Novel & Cerita Tumingin Sa Aking Mata

"Damn, I am being softy." Seryoso ko itong tinitigan sa mata, tumitig din ito bago bumaba ang tingin sa labi ko bago muling ibalik sa mata ko, umalon din ang adams apple nito, maya maya ay iniwas din nito ang tingin sa mata ko.

War Hinang hina ang mga mata ko habang sinusubukan kong imulat ang mga ito. May kakaibang sakit din akong nararamdaman sa aking ulo. Puting kisame ang bumungad sa akin nang magtagumpay ako sa pagdilat. Where am I?

Damn it! Matagal bago ako nag-angat nang tingin. Nag-tama ang aming mga mata. Muli, I can see the familiar loneliness inside of it. Ang lungkot sa mga mata nito'y katulad din iyon ng kalungkutang nakikita ko sa huling gabing may nangyari sa amin. Damn it!

Bulong niyang muli sa akin. Dahan dahan siyang bumitaw saka hinawakan ako sa baba para i-angat ang tingin ko sa kaniya. Tinignan ko ang napaka ganda niyang mga mata gamit ang luhaan kong mga mata. I really hate that pair of eyes. A glimpse of it makes me forget all the bad things that had happened and is currently happening.

Asuncion sa akin dahilan upang magtagpo ang aming mga mata. Hindi ko alam kung pinaglalaruan lamang ba ako ng aking mga mata ngunit nakitaan ko ng pagka-proud ang kanyang mga mata. Doon ko nakumpirma nang kindatan niya ako. Ngumiti ako sa ginang, mayroon sa loob kong natutuwa sa kanya. Parang ang gaan-gaan ng pakiramdam ko sa simpleng turan niya.

Cauayan is more crowded than Roxas. Bumuntong hininga ako at umupo sa ibabaw ng malaking bato. Pinagmasdan ang linaw ng tubig. Kitang kita ang buhangin sa ilalim nito. At ang repleksyon ng mga mata kong binabalot ng lungkot at sakit ay sinalubong ang aking mga mata. I stared at my own eyes at my reflection and there, I almost couldn't recognize myself anymore. Binabalot ng mga emosyong kahit kailan ay hindi na yata mawawala at mabubura.

Tatlong salita na tila ba isang sumpa. Dahan-dahan, sa gitna ng matinding panginginig na hindi ko na kayang itago, ay iniangat ko ang aking mukha. Sa sandaling magtagpo ang aming mga mata, tila ba binuhusan ako ng kumukulong asido na agad ding naging yelo.

"May sinabi ka?" Ayun na naman 'yung mga mata niya. Asul na parang lawa sa Clear Stone Falls. Nakaka-inis. Nakaka-attract. Nakaka-gulat kung bakit hindi ko kayang tumingin nang diretso pero hindi rin ako makalingon. Para akong lumulutang sa titig niya. "W-wala." Ramdam ko ang init sa pisngi ko. Malamang, kamatis na ako. Shit.

Ngunit ang higit na nakatawag ng pansin ko ay ang kanyang mga mata. Matalim. Malamig. At punong-puno ng galit. Parang isang sugatang mabangis na hayop na handang manakit ng kahit sinong lumapit. Eksaktong sandaling iyon ay napalingon siya sa direksiyon namin. Nagtama ang aming mga mata. At sa loob lamang ng isang iglap, hindi ko maipaliwanag kung bakit tila huminto ang buong paligid.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.