Tula Tungkol Sa Oras Novels & Stories

Tumayo ito at sumandal muli sa sasakyan. “Wala namang time rule sa pagkain. Tao lang ang nagset na dapat ganitong oras ang almusal, dapat ganitong oras ang lunch at ang gabihan. Kahit anong oras ka kumain basta nakaramdam ka ng gutom.” “Ang dami mong alam! Anong oras ka ba nag la-lunch?” tanong ko muli. “Ala una o alas dos.” “What?!” Natawa ito sa reaksyon ko.

Gilda Point of View Tumingin ako sa aking orasan. Ganap na alas dose trenta ng umaga. Sigurado akong tulog na sila. Ngunit maghihintay muna ako ng ilang minuto para saktong ala una na ako aalis. Mas magandang sigurado. Mahirap nab aka mahuli nila ako.

"Hindi ba't kasasabi ko palang ng 11:45?" "Grabe, pala, ano." Napakamot ng ulo si Luke. "Ang bagal ng oras sa mundo." Umusok ang ilong ni Ethan. Malungkot nitong dinuro ang mga papel sa kanilang harapan. "Gusto mo ba talagang bumilis ang oras? Sa dami niyang mga gagawin natin!"

Maria Loresca POV Pagbalik ko ng Tondo, alas siyete na ng umaga. Sumasakit ang ulo ko dahil hindi ako nakatulog ng maayos dahil halos buong gabi ay inangkin niya ako na animo'y walang kapaguran, sumasakit rin ang panga ko, at may kakaibang sakit sa pagkababae ko na parang may nakalimutan akong hugutin sa loob.

"Hindi ba ... medyo maaga pa? Tingnan mo lang ang oras ... " Ang kanyang paghinga ay lalong mabigat. "Sino ang nagmamalasakit kung anong oras na? Kahapon, huli na; ngayon, maaga pa. Magaling ka sa paghahanap ng mga dahilan ..."Binaba niya ang kanyang ulo at nahuli ang kanyang pulang labi habang sinabi niya ito. Nais niya ang kanyang halik, araw at gabi. Ito ay kasing ganda ng naalala niya. Nakalimutan niya kung gaano katagal ito mula noong huli silang nakikipagtalik. Ang kanyang puso ay nanginginig sa labis na kaguluhan.

Tumango kami. Si General Alvarez ay bumalik sa kanyang mga tauhan. Ilang minuto silang nag-usap. Pagkatapos ay tahimik silang pumasok sa gusali. Ilang segundo ang lumipas na para bang mga oras. Tapos ay may narinig kaming putok. Hindi baril — kundi pagsira ng pinto. "Nandoon na sila," bulong ni Wei Long. --- 2:45 ng umaga.

I make a face na lamang at lumapit na sa kanya. “Ano’ng niluluto mo?” “Sinangag naman tapos ininit ko lang ‘yong tirang afritada kagabi.” “Ah.” simple kong wika. “Ano’ng oras tayo pupuntang St. Luke?” “10:00 o’clock a.m.” “Ano’ng oras na ba?” “The last time I checked, 7:45 o’clock a.m. Ewan ko lang ngayon kung ano’ng oras na.”

seryoso kong tanong. Nagaalangan pa siya pero tinaasan ko lamang siya ng kilay. “Alas sinco po kasi ‘yon.” Kaagad ko siyang sinamaan ng tingin. Dali-dali kong iniangat ang sleeves na tumatakip sa ’king palapulsuhan para siguraduhing tama ang oras doon. It was 4:55 in the evening. “Bakit ngayon mo lang sinabi?!”

DALA ng puyat sa hindi pagkaka tulog ng maayos sa nagdaang gabi, mataas na ang araw ng magising si Angela. Taranta syang mabilis na bumangon. 7:28 am na ng lingunin nya ang wall clock. Wala na rin ang anak at lola nya. Marahil nasa labas na ang mga ito.

“Kalahating oras?” Naiinis namang tiningnan ni Ivy ang bolang kristal na iniwan ni Darryl. “Kaya ko talagang umupo rito ng kalahating oras. Maghanda ka nang aminin ang iyong pagkatao!” At pagkatapos ay agad na umupo si Ivy sa upuan. Kahit na walang mga sasakyan o mga high-tech na gamit sa Roland Continent, nagkaroon pa rin ng orasan dito. Katulad din ito ng World Universe na mayroong 24 oras sa bawat isang araw. “Hoy!”