung buo na ko at alam ko sa sarili kong wala akong kulang. Hindi ako magkukulang," saad ko lang.

pagpapakilala ko sa kanya at inilahad ang kamay ko. Pinunas muna nito ang kamay sa damit bago tanggapin ang pakikipagkamay sa akin. "Ako si po Lucy, ikinagagalak po kitang makilala," magalang at nakangiting pagpapakilala nito.

pag-iisa isa niyang habang binibilang sa mga daliri niya ang kaya niyang gawin. "Be someone who you are. You don't have to be someone anything I like. Show to me, as well as to the other kung sino at ano ka ba talaga. In that way, I will know if you are showing me the true you, na hindi ka nagpa-panggap." Komento ko. "Eto pa nga lang ako nagre-reklamo ka na eh. Paano naman ako magiging ako niyan, reklamador ka pa naman." reklamo niya naman pabalik.

Pero sa kabila ng lahat, heto siya… at heto rin ako, hindi siya itinataboy. Humakbang ako papalapit, bahagyang yumuko para makita nang mas malinaw ang kanyang mukha. "Kung gusto mong makilala ang isang tulad ko, Kara, kailangan mong handa kang harapin ang kahit anong madiskubre mo. Dahil kapag nalaman mo na ang totoo… baka ikaw na mismo ang lumayo."

Alam ko at alam ko sa aking sarili na kasalanan ko ang lahat nang ito hndi ko man ginusto ito subalit aakuin ko na lamang sa aking sarili lalo pa at nandito na ito. Mayamaya pa ay hinanda ko ang aking sarili sa aking gagawing pagpapakita at paglapit sa kanila kahit na alam kung hiyang hiya na ako sa kanila. Magawa ko lamang na makausap sila at makapagpaliwanag gayon din at makahingi ng patawad sa kanila. Huminga ako ng malalim habang humuhugot ng lakas ng loob para sa aking gagawin.

Sa madilim na mga mata ni Andrea, mayningning na liwanag na parang bituin. "Ang lihim kung paano ako nakatayo rito na may medalya sa kamay ay: Sinimulan kong mahalin ang aking sarili, ginamit ko ang matinding tapang upang salubungin ang bagong buhay, hindi natakot sa reaksiyon ng iba, at hindi nagduda sa sarili dahil sa hatol ng mundo." aniya. Pinayagan niya ang sariling tanggihan ng iba, pero hindi siya hihingi ng pagkilala maliban sa kanyang sarili. Siya ay siya ang tunay na may-ari ng sarili!

Nagsimula na siyang maglakad papalabas ng aking kwarto upang maisipan ko na bumangon at salubungin siya kaso bigla siyang nagsalita muli, kausap ang sarili. "Ayaw kong ganitong pag-uwi. Tulog na sila tuwing uuwi ako. Kung kaya't kailangan kong tapusin ang dapat tapusin at bigyan ng linaw ang lahat. Kailangan kong kilalanin ang sarili ko sa madaling panahon." **********

"Para kang mas matanda sa akin. Nagpapasya ka ba na i-friend-zone ako? Huwag mong sabihin na mabait ako. Hindi ako mabait. Ako ang pinakamasamang tao. Babaero ako at hindi ako maaasahan. Maliban sa alam ko kung paano magluto at maging gwapo, wala na akong iba pang alam. Ang negosyo ng pamilya ay ang pagsusumikap ng aking mga magulang noong bata pa sila kaya wala itong kinalaman sa akin. " Ito ang kauna-unahang pagkakataon na narinig ni Tiffany ang isang tao na minamaliit ang kanyang sarili katulad nito. Para niyang ibinababa ang kanyang sarili, ngunit kumakanta siya ng mga papuri tungkol sa kanyang sarili. Iniwas niya ang kanyang ulo habang tumatawa hanggang sa magmukha siyang demure.

Umikot siya sa harapan ng salamin at pinagmasdan ang sarili. “Okay na kaya ito? Mukha na kaya akong tao?” Bulong niya sa sarili. Kinakabahan siya sa magiging lakad nila ngayong gabi. Hindi niya kasi alam kung paano makipag-socialize sa ibang tao. Hindi naman siguro mahalaga kung marunong ka ba o hindi. Basta makauwi nang hindi napapahiya ang sarili ay sapat na.

Pagkaharap ko ulit sa salamin to check myself ay napagtanto ko na—-'maganda ako," taas-noo ko na sabi sa sarili ko. Hindi pwede na ibang tao lang ang kayang pumuri sa akin dapat ako mismo ay dapat pinupuri din ang sarili ko kasi bago natin mahalin ang iba ay dapat mahalin muna ang sarili natin. Hays… Ito na naman ako dahil sa sinabi ni lola sa akin about sa paghahanap ng mapapangasawa. Nag-ooverthink na naman ako. Dahil ayokong masira ang gabi ko kaya ngumiti ulit ako habang tinitingnan ang sarili ko sa bilog na salamin na nasa kwarto ko. Nag missed call ulit ang bestfriend-enemy ko kaya kahit hindi ko sasagutin ay alam ko na ang gusto niyang sabihin at 'yon ang