Unbearable Novels & Stories

those words literally killed me. Para akong sinaksak ng libo-libong punyal sa iba't-ibang parte ng katawan sa katotohanang narinig. May ideya na ako na magiging ganito nga pero hindi ko inaasahan na ganito kasakit. Para akong nauubusan ng hininga paunti-unti. It's torturing me. "No strings attached. D*mnm should I be proud. But the girl is beautiful—" "Shut up, you irritate me a lot. Go to your house—"

tanong nito. Natigilan ako bigla, sino nga ba talaga ang matimbang. Si ann na gusto kong makasama sa buhay o ang aking ama. Sobrang bigat ng isipin na to. Gusto kong ilaban si ann pero sa twing maiisip ko si papa at maalala pa yung mga araw kung paano sya ngumiti simula ng dumating si ann ay tila nanghihina ang loob ko, pero ayoko naman maging unfair sa nararamdaman ko. Life is so unfair, bakit ba meron tayong mga nagugustuhan then same feelings din naman pero biglang papasok ang salitang "HINDI PWEDE". Kaya naman sanang ilaban pero tama si lei, handa ko bang ilaban kahit merong masasaktan.

Zephyr POV Mabigat ang bawat buhat, parang kasabay ng pabigat nang pabigat na nararamdaman niya sa dibdib. Basang-basa na ng pawis ang gray niyang sando, halos pumutok na ang ugat sa bisig habang paulit-ulit siyang nagba-barbell, waring gusto niyang idaan lahat ng inis, lungkot, at frustration sa bawat pagbuhat. Pero kahit anong bigat ang isalampak niya sa bar, hindi pa rin iyon kayang pantayan ang bigat ng pagkawala ni Ariana.

BOOM! Nagkaroon ng mga bitak sa pader, at lumitaw ang itim na ulap na may napakabaho at nakakasulasok na amoy. Nakangiwi sa pagmamalaki si Li Shan. “O, paano? Ang Invincible Dark Stinking Thunderball— personal kong lihim na sandata. Hindi man malakas ang kapangyarihan, pero kapag tumama sa tao, ’yang malagkit na putik na ’yan… kahit ako, hindi ko kayang hugasan. At ang amoy— pinagsama-sama ko ang baho ng dose-dosenang hayop. Kahit sino, madidiri rito.”

Masakit din sa kalooban ng Nanay Mildred ang ginawa niyang ito, pero meron nga ba kaming ibang choice? Mahirap lang kami pero itinaguyod kami nina tatay Albert at Nanay Mildred sa malinis na paraan. Laging sinasabi sa akin ni tatay Albert na lagi kong iisipin ang kabutihan ng bawat isa at wag magtatanim ng sama ng loob, pero parang ang daya naman, bakit kailangan madeprive kami ng Karapatan na magalit sa mga taong sumira sa aming buhay? Bakit parang ang unfair ng buhay para sa amin na mhihirap? Bakit may mga taong ganid? Kung sino pa ang nakakaangat sa buhay ay sila pa itong walang habas at tigil sa pagpapayaman.

Tumitig siya sa akin. Akala ko hindi na siya mag papatuloy pero nag patuloy parin siya sa pagsasalita."Maybe because I love you, I love you that I can't stay mad at you for a long time. You know, I'm mad at you for leaving me, I'm mad at you even more for keeping at secret that we have a twins."He smiled."I can't stay mad at you, Blair Solace. I really can't. I love you so much and all that hate I

tanong nito. Napatingin siya rito. "Bakit...bakit naman ako magagalit?" "I did a lot to you. Most of them are unforgivable," pag-amin nito. Nagpunas siya nang luha at mapait na tumawa. "Alin ba ang unforgivable doon? Iyong sinampal mo ako sa harap ng maraming tao? Iyong tinawag mo akong mang-aagaw? Iyong ni-frame ako kaya ako nakulong?" Ngumiti siya rito. "That's forgivable, wala kang pinatay sa pamilya ko, wala kang pinarusahan, tinanggalan ng karapatang mamuhay nang maayos, so wala kang nagawang unforgivable things to me." Piniga niya nang marahan ang kamay nito. "Just forget it."

Nang mapansin niyang nakakaadjust na ako ay unti-unti nang bumilis ang kanyang galaw. The feeling is unbearable that I can't help not to moan deliriously. He pounded on top of me harshly. Ang aking ulo ay tumatama na sa itaas ng paulit-ulit dahil sa walang tigil niyang pag-ugoy sa aking katawan pero hindi ko na iyon alintana at tiniis na lamang matugunan ko lang ang gusto niya. I don't mind...

Sumisigaw na ako sa sobrang sakit at umiiyak dahil hindi ko alam anong gagawin para mawala 'yong sakit. I just wanna stop this pain, I can't take it anymore. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

Pekeng ngumiti si Trick at siya ang tiningnan nito. “That’s because if the world will know about it. Who will come to me to get treated for their sickness when they’ll think that I’m not capable of treating them because I can’t even treat myself and can’t understand and feel their pain?” he said it in the most saddest tone. Straight but soft and breakable voice.