Turning A Blind Eye Novels & Stories

At higit sa lahat— Hindi ito nagre-react sa kahit anong interference. Parang… hindi ito parte ng parehong mundo. Sa kabilang panig ng lungsod, sina Lena at Adrian ay patuloy sa kanilang routine—monitoring, observing, maintaining balance. Ngunit hindi nila alam— May isang bagay na hindi nila kayang makita. Isang blind spot. At sa blind spot na iyon— May nagsisimulang gumising. Sa underground facility, ang figure ay nag-input ng isang command—hindi para kontrolin, kundi para magpadala ng signal.

I was smiling inside, he looks so pissed. Nagtaka ako nang magbago ang expression ng mukha niya, may kinakapa siya sa sling bag niya pero mukhang wala ‘yon doon. Napansin ko na wala yung cane niya, the stick blind people use para madetermine kung may harang sa daan nila. “Malas!” He hissed “Don’t worry I’m here!” Sabi ko sa kanya kaya muli kong nakuha ang atensyon niya.

"Like what I was — yeah" Bumaba naman ang tingin sa akin ni Jaez ng hawakan ko ang ulo ng pagkalalake niya, he's looking straight to my eyes na tila lunod na lunod ang paningin nito sa akin ngunit agad din niyang binalik ang tingin niya sa screen.

Nanlumo ang aking katawan, I let out a piercing scream hoping somebody would hear my plea. Na blangko ang utak ko, nanigas ako sa kinaroroonan ko, I can't properly think about what else should I do in this life and death situation, I just closed my eyes hoping for a miracle to happen. Isang putok na naman ang kumawala, I was waiting for a bullet to hit my body, but nothing happened. Dahan-dahan kong binuksan ang aking mata, I was petrified upon seeing the lifeless body of a man in front of my car. His eyes are widely opened, fresh blood flows from his head, and a bullet pierces through his skull.

Lahat ng nakikita ko ay sadyang nagbigay sa akin ng hudyat na umatras but his stare penetrate me. Parang ang malamig nitong titig ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam pero isa lang ang alam ko his eyes are not numb or clueless. Ngayon his eyes can see me, but I can see nothing but emptiness, kitang-kita ako nito but it doesn't shine with emotions and that makes me feel an aching feeling within my heart.

Tinulak niya ang kamay nito at binaling sa ibang direksyon ang tingin. Ngunit masyadong makulit si Thorn. Hinawakan nito ang kanyang batok at pilit na pinaharap siya sa mukha nito. Agad niya namang pinikit ang kanyang mga mata para maiwasang matignan ito. “Open your eyes,” anito sa malamig na tinig. Bahagyang nanginig ang kanyang mga pilik-mata, ngunit nanatili siyang nakapikit.

Ito na ang buhay na pinangarap ko, at handa akong harapin ang lahat ng susunod na mangyayari nang may buong pagmamalaki at walang pagsisisi. Dahan-dahan kong inabot ang blindfold na nakatali sa kanyang mga mata at kinalag ito. Nang tuluyang mahulog ang tela, bumungad sa akin ang kanyang mga mata na puno ng seryosong pagnanasa.

The voice seems near, yet so far. Dahan-dahan akong nahiga sa kama. Nakapatay na ang ilaw. Sobrang dilim at talagang wala akong makita dahil sa piring sa aking mga mata. I braced myself. I know he could see me from the candles around me. He could see me wearing nothing but this blindfold covering my eyes.

Lalo naman siguro ang gagong ito. Hindi ko siya tiningnan at nanatili sa labas ng bintana ang mata ko. Bahala ng magka-stiff neck, huwag lang makita ang pagmumukha niya nang ganito dahil baka hindi ako makapagpigil at bigyan ko ng black eye.

"E, saan pala tayo pupunta?" Hindi sya sumagot. Ipinikit ko nalang ang mata ko para makaidlip kahit saglit lang. Naramdaman ko ang pag tigil ng sasakyan kaya nag mulat na ako ng mata. Akmang lalabas na ako ng pigilan nya ako. "Blindfold," ipinakita nya sakin 'to at humingi ng permission na ipiring sa mata ko. "Aalalayan naman kita," sabi pa nya.