Twisted Fate Meaning Novels & Stories

Pero, lubhang nakakatakot ito sa oras na magalit, higit pang nakakatakot sa kanyang pumanaw na ama. Mabilis na lumapit kay Phoenix ang doktor na kanina pa umuusok ang ilong sa sobrang pagkainis sa inaasal ng kaibigan. Ayaw niyang tuluyang magalit ang binata dahil hindi ito magiging mabuti hindi lang para sa korporasyon at sa negosyo, kung hindi para na rin kay Phoenix. Dahil sa oras na mawalan ng kontrol ang binata, isang delubyo ang maaaring mangyari.

Nagtungo na rin siya sa ilang apartment ngunit masyadong mahal ang hinihingi ng mga ito. Sa kasalukuyan ay tumatawid na siya sa kalsada ngunit ng makarating sa gitna ay kaagad siyang napatigil ng makaramdam ng pagkahilo, ang kaniyang nararamdaman ay isa pang epekto ng insedente na 'yon. Sa tuwing malalim ang kaniyang iniisip ay palagi siyang nahihilo at kung minsan ay bigla na lang na mangyayari ito ng hindi niya inaasahan. Umikot ang paningin ni Jade hanggang sa nawalan siya ng malay.

Napatawa ito nang mahina, ngunit puno iyon ng panghihinayang. "But fate has a twisted sense of humor." Napailing si Aldous. "Ngayon... you're married to my brother." Saglit siyang tumingin sa malayo bago muling ibinalik ang tingin kay Karolina. "And looking back, wanting you was a mistake. Hindi dahil may mali sa'yo, but because you were never meant to be mine." Napangiti siya nang mapait. "You were always meant to be his."

"I'm hurt, please... n—nasasaktan ako, Mr. Walton." Muli, marahas na binitiwan ako ni Ares. "Starting today, the punishment will happen today." Kumunot ang aking noo. "Buong-puso kong tatanggapin kung 'yan ang nais mo."

“I’m sorry, preggy, I didn’t mean to confuse you. What I mean is if later we can cuddle. I’m sorry I didn’t finish my sentence. I was too lost earlier when I was grinding myself.” Naramdaman ko ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatingin sa mga mata niya na walang ibang pinapakita kundi sinseridad at guilt. Parang hinahaplos ako ng kanyang mga mata na nagbubuhos ng pagmamahal. Parang natatakot siya, hindi alam kung mapapatawad ba siya o hindi, ang taranta na parang napakalaking kasalanan ang nagawa.

Sa halip na matuwa, lalo siyang naging seryoso. Malamig ang tinig niya nang sabihin, “Sorry, pero hindi ko tinatanggap ang sorry n’yo. Kung hindi dumating si Uncle, siguradong patuloy n’yo pa akong inaapi. Kaya para sa akin, you don’t deserve to be forgiven.” Lalong namutla si Zyda. Binalot na siya ng malamig na pawis. Nagulat si Harvey sa tinuran ni Vanessa. May familiarity sa tono ng sinabi nito—parang naalala niya ang sinambit ni Valerie noong gabing iyon sa club...

Hindi ako natinag sa naging tanong niya. Alam ko naman na sa aming lahat dito ay ako ang walang karapatan na mag-demand sa kanila ng kahit ano. Pero alam ko rin ang ibig-sabihin ng pinapagawa nila. Being a scapegoat, means risking my life for them. It means that whatever happens in the future, I have to do everything to keep them safe and unharmed from society’s worldly views. It means catching the bullet for them. “Wala akong balak na sundin ka kung wala ka rin namang maibibigay sa akin--”

I could see the the sadness in her eyes, but despite that, I could still see sparkles of hope behind the sadness. Tinanggap ko ang kape at siya naman ay bumalik sa pag-aasikaso sa mga bisita. Paano niya iyon nasasabi saakin kung ikukumpara saaming lahat na narito ay siya ang pinakakinakain ng lungkot? Her heart is too soft for my liking. I wonder what will happen to her once she's inside the organization. She'd be too broken at first, hopelessness will eat out all of her faith, then she will slowly lose all the light within her soul, and finally become like me. Lifeless and helpless.

Mabubuhay ng maligaya kasama ang mga anak niya na tinanggap nito at ang magiging anak nila balang araw. Para sa mga binata na baliw na nagmamahal sa kanya. Hindi niya alam kung kailan niya mapapatawad ang mga ito sa kasalanan sa kanya. Naniniwala kasi siya na may mga kasalanan na pinapatawad at may mga kasalanan na walang kapatawaran. At walang kapatawaran ang ginawa ng mga ito sa kanya.

Pero sa mga tinginan nila noon nasa hacienda ako, alam kong may ibang kahulugan ang mga iyon. "Matindi rin kasi itong si kapalaran." Dagdag ni Racquel. People often blame fate for the things they do intentionally. I just hope that people are wise enough to believe in destiny and fate and know that they have a say on it. "Hindi naman si kapalaran ang matindi kundi tayo? Dahil tayo mismo ang gagawa ng kapalaran natin." Makahulugan kong banggit. In fate you must either get bitter or you get better. It's that simple. You either take what has been dealt to you and allow it to make you a better person, or you allow it to tear you down.