Unbearable 소설 & 이야기

Morteo was bugging me, I fought continuously. Wala akong inatrasan sa mga ginawa niya sa ‘kin. Pero ngayon, ngayon ay napapatanong na lang din ako sa sarili ko. Why did everything suddenly become unbearable to me? Nasaan na ang tapang ko? Ang Nathalia na walang inaatrasan? Ang Nathalia na hindi kayang paiyakin ng kahit sino o anupaman.

It's a feeling Akala ko rin hindi ako marunong sumayaw pero mahirap pagdamutan ang sarili ng mga bagay na hindi mo pa nga nararanasan sa lugar na alam mong ligtas ka, gaya ng sabi ni Maxi. Pugad ito ng Black Beretta at walang injustice na pinalalampas dito. Pinagpawisan agad ako sa unang limang minuto kaya hinubad ko ang jacket ko, itinali ko yon sa bewang ko at humataw ako sa gitna ng dance floor.

It's like being trapped in a room with no windows, no doors, and no light. The silent cries and excruciating pain will slowly make you suffer. Your body will lose its strength even if you’re not doing anything exhausting, and you’ll start experiencing severe memory loss. It’s also like being killed slowly, inch by inch. Nanunuot yung sakit na hindi mo na lang gugustuhing kumilos. Manliliit ka rin sa sobrang awa na nararamdaman mo para sa sarili mo. That even opening your eyes and taking a breath feels unbearably difficult.

HOMBRES ROMANTICOS SERIES 3: UNINTENTIONAL Matthieus Morris Monférrer Kabanata 7 KAPANSIN-PANSIN ANG PAGIGING uncomfortable ni Matthieus sa hapunan. Every dish his mother offered, lahat iyon ay tinatanggihan nito sa pamamagitan ng malamig na ‘no’ o kung ‘di man ay walang kabuhay-buhay na iling. Nahiya ang bagyo sa mood nito.

Hindi ko alam paano ipapaliwanag sa kaniya ang lahat Natatakot ako…ayaw kong husgahan niya ako I can’t bear any insult nor mockery anymore Hindi ba pwedeng magkaroon naman ako ng peace ng walang kahit anong kapalit? Hindi ba ako pwedeng huminga ng maluwag na walang iisiping may kapalit na mabigat ang bawat pagtawa ko?

Walang gagabay sa ‘yo sa mga bagay na hindi mo pa alam. Living and surviving in this kind of cruel world is hard. But you have to endure it. Wala kang ibang mapagpipilian kundi ang magtiis. My surviving state is a little bearable now that I have my child. I have finally found a reason to keep living no matter how tough the world is to me.

“Every time you’re near… every time you look at me… it’s like I can’t breathe.” Lumapit siya nang bahagya, maingat na hindi lalampasan ang hangganan pero sapat na para magkadikit nang mahina ang tuhod namin. “Me too,” pag-amin niya. “I’ve buried it for so long. But being here, sharing this… proximity… it’s unbearable.”

“Ano ba ang masamang hangin na nagdala sa iyo dito?” “Grabe hindi naman masamang hangin.” “Maupo ka,” iginiya niya ito na maupo sa upuang kawayan. “Pasensiya na wala kaming sofa. Gusto mo ba ng kape?” “Okay lang, black coffee with no sugar.” “Instant ito ha,” “Okay lang din,” Napangiti pa ito kaya lumabas ang dimple. ‘Cute naman pala, makulit lang talaga.’

D-Dearil. Bumaba ang mga kamay niya sa tiyan niya. Napa-hiyaw ako sa sakit nang kuryentihin niya ang sarili niya, "BEAR THE PAIN! I'LL KILL IT BEFORE I BEAR A CHILD! I WON'T LET ONE LIVE INSIDE ME! If that's what you wanted, Dragunovv. Then I'll kill it." "AAAAAAAAHHHH! DEATH! TAMA NA! AAAAAHHHHHH!!"

Para pa ngang lumala ang bigat ng nararamdaman ko. Kasabay ng paglagaslas ng tubig sa uluhan ko pababa sa katawan ko ay ang pagtulo rin ng luha ko. I held my breath. Para akong mamamatay sa sakit na nararamdaman ko. Tinakpan ko ang bibig ko para hindi kumawala ang malakas na paghikbi mula sa akin. This pain is killing me. Pero wala akong magawa para mapigilan ang sarili kong masaktan nang paulit-ulit—masaktan nang paulit-ulit dahil lang sa isang tao.