Uwu Tagalog Novels & Stories

Ano pong kailangan niyo? "Ang tatay mo may malaking utang sa akin. Tatlong buwan na siyang hindi nagbabayad. Sabi niya, sa susunod na buwan babayaran niya ako, pero hanggang ngayon wala pa rin. Akala niya makakatakas siya, ha?" Masungit at nagtataasan ang kilay nito "Utang? Pero... wala pong nabanggit si Papa sa akin." Pagtataka ko

Napamura ako, saan ko naman siya dadalhin? "I have a name, and it's Evander. Saan mo balak gusto umuwi ha?" matagal siyang natahimik kaya ako na nagdesisyon. "Fuck... you will be the death of me," sabi ko at tumungo sa condo ko. "S-saan tayo pupunta?" "My condo. Ayaw mo umuwi sa inyo eh, baka magtanong pa Tita mo kung bakit ako ang kasama mo."

[ asiwa - awkward ] Nais niya mang gawing magaan ang atmospera, hindi niya alam kung papaano. Palihim siyang tumalikod at nagsimulang katkatin ang dulo ng kanyang mga daliri. Ilang pag-angil ang kanyang ginawa. [ pag-angil - mutter ] Para bang gusto niyang pukpukin ang kanyang ulo sa labis na pagkairita. Pinipigilan niya lamang ang kanyang sarili, subalit labis na niyang gustong gawin ang kanyang naiisip.

Bakit deadma yung lolo niyo? "Upo na kayo." Saad naman ni Gen kaya umupo na kami sa bakanteng upuan na sa pagkamalas malakas naman ay nakaharap pa talaga ako sa dalawang buwiset. Si Yuwe naman ay katabi ni Gen at ako naman ay katabi si Lucas

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

" Baka lalo ka lamang gabihin sa pag uwi. Ako na ang bahala sa aso ko. Madalas siya nakakawala pero marunong siya umuwi kapag gutom na siya." "I see, " ani Wigo habang tumatango. "So paano, mauna na ako?" may pag-aalinlangan na pamaalam niya sa dalaga. Hindi niya alam kung bakit pero parang ayaw niyang iwan ang dalaga. Umiwas ito ng tingin sa kanya nang salubongin niya ang tingin nito.

Chapter 20.1: Ang Pagbabago Written By: Cristina de Leon NAGULAT si Lana nang makita si Wayne sa labas ng bahay nila kinabukasan. Nagsisibak ito ng kahoy at maraming binubuhat na mabibigat! "Master Wayne, bakit narito pa po kayo?" gulat na tanong niya. Ang akala niya ay umalis na ito.

sabi ko at sumandal sa upuan "Inamo sama mo ako " "Okay lang yan,maghanap ka nalang ng bagong jowabels mo sa Boracay para dika ma bored"sagot ko at malakas na mura Ang kaniyang pinakawalan kaya mas lalo akong natawa

May himig na ng kabaitan ang kanyang tinig. "Kung inaantok ka na o 'di kaya ay gusto mo ng umuwi, 'di umuwi ka na," pagtataboy ko. Uminom na naman ako mula sa boteng kinuha niya kanina at laking pasalamat ko dahil hindi na niya ako pinigilan. "Nope. Uuwi ako kung kailan ka uuwi." Sabay hilig niya sa sofa na hindi inilalayo ang mata sa akin.

Sabi ng isa, “Mr. Si Wade, hindi siya marunong magsalita ng Malay.” "Nagsisinungaling siya," sabi ng isa pa. May sumigaw pa, “Talo siya. Malamang na hindi niya alam ang alpabetong Ingles, lalo na ang magsalita ng ibang wika. Huwag mo siyang hayaang umalis.”